2
Posted 26/11/2013 by Arno in Comics
 
 

Alan Moore omschrijft Superheldenfans als “emotioneel achtergesteld”


In een recent interview met The Guardian, liet de zopas 60 jaar geworden Alan Moore weer stevig van zich horen. Het interview handelt voornamelijk om enkele recente projecten van de Britse schrijver – dewelke aanzien wordt als één van de betere, zo niet de beste, comicbookschrijver aller tijden – zoals zijn opkomende roman Jerusalem en de comic Fashion Beast. Maar waar de pers op springt zijn natuurlijk Moore’s commentaren over de hedendaagse mainstream comicbookindustrie, de populariteit van het superheldengenre in comics, tv-reeksen en blockbusterfilms en dan voornamelijk de lezers die zijn succesvolle carrière mogelijk gemaakt hebben. Moore heeft immers in de jaren 80 en 90 enkele van de betere (en vaak meer “volwassen“) superheldencomics en graphic novels geschreven, denk maar aan Watchmen, Batman: The Killing Joke, Captain Britain, Superman: Whatever Happened to the Man of Tomorrow?, Miracleman, Supreme, Promethea of Tom Strong. Ook zit hij achter The League of Extraordinary Gentlemen, nog steeds het best omschreven als de Victoriaanse Justice League/Avengers met klassieke literaire figuren. Moore loopt allang niet over van liefde voor de industrie of voor de in spandex gehulde figuren van DC Comics of Marvel, maar zijn nieuwste tirade is toch weer opmerkelijk:

Ik heb geen superheldencomics meer gelezen sinds ik Watchmen (1986) heb afgewerkt. Ik haat superhelden. Ik vind ze gruwelijk. Ze betekenen niet meer wat ze vroeger betekenden. Ze waren oorspronkelijk in de handen van schrijvers die actief de verbeeldingskracht van een 9 tot 13 jaar oud publiek verbreedden. Dat was volledig wat ze moesten doen en ze deden dat ook fantastisch. Vandaag de dag denken superheldencomics dat de gemiddelde leeftijd van hun doelpubliek zeker niet langer 9 tot 13 jaar is. Het heeft niets meer met hen te maken. Het publiek bestaat uit 30-, 40-, 50-, 60-jaar oude mannen, meestal toch. Iemand kwam aanzetten met de term graphic novel en deze lezers sprongen erop. Om een manier te vinden dat hun blijvende liefde voor Green Lantern of Spider-Man kon staven, zonder dat ze hierbij emotioneel achtergesteld zouden lijken. Dit is een belangrijk kenmerk van het aan superhelden-/mainstream verslaafde publiek. Ik denk niet dat de superheld voor iets goeds staat en vind het vrij alarmerend dat we een grootschalig publiek aan volwassenen naar The Avengers-film zien trekken en zichzelf amuseren met personages en concepten die bedoeld werden om de 12 jaar oude jongens van de jaren 50 te entertainen.

Sommigen noemen Alan Moore een genie, een visionair. Wij noemen hem vandaag de dag eerder een gekke en verbitterde oude man. Het staat buiten kijf dat de Brit een uitermate getalenteerd schrijver is, ontzettend veel voor het comicbookmedium gedaan heeft en talloze klassiekers bij elkaar heeft gepend. En hij mag natuurlijk gerust zijn mening verkondigen, maar het publiek dat je zo groot gemaakt heeft en de talloze professionele schrijvers en artiesten die in je voetsporen zijn getreden hierbij zo schofferen? Om zaken die hij claimt zelf nooit gelezen of gezien te hebben, nota bene. Het hele interview met The Guardian (dat je hier kan lezen) getuigt er ook van dat Moore een enorm hoge dunk van zichzelf en zijn eigen werk heeft en hierbij zijn eigen, zeer duidelijke tekortkomingen – waarvan hij overigens andere schrijvers wel van beschuldigd – achteruit schuift.

alanmooreonthesimpsonsbeforewatchmen

Wij zullen, speciaal om Moore een plezier te doen, alvast DC’s Before Watchmen nog eens uit de kast halen. Up yours buddy…

Before Watchmen bij archonia.com

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.