3
Posted 27/05/2013 by Donnie Darko in Tv/Film
 
 

Zombie Special Deel 5: Pandemie Zombie 2002-2012 (NSFW)


Dit jaar is het precies 45 jaar geleden dat Night of the Living Dead van grootmeester George A. Romero op de wereld werd losgelaten en onbewust een aardschok in het filmlandschap teweegbracht. Dit moet uiteraard gevierd worden met een reeks specials die zullen beschrijven hoe het zombiegenre geëvolueerd is doorheen de filmgeschiedenis. In deze reeks van artikels pogen we allerminst een compleet beeld te geven, dat zou onmogelijk zijn, maar jullie honger naar een vaak misbegrepen genre op te wekken. Na de start van het zombiegenre in 1932-1967de revolutie in 1968-1978, de zondvloed in 1979-1989 en de crisis in 1990-2001sluiten we vandaag af met de periode 2002-2012.

De jaren 2000 zijn aangebroken, de magere jaren 90 zijn voorbij. Wat dood is kan altijd terugkomen, dat is nu eenmaal een wetmatigheid waar men niet omheen kan. Mede dankzij het succes van postmoderne slashers zoals Scream en I Know What You Did Last Summer zou het horrorgenre midden de jaren 90 terug beginnen heropleven. Dit zou voor het zombiegenre nog niet onmiddellijk gevolgen hebben, want het publiek was daar nog altijd enigszins op uitgekeken. Er zou dus een nieuwe invalshoek moeten gevonden worden.

Als we bekijken wat er allemaal gebeurde in de periode 2002-2012 is dan valt één ding op: het exuberante/cartooneske wordt, door de band genomen, achterwege gelaten. De verschillende stromingen die heel populair zouden blijken – Torture Porn (Hostel en consorten), neo-slasher (oa. de remakes van Friday The 13th, Halloween, The Texas Chainsaw Massacre en andere klassiekers), postmoderne slasher, J-Horror en afgeleiden (Ringu, The Grudge, Dark Water), PG-13 horror en Found Footage (Paranormal Activity, V/H/S) – hebben één ding in meerdere of mindere mate gemeen: realisme. Ze zijn gegrond in de werkelijkheid. Dat zou nu juist de invalshoek die het zombiegenre terug tot leven zou brengen.

Biologische Oorlogsvoering

Untitled-1

Wie had er gedacht dat de gelauwerde maker van Trainspotting het hele zombiegenre terug op de rails zou zetten voor de volgende tien jaar? Na de gigantische flop die The Beach (2000) was, moest Danny Boyle zich even herbronnen. Wat hij voortbracht was één van de meest opwindende zombiefilms in jaren. We horen nu al een paar mensen zuchten: “Het zijn geen zombies, maar geïnfecteerden. Ik ben het beu dat mensen dat verkeerd begrijpen.” Wel, stel je zelf eens de vraag waarom iedereen dat “onderscheid” niet maakt… Zombies zijn heus niet zo strikt gedefinieerd als je wel zou denken – dat zou al duidelijk mogen zijn uit deze reeks artikels –, maar de geïnfecteerden in Boyle’s 28 Days Later (2002) hebben enkele eigenschappen die altijd gelinkt worden aan de levende doden: ze zijn maar een schim van hun vroegere zelf, ze hebben een onverzadigbare honger naar de niet-geïnfecteerden en al wie ze succesvol aanvallen verandert ook in een bloeddorstig wezen.

Door de conventies van de zombiefilm over te nemen zijn de “virusfilms” – denk ook aan Invasion of the Body Snatchers (1956 en 1978), Shivers (1975) en Rabid (1977) van David Cronenberg, The Crazies (aka La Nuit des Fous-vivants uit 1973) van George A. Romero – een soort parasiet geworden waardoor beide genres bijna niet meer te onderscheiden zijn.

Waar haalt 28 Days Later nu zijn kracht vandaan, waarom resoneerde de film zo sterk bij het grote publiek en niet alleen bij de genrefanaten? Een deel van het antwoord werd reeds gegeven, zijn realisme. Het andere deel vindt men in het feit dat biozombiefilms vooral gefocust zijn op volksgezondheid en de toekomst van de mensheid. De films verlangen geen groot vermogen tot ‘suspension of disbelief‘ van hun publiek en werken ook op een heel primair niveau. Waar de films van Romero meer cerebraal zijn, en dus rustiger (daarom ook de trage zombies), is 28 Days Later en consorten opgebouwd als een soort uitgerekte paniekaanval (snelle zombies zijn angstaanjagend, geloof het maar). Je merkt ook duidelijk dat de film een Europese sensibiliteit in zich draagt. Zonder voor het grote effect te willen gaan bereiken ze meer dan Hollywood soms kan met hun grootste money shots. 28 Days Later blijft een standaard post-apocalyptische fabel met enkele goede ideeën – o.a. het feit dat extremistische dierenactivisten liggen aan de basis van de uitbraak en niet de wetenschappers –, maar het zijn vooral de energieke regie en fantastische acteerprestaties (Cillian Murphy in zijn doorbraakrol) die ervoor zorgen dat dit een klassieker is.

Exterminio

28 Days Later (2002)

28 Weeks Later (2007), het vervolg van Juan Carlos Fresnadillo (Intacto, Intruders), zou ons eigenlijk nog dierbaarder kunnen zijn. De openingsscène is een ware mission statement voor de rest van de film: “Abandon all hope, ye who enter here”. Er zit geen greintje licht in deze film, zo hebben we het graag. Hoe kan je ook hoop bieden in dit soort verhalen, onbegrijpbaar – lees zeker World War Z van Max Brooks om hiervan overtuigd te zijn. 28 Weeks Later toont dan ook erg goed aan (beter dan bijvoorbeeld Contagion uit 2011) hoe gevaarlijk zo’n virus is. Iedereen weet dat wel op een intellectueel niveau, maar door deze film voel je het ook. Je moet harde en koude keuzes maken, wil je overleven. Doordat de film centreert rond een familie-eenheid – met Robert Carlyle als vader – wordt alles nog doordringender.

28 Weeks Later werd gefinancierd door Fox Atomic (een productielabel van Fox waar genrefilms werden ondergebracht) wat de aanwezigheid van enkele “Hollywoodmomenten” verklaart, maar gelukkig vallen die nooit uit de toon en passen ze zelfs perfect. Days mag dan belangrijker zijn vanuit een historisch standpunt, Weeks is de betere film.

RESIDENT-EVIL-Movie-1

Aan het compleet andere eind van het spectrum heb je dan Resident Evil, vijf films tot nu toe – gebaseerd op de succesvolle survival horror-videogame van Capcom – met een zesde in de maak. Veel woorden hoeven we hier niet aan vuil maken, want iedereen kent deze films en veel dubbele bodems bevatten ze nu ook niet bepaald. Dit is puur popcornentertainment van de bovenste plank. De eerste blijft uiteraard de beste, maar de rest is ook zeker de moeite om op een verloren avond te bekijken.

We hebben al Engeland en Duitsland – Constantin Films, de producenten van de Resident Evil-reeks is een Duits bedrijf – gehad, we maken onze tour door Europa compleet met [REC] en [REC]2 respectievelijk uit 2007 en 2009, beide van Spaanse makelij. Wat we van deze films vond kan je lezen in deze dubbelreview. Het waren films die zo succesvol bleken dat Hollywood het nodig achtte om ze opnieuw te maken voor de Amerikaanse markt onder de titel Quarantine (2008).

Een film die binnenkort uitkomt waar we erg naar uitkijken en zombies ook behandelt als geïnfecteerden is World War Z van Marc Forster (Quantum of Solace), gebaseerd op het boek van Max Brooks. Een film die onder schijnbaar moeilijke omstandigheden tot stand is gekomen, maar de trailers beloven veel goeds.

Lees verder op pagina 2…

world-war-z1

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!