1
Posted 14/02/2015 by Donnie Darko in Tv/Film
 
 

Valentijn Top 14: Love Gone Wrong


Dit jaar vieren we bij Brainfreeze opnieuw de hoogdag van de marketing, maar dan op een alternatieve manier…

In 2013 was er een rom-com top 10 vol met stroperige films en vorig jaar probeerden we heel hard om de “good vibrations” ook nog te laten regeren. Niet zo dit jaar, in 2015 laten we de duistere zijde van de liefde spreken. Scheidingen, moord, bedrog, woede en verdriet zullen de leidraad zijn in dit lijstje! Het perfecte anti-gif dus voor deze erg gemaakte feestdag. Vandaag is rood niet de kleur van de liefde (of jouw lippen), maar van bloed dat uit echte of imaginaire wonden vloeit.

Net zoals vorig jaar krijgen jullie bij elke film ook een filmpje met een markant nummer voorgeschoteld dat perfect de sfeer van de film weergeeft.

14. NEVER LET ME GO (2010, Mark Romanek)

Als je in de jaren 90 opgegroeid bent op een dieet van MTV music video’s dan ken je Mark Romanek zeker. Hij regisseerde clips van Madonna, Kd lang, Lenny Kravitz, Sonic Youth en ga zo maar verder. Het is eigenlijk spijtig dat hij zo weinig films maakt, want het zijn telkens pareltjes… Eerst was er One Hour Photo met een magistrale Robin Williams en toen kwam Never Let Me Go. Gebaseerd op het boek van Kazuo Ishiguro vertelt de film het verhaal van drie vrienden die deel uitmaken van een groep mensen die geen ander doel hebben dan “ten dienste” te staan van anderen.
Alhoewel de film over meer gaat dan de tragische liefdesdriehoek tussen Kathy, Ruth en Tommy, vormt die nochtans het hart van het verhaal. Een hart dat heel erg nodig is, want als je te diep begint na te denken over de wereld die je te zien krijgt dan zou je al snel gereduceerd worden tot een hoopje ellende. Het is namelijk een wereld waar mensen handelswaar zijn, waar een bepaalde klasse niet als volwaardig aanzien wordt terwijl ze ook een ziel hebben, verliefd worden en vriendschappen vormen. Nooit werd het echter te zwaar om te dragen aangezien Romanek de zelfde soort etherische, melancholische sfeer in de film legt die zo typisch is voor de Japanse cultuur.
Judy Bridgewater – Never let me go

never_let_me_go3

13. IRREVERSIBLE (2002, Gaspar Noé)

Gaspar Noé, het enfant terrible van de Franse cinema, heeft in zijn 30-jarige carrière nog maar 3 langspeelfilms gemaakt. Velen in deze wereld hadden liever dat hij er geen had gemaakt. Noé’s films traumatiseren hun publiek, ze choqueren, maar nooit zijn ze gratuit. Ouvre tes yeux! Open je ogen voor de waanzin in onze wereld! Dat schreeuwen ze uit. Ga de confrontatie met de wereld niet uit de weg, begrijp wat er rondom jou gebeurt, steek je kop niet in het zand, lieg jezelf niet voor, VOEL!
Le temps détruit tout, de tijd maakt alles kapot. Dat is de mokerslag waarmee Irréversible begint en eindigt, waarschijnlijk de hardste film op deze lijst (of in welke lijst dan ook). De film vertelt het verhaal van 3 mensen die uit vieren gaan. Na een ruzie vertrekt de vrouw alleen en wordt ze brutaal verkracht (9 minuten lang ben je getuige van dit ziekmakende tafereel). Na deze ontdekking slaan alle stoppen los bij haar lief en gaat hij op zoek naar de dader voor wraak. Een heel simpel verhaal dat allesbehalve op een conventionele manier verteld wordt. De film begint namelijk waar hij zou moeten eindigen en keert zo terug in de tijd. Een gimmick? Neen, het versterkt alles wat Noé wil dat je voelt. Le temps détruit tout, weet je wel… Niets komt goed. Die boodschap snap je pas echt als het verhaal op deze manier aan je getoond wordt.
WAARSCHUWING: DEZE FILM IS NIET GESCHIKT VOOR IEDEREEN.

Thomas Bangalter – Rectum

irreversible-2002-13-g

12. THE HONEYMOON KILLERS (1969, Leonard Kastle)

Gebaseerd op waargebeurde feiten, vertelt The Honeymoon Killers het verhaal van Martha Beck en Raymond Fernandez, de zogenaamde Lonely Hearts Killers. Ze ontmoeten elkaar dus via het lonely hearts netwerk (pre-internet dating) en Martha valt al heel snel voor de exotische Ray, maar die is alleen uit op geld. Zij laat hem echter niet los en al snel onstaat er een vreemd soort afhankelijkheid tussen de twee, noem het gerust liefde. Samen gaan ze dan ook verder op pad om eenzame lieden geld af te troggelen.
Deze film uit 1969 van Leonard Kastle was niet de eerste en al zeker niet de laatste verfilming van de beschreven feiten. Zo kwam onlangs Alleluia van Fabrice Du Welz nog in de zalen die zich ook al van heel dicht op het moordende koppel focust. Kastle’s film neemt echter meer de stijl aan van een gedramatiseerde documentaire, ook al neemt hij wat vrijheden. Die koele blik op de feiten, gekoppeld aan de fantastische vertolkingen van Shirley Stoler en Tony Lo Bianco, maken van The Honeymoon Killers een film die meer is dan een gratuite B-film en zelfs even belangrijk is als Night of the Living Dead. Kastle’s enige worp als regisseur maakt terecht deel uit van de filmgeschiedenis.
the-honeymoon-killers5

11. TAKE THIS WALTZ (2011, Sarah Polley)

Michelle Williams in weeral een magistrale vertolking (het is geen toeval dat ze twee keer in deze lijst staat). Schandalig hoe zij telkens weer over het hoofd gezien wordt. Na Dawson’s Creek bouwde ze een carrière uit in de schaduw van Hollywood waar alle interessante dingen gebeuren, alhoewel ze uiteraard af en toe ook eens in een blockbuster zit. Stuk voor stuk zijn het films die wars van conventies hun eigen ding doen. Kijk maar naar Take This Waltz van de Canadese actrice-regisseur Sarah Polley (Dawn of the Dead). Het personage van Williams wordt niet voorgesteld als een heks omdat ze verliefd wordt op iemand anders en de man wordt niet als slachtoffer onthaald. Life happens, niemand kan daar wat aan doen. Williams toont ons ook op een fantastische manier de innerlijke strijd van haar personage, haar rusteloosheid, schaamte, maar ook haar geluk. Take This Waltz kabbelt voort aan het tempo van het leven, geen grote toppen en ook geen diepe dalen, geen grote gebaren of buitensporige emoties, maar toch zo intrigerend.

Corinna Rose & The Rusty Horse Band – Green Mountain State

as-take-this-waltz-hits-theaters-a-primer-on-the-best-movies-about-failing-relationships

10. THE BROWN BUNNY (2003, Vincent Gallo)

Het is altijd fantastisch om in een publiek van filmkenners Vincent Gallo en meer specifiek The Brown Bunny ter sprake te brengen. Gesprekken over deze film kunnen al heel snel verhit worden omdat hij zoveel agressie naar boven brengt. Velen zijn er van overtuigd dat het enfant terrible (nog één in deze lijst), dat Gallo toch wel is, deze film heeft opgezet als één grote fuck you naar het publiek. Ze menen dat de lange statische shots waar niets in gebeurt, de dialogen die niets schijnen bij te dragen aan een niet-bestaand verhaal, als bedoeling hebben om je te enerveren. Ze vergissen zich naar onze bescheiden mening. Ja, je moet tijd en moeite, veel moeite steken in het bekijken ervan, maar je wordt wel beloond en het is pas op het einde dat de aanpak zijn volledige effect op je loslaat. Dit is geen film voor de ADHD generatie en ook niet voor zij die geen mensenkennis hebben, het is en blijft een nichefilm zelfs in het arthouse circuit, maar The Brown Bunny heeft veel te vertellen over liefde en eenzaamheid.

Jackson C. Frank  – Milk and honey

brown-bunny-2003-01-g

9. AUDITION (1999, Takashi Miike)

Alleen al om zijn gender politics zou deze film in deze lijst zijn plaats verdiend hebben, maar er is toch nog een meer expliciete reden voor. In alles is deze film het evenbeeld van die andere heel erg bekende Takashi Miike, Ichi the Killer. Die laatste was over-the-top, een vleesgeworden manga, maar Audition is eerder een slow burn. Gedurende een groot deel van de film heb je het gevoel dat je met een drama te maken hebt – eenzame man die zijn vrouw verloren heeft zoekt iemand nieuw om zijn leven mee door te brengen -, maar hoe meer Audition vordert, hoe meer je het gevoel hebt dat er iets niet juist zit. Kleine scènes die compleet botsen met de rest van de film, onder de huid kruipen en je zenuwen op hoogspanning zetten. Telkens wordt het vreemder en meer verontrustend tot aan de finale uitbarsting, een climax die voorgoed in je geheugen blijft steken (kiri, kiri, kir, kiriiiiii).

Philip Glass – Solo Piano

audition3

8. BREAKING THE WAVES (1996, Lars von Trier)

De meest voor de hand liggende film van Lars von Trier die binnen dit thema kon vallen was uiteraard Antichrist, maar hier bij Brainfreeze gaan we toch liever voor de verrassing, dat doet von Trier ook altijd. Hier doet hij wat velen onmogelijk geacht hadden: van het woord melodrama opnieuw iets positief maken. Breaking the Waves vertelt het verhaal van Bess, een mentaal zieke en uiterst godsvruchtige vrouw die de man van haar leven ontdekt, Jan. Ze gaat zo erg op in haar liefde voor hem dat ze alles zou doen voor hem en dat zal haar alles kosten. Voor velen lijkt het alsof von Trier er van houdt om zijn, meestal vrouwelijke, hoofdpersonages door een hel te laten gaan, maar ze zijn vooral het medium om een heleboel lelijke kanten van de mens te tonen. Er kan vanalles gezegd worden over de Deense regisseur, maar hij houdt van Bess, hij ziet en toont haar ook als het enige echt goede personage in de film.
Het is misschien raar om te zeggen gezien de misantropische aard van Breaking the Waves, maar deze film is misschien de laatste von Trier die nog ietwat hoopvol is (dat schitterende einde), hierna zou enkel de duisternis overheersen. Moge de geniale Deen nog vele films maken.

J.S. Bach – Siciliano

breaking-the-waves

7. LES AMANTS DU PONT-NEUF (1991, Leos Carax)

De meest succesvolle film ooit van Leos Carax, maar ook die met de woeligste productie. Zoals altijd draait het om geld: het oorspronkelijke budget was erg ontoereikend voor wat de regisseur wou bereiken. Filmen met de Pont-Neuf als achtergrond bleek ingewikkelder dan je zou denken en er werd dan ook geopteerd om de brug te recreëren. Daar was helaas niet genoeg geld voor. Toch werden extra fondsen vrijgemaakt, maar een heleboel andere problemen zouden er voor zorgen dat er nog vele malen heel veel geld moest geïnjecteerd worden in de productie die dan ook vaak zou stilliggen niet alleen omwille van die financiële problemen, maar ook door conflicten tussen de regisseur en producenten.
Aan het uiteindelijke resultaat merk je daar echter niets van. Het is een simpel verhaal – dakloze man wordt verliefd op een dakloze vrouw die langzaamaan blind wordt – gebracht op een sprookjesachtige manier. Nooit melig echter, maar eerder overweldigend, donker en heel erg creatief. We denken dan vooral aan die nachtelijke scène op de brug waar Alex en Michele uitbundig vieren terwijl een groot vuurwerk losbarst op de achtergrond en de muziek alle kanten opgaat. Carax weet dat hij in het medium film bezig is en buit dat hier ten volle uit. Stel jezelf eens de volgende vraag: hoeveel films heb je de laatste tijd gezien die niet kunnen getransponeerd worden naar een ander medium zonder aan kracht in te boeten? Wij alleszins niet erg veel, maar Les Amants du Pont-Neuf is er één van.

Arvo Pärt – Cantus in memoriam of Benjamin Britten

002-the-lovers-on-the-bridge-theredlist

6. EYES WIDE SHUT (1999, Stanley Kubrick)

Wat valt er nog te zeggen over Stanley Kubrick dat jullie nog geen honderden keren eerder gehoord hebben? De man was een perfectionist, take na eindeloze take duwde hij zijn medewerkers voorbij het breekpunt om te krijgen wat hij wou. Onmenselijk? Misschien, maar het leverde telkens weer meesterwerken op. Zo ook Eyes Wide Shut, zijn laatste en, als we even controversieel mogen zijn, misschien ook zijn beste. Op zijn minst noemen we deze onze favoriet omdat hij een warmte bevat die Kubricks films vaak misten. De warmte mag dan misschien komen van de koortsachtige en bevreemdende nachtmerrie die Tom Cruise doorstaat nadat zijn vrouw een nogal pijnlijke bekentenis doet, maar toch.

György Ligeti – Musica Ricercata II: Mesto, Rigido e Cerimonale

15

5. BAD GUY (2001, Kim Ki-Duk)

Op basis van zijn films kan je Kim Ki-Duk allesbehalve een vrolijk man noemen. Meer zelfs, als je een marathonsessie zou houden van een groot deel van zijn films dan zou je het nationale zelfmoordcijfer pijlsnel zien stijgen. Maar verdorie, als je door die miserie heen kijkt dan zie je wel diepmenselijke films die taboes doorbreken en ons een spiegel voorhouden. Niet om ons wakker te schudden of gratuit te choqueren, maar om alle facetten, vooral de slechte, van onze en andermans menselijkheid onder ogen te zien. Kim Ki-Duk choqueert in Bad Guy vooral omdat het mannelijke hoofdpersonage niet op een normale manier om kan gaan met vrouwen en de afwijzing die daar soms bijhoort; hij kan het gevoel van liefde dat hij voelt niet plaatsen. Het enige antwoord dat hij heeft is met geweld zijn frustratie uitdrijven. Hij dwingt het voorwerp van zijn liefde om zich te prostitueren zodat ze dicht bij hem is, want hij zorgt voor de bescherming in de hoerenbuurt, en kan haar daar altijd gadeslaan. Paradoxaal genoeg is hij ook de enige die haar ietwat menselijk behandelt en niet als een stuk vlees. Die ambiguïteit is nu net wat zoveel mensen afstoot en het geheel zo verontrustend maakt. Vooral omdat je tijdens het kijken zelf ook constant worstelt met contradictorische gevoelens…
Om al die redenen is het dus begrijpelijk dat Kim minder bekend is dan zijn landgenoten Park Chan-Wook en Kim Jee-Woon, maar ergens is het toch spijtig. De man is namelijk een even groot talent en maakt zeker deel uit van de belangrijkste regisseurs van de Zuid-Koreaanse new wave.

Etta Scollo – I Tuoi Fiori

lr8NjLSMKE9n8dCimOjk22KGWln

4. LA VIE D’ADELE (2013, Abdellatif Kechiche)

Een film die vooral voor zijn controverse in het nieuws kwam, maar vergeet toch niet dat hij ook steengoed is. Abdellatif Kechiche kruipt onder de huid van Adèle en legt haar innerlijke bloot: de ontdekking van haar seksualiteit en de (bijna) obsessieve liefde die ze voelt voor Emma, die haar hele wereld bepaalt. De enige misstap die de film maakt is dat het de grens van het voyeuristische overschrijdt in de seksscènes die veel te afstandelijk gefilmd zijn waardoor je de telepathische verbinding met de personages verliest die Kechiche creëert. Het getuigt overigens van heel veel moed dat de twee magistrale hoofdacteurs, Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux, zich hier, letterlijk en figuurlijk, compleet overgeven aan hun kunst.

El Timba – Hermano

laviedadele1

3. BLUE VALENTINE (2010, Derek Cianfrance)

Velen onder jullie zijn waarschijnlijk beter bekend met Derek Cianfrance‘s tweede worp The Place Beyond The Pines, maar eerst was er Blue Valentine met de immer geniale Ryan Gosling en Michelle Williams (een schromelijk onderschatte actrice).

De interessantste delen van een relatie zijn voor een filmmaker uiteraard het begin en het einde. Cianfrance toont je beide. Hij gaat daarbij de stroop uit de weg en toont de brute realiteit, dat de karaktertrekken die je zo aantrekken bij een ander net diegene zijn die er voor zorgen dat een relatie ook implodeert.

Grizzly Bear – Shift (Alternate version)

Blue-valentine2

2. POSSESSION (1981, Andrzej Żuławski)

Meer dan waarschijnlijk één van de meest bevreemdende film ooit gemaakt. Possession begint op hysterie niveau 11 en de intensiteit (op alle vlakken, zowel vertolkingen als regie) neemt alleen maar toe tot je op het einde helemaal verweesd achter blijft. ‘Wat heb ik gezien?’, de ultieme WTF, dat heb je gezien. Wij hebben Andrzej Zulawski’s meesterwerk heel laat ontdekt, maar onmiddellijk werd het één van onze favoriete films ooit. Dit is het uiteenspatten van een huwelijk als apocalyptisch spektakel, een atoombom is minder destructief dan dit stukje magistrale cinema. Alles aan Possession schreeuwt uit dat hij inderdaad aan een soort exorcisme toe was na zijn gefaalde huwelijk met actrice Malgorzata Braunek. Heel speciaal is ook dat waar de breuk tussen Ryan Gosling en Michelle Williams in Blue Valentine zich vooral binnenskamers en afgesloten van de wereld afspeelt, Zulawski dat niet doet met Sam Neil en Isabelle Adjani. Zij houden hun uitbarstingen heel vaak in de openbaarheid, wat bijdraagt tot het vreemde sfeertje. Om dan nog te zwijgen over hoe alle personages zich gedragen, net als de heel specifieke en gestyleerde manier waarop ze de pagina’s dialogen debiteren. Vooral Isabelle Adjani verdient hier tonnen lof. De vertolking die zij hier aflevert getuigt van ongelooflijk veel lef, ze zoekt de diepste krochten van de menselijke ziel op om gestalte te geven aan Anna en werd daar terecht voor bekroond met een César (de Franse Oscars).
Voor een diepgaande analyse van de film verwijzen we graag door naar het boek House of Psychotic Women van Kier-la Janisse, deels autobiografie en deels overzicht van mentale stoornissen van vrouwen in film.

Andrzej Korzynski – Main Theme

cullen_possesstwo

1. THE FOUNTAIN (2006, Darren Aronofsky)

Waarschijnlijk de beste film ooit gemaakt en daarbij ook nog eens het ultieme liefdesverhaal. Het verhaal van een man die de nakende dood van zijn vrouw weigert te accepteren, maar net dankzij haar verlost zal worden. Darren Aronofsky zorgt er voor dat je deel uitmaakt van deze overweldigende visuele en transcendentale ervaring gedragen door de schitterende vertolkingen van Hugh Jackman en Rachel Weisz, maar vooral door de geniale muziek van Clint Mansell die je omarmt en de buitenwereld laat verdwijnen. The Fountain is dus geen film die je bekijkt, maar waarin je je verliest en die emoties in je losweekt die je niet dacht te hebben. Na anderhalf uur ben je emotioneel uitgeput, maar de verlossing die Jackmans personage voelt heb je zelf ook doorstaan… The Fountain is het summum van filmmaken.

Clint Mansell – Death is the road to awe

the-fountain-5_188301-1920x1080

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!