3
Posted 10/05/2014 by Donnie Darko in Tv/Film
 
 

Michael Bay Vs Transformers


“I make movies for teenage boys. Oh, dear, what a crime.”

Dat is wat filmregisseur Michael Bay – aka The Bayster aka Hulk-a-Bay – te zeggen heeft op de niet aflatende kritiek die hij voortdurend te verwerken krijgt. Is die kritiek terecht? Ja en neen.

Het is enerzijds duidelijk dat al zijn films er hetzelfde uitzien. Je kan een checklist opstellen met het soort shots dat je zeker te zien zal krijgen – kikvorsperspectief, helikopters die uit een zons(onder)(op)gang komen, technocrane langs alle kanten – en alles ziet er erg (te?) afgelikt uit waardoor zijn films heel snel gedateerd aanvoelen. Daar heeft zijn achtergrond in music videos ongetwijfeld veel mee te maken. Probeer bijvoorbeeld Armageddon (1998) nu nog maar eens te herbekijken, hi-la-risch (wat ook zijn charmes heeft uiteraard). Bay is dus overduidelijk een aanhanger van de “style over substance”-methode.

Wat anderzijds vaak over het hoofd gezien wordt, is de energie die zijn films uitstralen. De camera van Bay is constant in beweging, shots duren zelden langer dan 1 seconde en er is altijd iets te zien dat het vorige moeiteloos overtreft. Bay heeft de zomercinema herleid tot zijn essentie. Weg met karakterisatie, weg met verhaal en welkom aan EXPLODO! Het pure genot dat zijn publiek ondervindt bij het bekijken van zijn pre-puberale destroy-cinema is weergaloos en tot nu toe heeft niemand zijn geheime recept kunnen achterhalen. Een typische Bayfilm pretendeert niet meer te zijn dan erg geformatteerd hersenloos vertier, daar moet je respect voor hebben en je moet het vooral leren aanvaarden. Je weet waar je aan toe bent met de man, het heeft geen zin om Bay aan de zelfde maatstaf te vergelijken als pakweg een Steve McQueen (12 Years a Slave) of Nicholas Winding Refn (Drive). Stel jezelf ook eens de vraag waarom zoveel bekende namen (Sean Connery, John Turturro, Ben Affleck, Ewan McGregor, Scarlett Johansson, Jon Voight,…) willen samenwerken met hem. Omwille van de fun-factor, uiteraard.

Nog een reden waarom Bays films zo goed werken is het redelijk belegen en compleet foute gevoel voor humor. Wie anders maakt een achtervolging met een lijkwagen en laat de levenloze lichamen en lichaamsdelen in het rond vliegen? Wie anders laat twee ratten in missionarishouding en in “grand plan” copuleren (beiden Bad Boys II)Pearl Harbor alleen al is een drie uur durende fascistische grap (‘merica rocks, you buncha prissy socialists!).

T_18778 RBays eerste Transformersfilm uit 2007 is in vergelijking met zijn eerder werk redelijk tam wat dat soort politiek compleet incorrecte humor betreft (PG-13 versus R-rating), maar gelukkig zijn er nog genoeg compleet idiote personages om de film te bevolken. Het zijn personages zoals Bobby Bolivia (Bernie Mac) en agent Seymour Simmons (John Turturro) die geheel van een gezonde dosis humor voorzien. De scènes waar zij in voorkomen kunnen zonder twijfel tot de hoogtepunten van de eerste film gerekend worden en zijn het beste bewijs dat de meeste recensenten alles veel te serieus opnemen.

Het hart van de film blijft echter wel de tandem Shia LaBeouf (Nyphomaniac) en Megan Fox (Teenage Mutant Ninja Turtles). Allesbehalve de grootste acteurs ter wereld en als koppel lijken ze wel ontsnapt te zijn uit een typische CW-reeks (Vampire Diaries, Supernatural, Beauty and the Beast), maar ze doen perfect dienst als poort tot het universum van Hasbro‘s Robots in Disguise.

Waar Shia LaBeouf tegenwoordig compleet het noorden kwijt is (zoals wel meer het geval is bij Disney-alumni) kreeg hij in 2007 zijn eerste echt grote kans als hoofdpersonage in een gigantische zomerfilm. Een rol waar LaBeouf meesterlijk (alles is relatief uiteraard) balanceert op het randje van echt onuitstaanbaar en aandoenlijk irritant. De film zelf duurt echter te lang en is achteraf gezien duidelijk de minste in de reeks. Hij maakt niet genoeg lawaai om de onderliggende oppervlakkigheid van het geheel te verbergen. De eerste Transformers was echter een gigantisch succes en een vervolg kon uiteraard niet lang achterblijven. Waarom zou je ook geen vervolg willen?

Transformers-Movie-transformers-71351_1920_822

Transformers: Revenge of the Fallen uit 2009 voldoet duidelijk aan het Hollywood credo dat stelt dat alles bigger, better, louder en faster moet. Goed dat Paramount Bay terug kon strikken, want hij is dé exponent van die wetmatigheid. Het eerste wat opvalt is dat Bay zich meer op zijn gemak voelt binnen het universum dat in de eerste film voorgesteld werd. Er wordt namelijk meer gespeeld met de mogelijkheden van de robots (de beginscène, Devastator,…) en er zit meer variatie in de verschillende actiescènes. Deze keer kunnen we echt spreken van “more than meets the eye”. Alleen spijtig dat de climax zo, euhm, anti-climactisch is en alles wat vooraf kwam niet kan overtreffen.

Voor het overige doet Transformers: Revenge of the Fallen echter alles beter dan de eerste film – en mening die niet veel mensen delen, toegegeven. Er zitten amper dode momenten in en deze keer had het dus gerust nog wat langer mogen duren. Bay is bovendien duidelijk op het punt gekomen dat hij zich terug kan wagen aan zijn normale dosis onderbroekenlol (vuurscheten, leg-humping robots,…). We krijgen ook meer agent Simmons (hij met het gepersonaliseerde ondergoed) en de relatie tussen Shia en zijn ouders is nog altijd even hilarisch als hyperkinetisch. Voor diegenen die echter een coherent verhaal, of een verhaal tout court, verwacht hadden, tja… EXPLODO! Dat doet de Bayster met jullie vraag om een verhaal!

transformers-dark-of-the-moon-263

Blijkbaar was de tweede Transformers zijn tijd ver vooruit, want zoals dat zo vaak gaat met visionaire meesterwerken kwam er niets dan kritiek. Bay is echter een man van het volk en luistert naar zijn fans. Transformers: Dark of the Moon (2011) is dus een meer beheerste film (ja, ja) die er een lange tijd over doet om echt op gang te komen, maar eens op dat punt aangekomen barst de hel los. We krijgen hier dus wel een climax die naam waardig. Bay voert ook nog andere veranderingen door. Weg zijn immers de grote vlaktes en woestijnen, in de plaats daarvan krijgen we een portie urban warfare voorgeschoteld. Achtervolgingen op autosnelwegen (waar Bay handig enkele shots uit zijn The Island recycleert) en de wijdverspreide vernieling van Chicago zijn dus de orde van de dag. Allemaal in glorieuze 3D

Zoals steeds bij Bay is er uiteraard ook ruimte voor karakterontwikkeling. Uhm… Laten we het misschien eerder hebben over de nieuwe personages. Weg is Megan Fox en in de plaats daarvan mag Rosie Huntington-Whiteley het mooie weer maken (binnenkort is ze ook te zien in de nieuwe Mad Max). Veel bijdragen doet ze niet, maar daarvoor moet je sowieso niet bij de hoofdpersonages zijn. Neen, het zijn opnieuw de nevenpersonages die met die eer gaan lopen. Zo speelt John Malkovich de geschifte baas van LaBeouf, Frances McDormand een tamelijk harde tante (met een fascinatie voor designer handtassen) en keert John Turturro terug als agent Simmons. De acteur die echter het meest bij blijft is Alan Tudyk. Bij jullie vooral bekend als Wash (“I’m a leaf on the wind. Watch how I soar“) uit Firefly (de beste serie ooit gemaakt) en één van de hillbillies in Tucker and Dale vs Evil. Hier speelt hij een hilarische aan PTSD lijdende Duitse ex-special forces soldaat die nu dienst doet als lijfwacht van Simmons. Dat brengt ons dan ook meteen bij de slechte punten van de film. Als je zulke personages hebt waarom laat je ze dan niet compleet de show stelen? Niemand geeft om Shia LaBeouf en Rosie Huntington-Whiteley, wij willen vuurwerk zien! Zowel van de nevenpersonages als tijdens de actiescènes. Waar is de waanzin van de tweede film? Hopelijk kan de vierde, Age of Extinction, terug de toon vinden die Revenge of the Fallen zo goed maakte en dat combineren met de climax van Dark of the Moon.

Tot slot, Michael Bay geeft niet om jullie kritiek. Omwille van de speciale contracten (kleinere regisseursgage, maar een return op de winst) die hij aangaat met de studio rijft hij gigantische hoeveelheden geld binnen. Hij geeft de studio’s op tijd en binnen het voorziene budget een product af dat ze moeiteloos kunnen verkopen (zijn loon hangt er immers ook van af). Vergeet niet dat omwille van zijn contacten met verschillende bedrijven en vooral met het Amerikaanse leger, hij voor een prikje scènes kan filmen die normaal stukken van mensen zouden kosten. Dat is de reden waarom studio’s van hem houden. Hij is betrouwbaar en dodelijk efficiënt, net zoals zijn films dus. Love him or hate him? Love him!

mgid-uma-content-mtv.com-1723530

Maak jullie alvast klaar, want op 16 juli komt Transformers: Age of Extinction bij ons in de zalen. DINO EXPLODO!!

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!