Random Article


Zombie Special Review: Dead of Night aka Deathdream (1974)

 
 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Acteurs: , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 88 minuten
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Intense, dreigende, drukkende sfeer. Richard Backus.

Minder


Belichting.


Bob Clark’s Dead of Night (aka Deathdream) uit 1974 vertelt het verhaal van een Amerikaanse soldaat die in de Vietnamoorlog sterft, maar op een dag toch voor de deur van zijn ouderlijk huis staat…

0
Posted 11/05/2013 by

 
Full Article
 
 

Dit jaar is het precies 45 jaar geleden dat Night of the Living Dead van grootmeester George A. Romero op de wereld werd losgelaten en onbewust een aardschok in het filmlandschap teweegbracht. Dit moet uiteraard gevierd worden met een reeks specials die zullen beschrijven hoe het zombiegenre geëvolueerd is doorheen de filmgeschiedenis. In deze reeks van artikels pogen we allerminst een compleet beeld te geven, dat zou onmogelijk zijn, maar jullie honger naar een vaak misbegrepen genre op te wekken. Deze review kadert in het tweede deel van de special, dat handelt over de periode 1968-1978.

I died for you, doc. Why shouldn’t you return the favor.

Naast de grote films over de Vietnamoorlog (Oliver Stonetrilogie, Deer Hunter, Apocalypse Now,…) bestaan er ook nog een heleboel kleinere films die vaak even sterk zijn of soms zelfs sterker zijn.

Zo is Combat Shock (aka American Nightmares, 1984) van Buddy Giovinazzo waarschijnlijk de meest nihilistische en pijnlijke Vietnamfilm ooit. In die film volgen we de laatste dag in het leven van een veteraan die er maar niet in slaagt om zijn leven op de rails te krijgen na de oorlog en ook compleet vergeten is door het ‘systeem’ dat hem vroeg om zijn leven te wagen. Tien jaar eerder, toen de oorlog voor de Amerikanen op zijn einde liep, zou Bob Clark ook al een gelijkaardige aanklacht maken met Dead of Night (aka Deathdream). 

De ouders van Andy Brooks krijgen op een dag te horen dat hun zoon gedood werd door een scherpschutter tijdens zijn tour of duty in Vietnam. Ze krijgen echter niet eens de kans om het nieuws te verwerken, want diezelfde avond staat Andy plots voor de deur. Hij is echter niet de man die hij was toen hij vertrok… 

PDVD_107

Bob Clark kwam in 2007 tragisch om het leven in een auto-ongeluk zonder echt naar waarde geschat te worden. Hollywood en het grote publiek zouden de man vooral herinneren om zijn tienerkomedies Porky’s I en II. De man was nochtans een pionier in het horrorgenre door onder andere de proto-slasher Black Christmas (1974), duidelijk een inspiratiebron voor Halloween (1978) van John Carpenter en Clark’s beste film. 

Enkele maanden voor de release van Black Christmas kwam Dead of Night in de zalen, Clark’s tweede excursie in het zombiegenre. In tegenstelling tot Children Shouldn’t Play with Dead Things (1972) is Dead of Night een veel serieuzere film. Dat wordt al duidelijk vanaf de eerste minuten. Clark creëert een claustrofobische en erg drukkende sfeer die de hele film overspant – mede dankzij de muziek van Carl Zittrer en enkele leuke effecten op de geluidsband. Het valt op dat de regisseur nog niet op zijn hoogtepunt is, maar de duidelijke visie en vooral de vastgehouden toon zijn reeds aanwezig. 

De acteurs zitten hier uiteraard ook voor iets tussen… In tegenstelling tot wat Hitchcock mag zeggen zijn ze wel wat meer dan marionetten om te gebruiken of misbruiken. De verschillende personages hebben een erg duidelijke functie binnen het verhaal en zijn daardoor geen volledig uitgewerkte wezens (die soms onlogisch reageren), maar in dit soort film een metafoor voor de effecten die de Vietnamoorlog had op Amerika.

In Dead of Night zijn we immers getuige van de desintegratie van de familie-eenheid. De moeder (Lynn Carlin) wil niet onder ogen zien dat haar zoon Andy niet meer dezelfde is en zal er alles aan doen om hem te beschermen. Hiervoor is ze zelfs bereid om haar man Charlie (John Marley) en dochter Cathy (Anya Ormsby, toenmalige vrouw van scenarist Alan Ormsby) op te geven. In een werkelijk erg pijnlijke scène hoor je haar zelfs zeggen: “I don’t care about Cathy!”.

De vader daarentegen ziet duidelijk dat zijn zoon een monster is, maar zit gevangen tussen zijn rol als vader (beschermen van zijn kind) en ‘goede burger’ (een einde maken aan de nachtmerrie).

qZ1nRmZOZQ17CQQTYNhrhWJcD1v

Alle acteurs vervullen hun rol perfect, maar het is vooral Richard Backus die als Andy die de show steelt. Hij heeft amper dialogen, maar elke scène waarin we de onrustwekkende Backus zien vloeit over van een intense dreiging. Er zijn enkele momenten die er bovenuit springen, eentje waarin Andy een bezoekje brengt aan de plaatselijke dokter om zijn “fix” te zoeken en een ander op het einde van de film waar hij op een double date gaat met zijn zus in een drive-in bioscoop. Vooral het absolute einde van de film moet er echt ingehakt hebben in 1974, toen de wonden van de oorlog nog erg jong waren… 

Het is erg makkelijk begrijpen waarom deze film bijna 40 jaar later nog steeds leeft. Bovendien is de thematiek zelfs/zeker nu even relevant als toen. Van jonge mannen en vrouwen wordt verwacht dat ze hun land dienen, maar de wonden die dat achterlaat worden vakkundig onder de mat geschoven. Dit soort films zijn daarom erg belangrijk…

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.