Random Article


Review: The Guest

 
 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 99 minuten
 
Taal: Engels
 
Verkrijgbaar vanaf: 29 december 2014
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Sfeer, muziek, Dan Stevens, Maika Monroe.

Minder


De film verliest een beetje aan urgentie naar het einde toe


Na You’re Next zijn Adam Wingard en Simon Barrett terug met hun nieuwste worp. The Guest biedt een glorieuze trip naar die wonderlijke jaren 80…

0
Posted 19/01/2015 by

 
Full Article
 
 

You did the right thing. I don’t blame you.

Na het mumblecore meesterwerk A Horrible Way To Die (AHWTD) en het al even fantastische You’re Next, een kruising tussen het slasher en home invasion-genre, zijn regisseurs/schrijvers Adam Wingard en Simon Barrett eindelijk terug met hun volgende langspeelfilm, The Guest. Deze keer moesten we gelukkig geen 3 jaar wachten tussen de opnames en het in de zalen komen van de film…

De familie Peterson probeert nog altijd de dood van hun zoon Caleb, die omkwam tijdens de oorlog van Afghanistan, te verwerken. Plots krijgen ze bezoek van ene David Collins (Dan Stevens) die beweert deel uitgemaakt te hebben van het team waarin Caleb ook zat. David wil zijn belofte aan Caleb nakomen en, op zijn minst voor een korte tijd, de familie helpen in hun dagelijkse beslommeringen. Wat schuilt er echter achter die joviale lach en die doordringende ogen waar menig Downton Abbey-fan (mannelijk en vrouwelijk) zich reeds in verloor?

Dan-Stevens-in-The-Guest-2014-Movie-Image-4

In tegenstelling tot hun vorige films moesten Wingard en Barrett de creatieve kant niet meer ten dienste stellen van de moeilijke financiële realiteit voor indiefilmmakers. Voor AHWTD en You’re Next moesten ze nog zelf gaan leuren bij verschillende productiehuizen om voldoende centen te vinden om de film te kunnen maken en credibiliteit op te bouwen. Nu hadden ze een echte vertrouwensband opgebouwd met hun producers, waardoor ze de vrijheid kregen om volop ode te brengen aan de filmmakers die hen inspireerden. Zelf noemen ze The Guest hun ultieme nostalgietrip.

Gezien de leeftijd van de twee heren zal het niet verwonderen dat de film heel erg hard refereert naar de glorieuze jaren 80 en niet in het minst in zijn soundtrack. Sisters of Mercy, Front 242 en Clan of Xymox zijn maar enkele van de bands die op de geluidsband staan en heel veel sfeer aan de film verlenen. Het werkt hier zelfs allemaal veel beter dan in die andere film van 2014 waar de 70s-80s soundtrack zo’n grote rol speelde, Guardians of the Galaxy.

Vanaf de eerste minuten weet je trouwens dat het met die invloeden van Wingard en Barrett wel goed zit. De muziek en dan het titelbord laten er geen twijfel over bestaan, de heren zijn grote fan van John Carpenter. Meer heb je niet nodig om te weten dat je in goede handen bent. Bovendien wordt er nooit echt al te expliciet verwezen naar films als The Thing, The Terminator, Suspiria of The Stepfather, het gaat eerder om de attitude die die films in zich meedroegen. The Guest zit dus vol van het soort anarchistische humor dat je bijvoorbeeld ook al vond in Re-Animator. Net zoals in You’re Next tonen de filmmakers dat ze meesters zijn in het spelen met de conventies van verschillende genres en niet enkel aan plagiaat doen.

The Guest

Zo zijn we dan eindelijk aan bij de vertolkingen aangekomen… Dan Stevens steelt hier ongetwijfeld de show, hij heeft genoeg The CW-kwaliteiten om te geloven dat de familie door hem ingenomen wordt, maar tegelijkertijd vertrouw je hem nooit volledig. Het duurt dus heel lang vooraleer je echt weet of het hij het nu goed voorheeft met de familie Peterson of niet. Afhankelijk van de scène leun je dan ook afwisselend meer naar de ene theorie dan de andere en dat werkt heel intrigerend. Nadeel is dat, eens je zeker weet wat je moet denken van de man, de film wel ten dele in elkaar valt. Gelukkig haalt de vertolking van Stevens en de audiovisuele flair van Wingard de bovenhand en blijf je genieten. Ook Maika Monroe, die je later dit jaar ook nog kan bewonderen in It Follows, is fantastisch om te aanschouwen. Ze is de final girl van dienst, maar is niet het onschuldige, brave schaap dat je in 80s slashers normaal tegenkomt.

Het is duidelijk dat Wingard en Barrett nog verder moeten groeien, maar het gemak waarmee ze spelen met de conventies van het genre, aandacht spenderen aan hun personages en vooral weten te entertainen dwingt respect af. Doe jezelf dus een plezier, koop deze schijf en maak je klaar voor een reis naar de tijd waar het entertainment nog weerhaakjes had!

mic-drop

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.