0
Posted 16/01/2014 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Alan Moore heeft even genoeg van interviews

magic words

Het nieuws is al wat ouder, maar hoe ga je om met misschien wel één van de laatste Alan Moore interviews ooit? Op een gegeven moment moet je stoppen met denken en jezelf er gewoon op storten en het duiden.

Eind november werd er een avond georganiseerd in Engeland ter gelegenheid van het verschijnen van Magic Words, een ongeautoriseerde (maar wel door de man goedgekeurde) biografie van Alan Moore. Lance Parkin, de schrijver van deze biografie, was natuurlijk aanwezig, evenals Alan Moore en enkele van de mensen met wie hij heeft samengewerkt. Er werd gesproken over Moore’s werk en zijn kortfilms Act of Faith en Jimmy’s End.

Een teleurgestelde Twitteraar gooide roet in het eten en liet via het medium weten dat hij het nogal raar vond om vier witte mannen de Golliwog te zien verdedigen op een podium. De Golliwog is een zwart popje waarover in bepaalde Engelse kringen druk wordt gedebatteerd omdat sommige mensen er een racistisch stereotype in zien. Dit popje speelt een rol in het tweede deel van The League of Extraordinary Gentlemen. Dezelfde Twitteraar stelt dat hij graag een vraag had willen stellen over de welbekende scène in Batman: The Killing Joke waarin Barbara Gordon wordt neergeschoten door The Joker (en naar verluidt wordt verkracht). Zou Moore het een volgende keer anders hebben gedaan? Er ontstond een hele discussie met alle vuiligheid die daar tegenwoordig vaak bij hoort en de motieven van Alan Moore werden weer eens in twijfel getrokken. Er werd ook een “politiek correct” begrip genaamd “blank privilege” bij betrokken.

golliwog

Enkele van de thema’s uit deze discussie duiken regelmatig op in de debatten rond Moore. Is hij een racist? Waarom is hij zo geobsedeerd door verkrachting? Pádraig Ó Méalóid, een blogger waar de schrijver de laatste jaren vaker mee sprak, ging op onderzoek uit en stelde de vragen waar iedereen mee zat. En Moore? Die gaf antwoord.

Moore stelt dat hij wel op de hoogte is van dit debat maar dat hij dacht dat kenners van zijn werk inmiddels wel zouden begrijpen dat hij en tekenaar Kevin O’Neill zeker geen racistische motieven hebben. Hun interesse ging in beginsel vooral uit naar de functie die de Golliwog zou kunnen hebben voor het verhaal. Bovendien heeft hij goede redenen om aan te nemen dat de bedenkster van de Golliwog ook geen racistische motieven had toen ze het figuurtje bedacht.

Wat zijn vermeende fascinatie voor seksueel geweld tegenover vrouwen betreft kan Moore niet duidelijk genoeg zijn. Een schrijver die zijn vak serieus neemt schuwt ook de seksueel geladen onderwerpen niet. Wie vindt dat hij een zekere fascinatie voor seksueel geweld tegenover vrouwen heeft zit er niet helemaal naast. In de eerste helft van de jaren tachtig was hij inderdaad de enige comicbookchrijver die dergelijke onderwerpen aansneed. Als de concurrentie zich, om overigens begrijpelijke redenen, verre houdt van seksueel getinte onderwerpen dan valt het op wanneer jij dit wel doet.

killingjoke27-600x937

Wat hem dwars zit is dat hij, als blanke man, dergelijke onderwerpen niet zou mogen aansnijden. Mag je niet met zwarte personages werken? Mag je niet schrijven over verkrachting omdat je een man bent? Omdat je dan niet kan weten hoe het is?Dat schept een lastig dilemma. Moore schrijft immers ook over moord en, je raadt het al,  hij heeft nog nooit iemand vermoord! Het ‘taboe’ op seksueel geweld in fictie komt vreemd op hem over. Er worden jaarlijks honderdduizenden moorden gepleegd in de fictie en daar hoor je niemand over klagen.

230px-Grant_morrison2

Hij is redelijk in zijn wiek geschoten door de manier waarop de online debatten gevoerd zijn. Hij zegt dat er onzorgvuldig wordt gelezen en dat er vanuit onderliggende  motieven bepaalde zaken over hem en zijn werk de wereld in worden geslingerd.

Vanuit dat gevoel rekent hij ook genadeloos af met Grant Morrison die door Lance Parkin in zijn boek wordt opgevoerd. Hij verwijt de auteur niets en prijst zelfs de kwaliteit van het boek, maar de plaagstootjes van de Schotse schrijver zijn hem na enkele decennia in het verkeerde keelgat geschoten. Op zeer welbespraakte wijze rekent hij af met Morrison en vergelijkt deze zelfs met herpes en een parasiet. Waarschijnlijk is dit het zwakste deel uit Moore’s verweer. Moore claimt dat Grant Morrison vooral ideeën van hem heeft gejat. Gezien Morrisons output van de recente jaren snijdt deze bewering geen hout. Je zou wel mogen claimen dat de Schot dezelfde methodes gebruikt om tot een verhaal te komen.  Laten we het houden op de verderfelijke kracht van de heftige emotie.

De ophef rondom zijn uitspraken over superhelden gaat ook aan hem voorbij. Hij haat het publiek niet dat de films bezoekt en de comics leest. Hij verbaast zich oprecht over de fascinatie van volwassen mensen voor figuren die voor kinderen bedoeld waren  Maar de reacties op zijn publieke optredens en de uitspraken van o.a. Grant Morrison hebben er toe bijgedragen dat Moore zichzelf nog maar sporadisch beschikbaar zal stellen voor interviews. alleen wanneer hij werk uitbrengt zal hij nog met vertegenwoordigers van de pers praten. Mits ze geen banden hebben met Morrison of mensen die Before Watchmen mogelijk hebben gemaakt.

Hoewel dit stuk de kern van het interview vrij aardig te pakken heeft raden we iedereen toch ook aan om hier het origineel stuk te lezen…

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar