1
Posted 30/11/2013 by Axel in Columns
 
 

Tussen Vroeger En Nu #23: Marvel’s Bedenkwaardige Visie op Vrouwen in de 70s en 80s

cooltext747260357

Na het lezen van Marvel‘s, op weliswaar papier van mindere kwaliteit gedrukte, West Coast Avengers Omnibus blijft me maar één ding bij: Tigra is een hete pantoef. Uw columnist is gelukkig al van gezegende leeftijd en hij kan de speelse capriolen van de katachtige Pamela Greer, want zo heet het personage ook echt, binnen het kader van de verhaallijnen plaatsen. Maar ik kan me inbeelden dat een jonge pre-puberale tiener behoorlijk gechoqueerd kan zijn bij het zien van een halfnaakte behaarde vrouw die alle mannen rondom haar binnendraait, of daartoe toch een poging onderneemt…

Juist, jullie hebben gelijk, nu kunnen onze kinderen probleemloos weinig verbloemde natuurdocumentaires googelen, maar in 1985, publicatiejaar van het door Steve Englehart geschreven West Coast Avengers, bestond deze mogelijkheid nog niet. Deze kinderen waren nog pure wezeltjes, huppelend over de groene weiden van onschuld op weg naar volwassenheid. Maar als een levensbedreigend virus zal Tigra de dromen van menig huppelend zoontje zijn ingeslopen.

Tigra

Een poes slaapt gemiddeld 16 uur per dag. De andere 8 vult ze creatief in.

Maar ze is de enige niet. Voor wie hier wat dieper op in gaan, lijkt een korte geschiedenisles op zijn plaats.

Je moet begrijpen, dat tijdens de jaren 60 vrouwelijke personages voornamelijk vroom, zedig en gedienstig worden afgebeeld. Ze zijn de groentjes bij het vlees, ze zorgen voor problemen in plaats van ze op te lossen, kortom, ze zijn inconsequent. Oké, John Romita Sr. voorzag Spider-Man’s Mary Jane Watson van megaveel sexappeal, maar de illusie valt in duigen iedere keer ze haar mond opent. Moraal van het verhaal: aan knappe en vrijpostige vrouwen is een hoek af. Ook de Asgardiaanse Enchantress uit The Mighty Thor en The Avengers is in den beginne relatief zedig gekleed. Veel ouders leven in de geruststelling dat hun kleine zonen of dochters niet worden blootgesteld aan getekende vlezige viezigheid. Volgens hen krijgen ze elke maand een verhaal vol fantasie, uiteraard met uitzinnig veel geweld (want zo hypocriet zijn we nu allemaal), dat hun traditioneel wereldbeeld niet verstoort. Hoewel de wereld rondom hen wel degelijk verandert, houdt men dat het liefst buitenshuis. Je weet hoe dat gaat.

Ergens begin jaren 70 gaan de poppen aan het dansen, en stuikt dit door Stan Lee geprefereerde model gradueel in elkaar. Er duiken warempel, rationeel denkende, onafhankelijke vrouwen op die meer willen dan in de schaduw van hun man staan. Voor veel tekenaars is het een vrijgeleide om deze herwonnen zelfstandigheid zich ook in de outfits van deze vrouwen te laten manifesteren. Nu heb ik het niet over die schaars geklede harem rondborstige vamps waar Conan The Barbarian elke aflevering zijn ding mee doet. Neen, we hebben het hier over reguliere personages die her en der in Marvel’s mainstream comics opduiken. Het zou uiteraard leuk zijn om hier een historisch overzicht over de evolutie van vrouwelijke personages in comics te schetsen. Als iemand zich geroepen voelt, begin er alvast aan zou ik zeggen. Ik ben gefascineerd door die plotse invasie van schaars geklede en wulpse dames die comics insluipen en waar die onschuldige kinderen geen weet mee weten. Het zet me aan er enkele op te zoeken, aan jullie voor te stellen en te bespreken .

Nu, ik besef wat jullie denken, vanaf die olijke jaren 90 duiken een resem schaars geklede, voluptueuze en (zolang Rob Liefeld een mijl van een potlood verwijderd bleef) anatomische perfecte vrouwen op. Alles lijkt uit die spannende tenues te springen en ze worden in de meest verleidelijke poses afgebeeld. Zelfs zeer hoofse modale schoonmoeders genre Susan Storm/Richards, de Invisible Woman, lijken klaar om naar Da Club gaan. “Goed voorzien van poten en oren” heet dat dan. De strijd tussen de comicbookbedrijven om de hormonen van hun jonge lezers maakt tijdens die jaren veel slachtoffers (en de Kleenex-fabrikanten rijker).

think-of-the-children

Tussen Vroeger En Nu bekijkt enkele van Marvel’s meer opvallende hormonenbommen van voorbije jaren. Kruip met mij in de teletijdmachine en stel jezelf in de schoenen van de ouders die bij de “Waarom ziet deze vrouw er niet uit als mama?” (of vice versa)-vragen van hun spruiten met open mond staan. Denk aan hun gekronkel om toch maar een zinnig antwoord te geven. Maar denk vooral aan de kinderen…

Verder naar de lijst…

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?