0
Posted 14/09/2013 by Axel in Tv/Film
 
 

Canvas Vintage: Het Verdict!

Onder het motto “Canvas vintage” zullen de reeksen te zien zijn om 17 uur en ‘s morgens in “preview” om 10.20 uur. Volgens de zender verdienen de series een plaats in het uitzendschema, omdat ze spraakmakend of trendsettend waren, omdat het ondertussen camp- of cultseries zijn geworden en omdat ze garant staan voor een nostalgische televisie-ervaring. – deredactie.be

Vintage, mmmmmm, wat een mooi woord. We hebben er lang op moeten wachten, maar de voorbije twee weken plaatste Canvas de C terug in Cultuur door enkele klassieke Amerikaanse tv-reeksen uit de jaren 70, 80 en 90 uit te zenden. Net als ons hebben jullie ongetwijfeld de buik vol van alle modernistische, zwaarwichtige HBO-getinte reeksen, en verkiezen jullie deze terugkeer naar de simpelere televisieavonden. Brainfreeze ging speciaal voor zijn lezers iedere dag voor de buis plaatsnemen en brengt het verslag van één weekje Canvas Vintage

Maandag: Hill Street Blues

Tijdskader: 1981 – 1987 (146 afleveringen)

Prijzenkast: 8 Emmy’s (98 nominaties!!).

Onderwerp: Politie, recht en rechtvaardigheid

HSB

De politieserie bij uitstek! Volg de lotgevallen van het dun bemande en ondergewaardeerde Hill Street politiekorps, onder leiding van kapitein Frank Furillo, in de door misdaad en armoede geteisterde achterbuurten van een Amerikaanse grootstad.

Verdict: Een typische 80s-reeks, aan de hand van de meester der politieseries Steven Bochco (L.A. Law, NYPD Blue), dat ondanks zijn hoge leeftijd zeer genietbaar blijft. Destijds was de reeks zeer vernieuwend omwille van de no-nonsense aanpak van de onderwerpen. Er wordt gevloekt, er is corruptie, er wordt geschoten en er vallen doden. Op haar eigen manier kaartte de reeks de problemen van de grootsteden aan. De rijke cast voelt bij momenten zeer stereotiep aan, en iedereen vinkt ergens wel een hokje aan, maar ze blijven menselijk en bovenal herkenbaar. Meer dan de thema’s blijven deze intermenselijke relaties het hart van elke aflevering en de hoofdreden waarom dit na 30 jaar een verslavende reeks blijft.

Favoriete personage: Zeer moeilijk, gezien de serie een veelvoud aan goede personages heeft. Maar Lt. Howard Hunter (James Sikking) – de pijp rokende, conservatieve veteraan die geen blad voor de mond neemt en niet vat dat hij soms bot overkomt – blijft wel hangen.

Een denk er aan: “Let’s be careful out there.

Dinsdag: St. Elsewhere

Tijdskader: 1982 – 1988 (137 afleveringen)

Prijzenkast: 7 Emmy’s.

Onderwerp: Ziekenhuis, bedpannen en spuiten.

stelsewhere06m

In een stedelijk, doch weinig gesubsidieerd, St. Eligius in Boston worden jonge medische studenten door ervaren maar door het leven gerijpte hoofdartsen opgeleid. In hun nek voelen ze de hete adem van Boston General, het modernere en beter aangeschreven ziekenhuis.

Verdict: De grote voorloper van E.R., Grey’s Anatomy, Chicago Hope en Medisch Centrum West, jongleert een grote cast (waaronder een jonge Denzel Washington) en verhaalt grote plots, maar weeft beide logischerwijze aan elkaar. In de eerste aflevering krijgen we trouwens een memorabele verleidingsscène in het mortuarium. De serie wordt door velen als “Hill Street Blues in een ziekenhuis” omschreven, hoewel St.Elsewhere veel cynischer van toon aanvoelt. Je beseft instinctief dat deze serie je niet zal teleurstellen, en mag bijgevolg verder op je digicorder geprogrammeerd worden.

Favoriete personage: Twijfel tussen de gif spuwende Dr. Mark Craig (William Daniels), die in zijn passages het scherm steelt, en de gefrustreerde dokter-in-opleiding Jack Morrison (David Morse).

Woensdag: Lou Grant

Tijdskader: 1977 – 1982 (114 afleveringen)

Prijzenkast: 13 Emmy’s, 2 Golden Globes.

Onderwerp: Krant, journalisten en redacteurs.

Cast_+AW

Lou Grant is de hoofdredacteur van de krant Los Angeles Tribune. Elke aflevering zoeken zijn reporters pakkende en hartverscheurende verhalen. We volgen hierin zowel reporter als onderwerp. Door de cyclische opbouw van de verhalen hebben ze wel de neiging om in herhaling te vallen, maar er worden zoveel (voor die tijd) relevante onderwerpen en problemen aangekaart dat het een fascinerende kijkervaring blijft.

Verdict: Lou Grant, gespeeld door de legendarische televisie-acteur Ed Asner, draagt met zijn charisma de volledige aflevering. Dit is echter niet genoeg om de meubels hier te redden. De eerste aflevering viel ongelooflijk tegen, en de reeks houdt volgens ons niet langer stand, maar we geven ze nog één kans om ons te overtuigen. Onbedoeld grappig is het inleidingsfilmpje, waar we (een trucje uit de oude doos) generische muziek boven pratende hoofden zien.

Favoriete personage: Lou Grant (Asner) blijft overeind tegenover de resterende cast.

Donderdag: Dallas

Tijdskader: 1978 – 1991 (357 afleveringen)

Prijzenkast: 5 Emmy’s, 2 Golden Globes, en een resem minder belangrijke prijzen

Onderwerp: Familie, olie en scheefpoepen.

dallas-serietv-4507

Beleef de familie -en zakenperikelen en van de steenrijke familie Ewing en hun eeuwige rivalen uit de Barnes-clan.

Verdict: Dallas is een televisie-instituut! Na de eerste minuten besef je wel dat je naar een doodgewone soap, vergelijkbaar met Familie of Thuis, kijkt, maar…Dallas slaagt er in de nobele kunst van familievetes in goede televisie om te zetten. De Shakespeareaanse vertaling van Romeo en Juliette, hier Bobby Ewing (Patrick Duffy) en Pamela Barnes (Victoria Principal), met oliebaronnen werkt nog steeds wonderwel. Bovendien huist deze serie één der meest iconische smeerlappen in J.R. Ewing, een personage dat door Larry Hagman met  zichtbaar genot werd gespeeld. Het is een teken van deze tijd dat je Bobby Ewing, die vroeger als ideale schoonzoon en all-round good guy werd aanzien, nu voornamelijk op zijn bek wil zien gaan. Of oude en nieuwe kijkers Dallas opnieuw fanatiek gaan volgen (want aan een ratio van één aflevering per week kom je al gauw bij 7 jaar) blijft echter een groot vraagteken.

Favoriete personage: J.R. Ewing, and then some.

Vrijdag: Charlie’s Angels

Tijdskader: 1976 – 1981 (110 afleveringen)

Prijzenkast: Kon ondanks zijn hoge kijkcijfers geen grote prijzen wegkapen.

Onderwerp: K3 speelt detective

CA

Drie knappe detectives lossen onder leiding van de mysterieuze Charlie onmogelijke zaken op.

Verdict: Laten we eerlijk blijven, en noteren dat de reeks buiten de knappe Angels (Farrah Fawcett, Kate Jackson en Jaclyn Smith) zeer weinig om het lijf heeft. In de eerste aflevering rammelde het plot langs alle kanten en kregen we acteerprestaties (vooral de boeven van dienst) van bedenkelijke kwaliteit. Nu, deze lichtvoetigheid zal ook wel één van de hoofdredenen zijn dat de reeks 36 jaar geleden zoveel kijkers aantrok. Producer Aaron Spelling, die een hand had in een groot deel van de meest succesvolle reeksen uit de televisiegeschiedenis (Starky & Hutch, Hart To Hart, TJ Hooker, The Love Boat, Dynasty, Charmed, Beverly Hills 90210, 7th Heaven,…), wist dan ook wat televisiekijkers wilden zien. Charlie’s Angels kan bij de eerste kijkbeurt niet onmiddellijk onder “verslavend” worden gecategoriseerd, maar eentje op de weg kan geen kwaad.

Favoriete personage: Jill Monroe. We hebben wel een boontje voor de bloedmooie Farrah Fawcett.

Zaterdag: Star Trek – The Next Generation

Tijdskader: 1987 – 1994 (178 afleveringen)

Prijzenkast: 19 Emmy’s, 2 Hugo Awards en 5 Saturn Awards als belangrijkste prijzen

Onderwerp: “To boldly go where no one has gone before…again.”

TNG_crew

Een nieuwe bemanning neemt plaats in het bekendste ruimteschip uit het sciencefictiongenre en trekt het heelal in op zoek naar nieuw leven op nieuwe planeten…

Verdict: Tja, het is Star Trek. In de eerste aflevering valt op hoeveel de bemanningsleden knopjes draaiend in hun zetel zitten, hoe pover de decors en special effects ogen en, hoe gewichtig en hoogdravend Patrick Stewart als Jean-Luc Picard ook staat te declameren, er gebeurt (net als de originele serie trouwens) zeer weinig. Alle andere acteurs, de idioot glimlachende Jonathan Frakes buiten beschouwing gelaten, zetten hun beste “Ik speel in een sci-fi reeks dus ik moet serieus kijken“-gezicht op, en bijgevolg kun je weinig met hen sympathiseren. Star Trek: The Next Generation zal zijn kijkers lokken, en Trekkies zijn ongetwijfeld blij dat hun geliefde serie op scherm verschijnt, maar wie het tempo en sfeer van J.J. Abrams’ films verwacht zal van een kale reis terugkomen. It’s as boring as watching paint dry.

Favoriete personage: De Klingon Worf (Michael Dorn) is de enige die ons wat (welgekomen) temperament toont. Wesley Crusher (Wil Wheaton) verdient van ons de kogel.

Uiteraard beslissen jullie als kijker waar jullie voorkeur naar uitgaat. En ook al zullen onze meningen hierin verschillen, we applaudisseren de beslissing van Canvas om deze series nieuw leven in te blazen…

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?