7
Posted 12/02/2013 by Axel in Columns
 
 

Wrestle It: Brainfreeze sprak met Bernard Vandamme – Deel 2


In de vorige aflevering vertelde Bernard Vandamme hoe hij met wrestling begon, en waarom hij bij Wrestling Stars blijft. Hij praat vandaag verder over populariteit, blessures en zijn toekomst.

Genieten jullie als organisatie ergens steun?

Voor ons is het moeilijk om subsidies te verkrijgen van de overheid. Voor het Ministerie van Sport vallen we onder cultuur, en vice versa. Desondanks we niet als legitieme sport worden aanzien, krijgen we wel regelmatig plascontroles van het antidopingagentschap. Bij een vorige show mochten 4 worstelaars dus in het potje plassen. We houden er steeds rekening mee.

Wat is volgens jou de grote aantrekkingskracht van professioneel worstelen?

Net als een goeie soap bevat het alle belangrijke elementen zoals spanning, actie, storyline, romantiek, complotten en natuurlijk mooie vrouwen. In vergelijking met voetbal of andere sporten – want worstelen is een sport – bieden we meer. In feite bieden we alles wat een producer nodig heeft. Maar je moet natuurlijk een commercieel product hebben. Als je ziet dat World Wrestling Entertainment in meer dan 88 landen over de ganse wereld, waaronder China en Rusland, te zien is, kun  je niet ontkennen dat er ook een groot publiek voor bestaat.

Haal je nog steeds evenveel persoonlijke voldoening uit je wedstrijden?

Het geeft nog altijd een ongelooflijke kick als de fans je naam scanderen.  Dat maakt niet uit of je nu bejubeld of uitgejouwd wordt. Het belangrijkste als worstelaar is dat je het publiek in de wedstrijd krijgt. Daarbij, hoe kan ik nu favoriet zijn als ik bijvoorbeeld in Italië tegen een Italiaan vecht? Dan voel ik aan dat ik niet op de sympathie van mijn publiek moet rekenen.

Deze job heeft mij ook de kans gegeven heel wat van de wereld te zien. Prachtige landen als Macedonië en Slovenië.

Zijn er nog andere voordelen?

Financieel uiteraard. Maar ik moet er hard voor werken. Professioneel kan ik het winnen van kampioenschappen vermelden. Ik won in mijn carrière 3 Europese titels, 2 Tag Team titels (twee tegen twee) en 1 Double Crown (dubbele titel).

Je hebt ook heel wat voor televisie gedaan.

Och, Kanaal 2. We waren succesvol. Geen kijkcijferkanon, maar we brachten de zender een hoog marktaandeel. We hadden geen vast tijdstip, we schoven op naar een later tijdstip voor pakweg veldrijden. Er werd ook geen publiciteit voor gemaakt.  Maar ik hoor nog steeds van mensen dat ze toen keken.

Wanneer ben je tevreden? Wat zijn de ingrediënten voor een geslaagde avond?

Europees kampioen

Voor ons is het belangrijk dat de mensen zich komen amuseren. Om hen te laten genieten van de show en op te laten gaan in het moment.

Ben je nog zenuwachtig voor een wedstrijd of is het een automatisme geworden?

Voor een wedstrijd heb ik gelukkig nog gezonde stress. Dat betekent dat ik nog altijd passioneel ben om wat ik doe, en dat ik om het publiek geef. Het is natuurlijk niet meer zo erg als in het begin van mijn carrière, toen ik tot 10 keer plassen moest.

De meningen over worstelen zijn verdeeld. Het is ook grappig. Weinig mensen geven toe dat ze kijken, maar iedereen heeft het wel eens gezien. Wat zijn de misverstanden die mensen hebben van het worstelen?

Veel kijkers zien het showaspect, maar vergeten daarbij het sportieve. Men ziet ons op televisie en men weet dat er een script is, maar wat we doen is echt. Ik zag Fit Finlay bijvoorbeeld met een gebroken voet worstelen. Hij voelde zich min of meer verplicht, omdat hij volgens de promotor anders contractbreuk pleegde. Nu, Finlay is ongetwijfeld de beste worstelaar die Europa heeft voortgebracht. Hij gaf me in een wedstrijd eens een clothesline waarvan ik neerlag voor ik hem zag komen.

Onze blessures zijn echt. Het is iets vreemds. Als worstelaar denk ik soms bij een collega in zijn wedstrijd een blessure op te merken, maar blijkt het niets te zijn. Terwijl op andere momenten je door een verkeerde houding een ernstige blessure kan krijgen.

Heb je zelf al ernstige blessures gehad?

Ik ben aan beide knieën geopereerd. Mijn linker – en rechterbiceps zijn gescheurd (toont litteken). Het scheuren van mijn triceps was ook pijnlijk.

Toeschouwers vergeten soms dat het geweld pijn doet. We hadden het trouwens over misverstanden en vooroordelen.

Veel beginnelingen denken ook dat het simpel om te doen is. Sommigen beginnen eraan en stoppen na enkele weken of maanden. Ze beseffen dat wat ze op televisie zien niet zo eenvoudig is.  Vorige zomer kwam ik in De Stip (Eén-programma) en werd ons gevraagd een paar mensen tot wrestler op te leiden. Van de 60-tal reacties die de zender ontving, werden er 12 uitgenodigd voor de training. We kregen  jonge gasten zonder sportieve achtergrond onder handen die dachten te kunnen worstelen omdat ze het op game speelden. Wat moet je dan beginnen?

Een wedstrijd is dan zwaar als je geen atleet bent.

Je moet één minuut in de ring vergelijken met 10 gewone minuten. Mijn langste wedstrijd ooit was 28 minuten. Dan ben je pompaf. Maar je kan evengoed bekaf zijn na 16 minuten. Mensen die gevechtssporten beoefenen kennen dat.

Ze vergeten ook dat sommige bewegingen nu eenmaal pijn doen.

Zoals?

Een powerbomb of een goed uitgevoerde suplex kunnen pijnlijk aanvoelen. Een top rope splash krijgen ook. De adem wordt uit je borst geslagen. Dan hap je de eerste momenten naar adem. Een abdominal stretch kan pijnlijk zijn als je niet lenig bent. But it’s part of the job.

In de Verenigde Staten geven worstelaars elkaar graag chops. Ik neem aan dat je die voelt?

Chops zijn pijnlijk. Die voel je enkele dagen. In Duitsland zag ik ooit Mitsuhiru Misawa (overleden Japanse legende), ik denk, 20 chops aan zijn tegenstander geven. Tak-tak-tak-tak. Die borstkas van de tegenstander zag niet gewoon rood (want dat gebeurt elke wedstrijd), maar ze was van de chops alleen al tot bloedens toe rood. Ik ben er geen voorstander van.

Nu ik wat ouder ben beperk ik de high risk tot een minimum. Het wordt riskanter. Soms kijk ik na een wedstrijd naar de beelden en zie ik dan pas in hoe gevaarlijk ik ben geweest. Over de touwen heen springen naar een tegenstander, soms over de afscheiding. Dan denk je, dat kon verkeerd gegaan zijn, had ik daar met mijn oog of hoofd gevallen.

Sta je daar bij stil tijdens wedstrijden?

Je mag niet nadenken. Dan gaat het gegarandeerd verkeerd. Je maakt de klik en gaat ervoor. Je mag niet twijfelen.

Blijkbaar heb je nu een generatie worstelaars die bij gebrek aan echt talent kiezen voor de zogezegde hardcore stijl, waar tafels, stoelen en dergelijke worden gebruikt.

Het is mijn ding niet. Stoelen en tafels, neen, dat is niet echt worstelen. We gebruiken ze soms wel eens, maar alleen als het zijn nut heeft binnen de wedstrijd. Als je ziet dat men soms prikkeldraad in de ring haalt…

(Dan is er een vraag die ik de wrestler wil vragen.)

Ik moet het vragen. Jullie zijn tenslotte supersterren. Bestaan er wrestling groupies?

(glimlacht).

Ik neem dat aan als een “ja”.

Er zijn groupies.  (lacht)

Worstelaars zien er afgetraind uit. Train je veel?

Training is voor mij heel belangrijk. Niet alleen om er goed uit te zien, maar ook om de conditie op peil te houden. Als er een weekend geen wedstrijd gepland staat train ik 5 dagen per week.

Hoe ziet het trainingsschema van Bernard Vandamme er uit?

Ik doe aan krachttraining, ik onderhoud mijn cardio door veel te lopen. Regelmatig rijd ik naar Frankrijk om mijn technieken, zoals dropkicks bijvoorbeeld, bij te schaven.

Wat beschouw je als je persoonlijke hoogtepunten?

Het winnen van de Double Crown in Sevilla voor 4000 toeschouwers blijft me bij. Dat was een uniek moment. In Rome voor een dolenthousiast publiek van 11.000 man optreden was ook puur kippenvel.

In 2000 vierde Kanaal 2 hun 5-jarig bestaan met een “MEGA ON AIR”-show in het Sportpaleis. Daar WCW aan populariteit won in Vlaanderen, besloot VMMa om er een wrestling event aan toe te voegen. Ik stond er tegenover Bad Mask. Het was ook één van de hoogtepunten in mijn carrière om in het Sportpaleis te mogen worstelen en op nationale televisie te mogen gezien zijn.

En natuurlijk de vele reizen. We hebben in Congo opgetreden.

Congo? Het lijkt voor een buitenstaander gevaarlijk. Je leest soms de wildste verhalen van andere worstelaars als ze uit Afrika terugkeren.

Dat was toen veilig. Maar in Azië en Afrika moet je altijd opletten. Vooral als ze zeggen “We pay you after the match”. Ze proberen je er altijd in te luizen.

Staat er nog iets op het verlanglijstje?

Wie wil geen wereldtitel winnen? Ik wil ook de Grand Prix winnen. Belangrijk is nu dat ik mijn Europese titel die ik in Polen aan Cybernic Machine heb verloren terugwin.

Vandamme 6Geen droom van Japan? In interviews herhalen veel worstelaars dat Japan zowat het Mekka is.

Er stond iets gepland, maar om één of andere reden bleek het niet interessant, en zou ik heel wat shows voor Wrestling Stars missen. Het draaide om een kleinere federatie. Geluk bij ongeluk, kort daarna was er dat reactorlek in Fukushima, en werden heel wat shows afgelast. Maar Japan is financieel niet zo interessant meer als het is geweest.

En de V.S.? Denk je om daar ooit nog terug te keren?

In de Verenigde Staten heb je de absolute top (WWE en TNA in zekere zin) en daaronder heel wat kleintjes. Zoveel wedstrijden hebben die niet. De mogelijkheden zijn daar beperkt. Weet je, het gras is altijd groener aan de overkant. Veel jonge worstelaars vertrekken vol dromen uit Europa, maar keren terug. Bij ons is het voor hen beter.

Is professioneel worstelen dan zo hard veranderd sinds je eigen start?

Ik vrees dat de huidige wrestlingcultuur ietsje aan  het verloederen is… Het is tegenwoordig zo makkelijk om “wrestler” te worden.  Vroeger, toen ik begon, betaalde je  $1500 a 2000$ en kon je beginnen  trainen in een school… Je kreeg klappen, bleef maar vallen tot  je niet meer recht geraakte, en betrad je pas de ring als de trainer vond dat je klaar was (en dat ben je nooit voor je eerste match)… Je was verplicht dagelijks de gym te betreden om je fysiek te verbeteren. Je moest echte wrestling boots hebben, investeren in een goeie outfit, een imago… Het ganse pakketje moest kloppen.

Je klinkt enigszins pinnig.

Vandaag kan je je al een pro-wrestler noemen als je vijftal trainingen meedeed, gewoon in t-shirt en jeans de ring betreden, en er even imposant uitzien als de buurman of eender welke gemiddelde kerel die je op straat tegen komt… Je hebt al “wrestlers” met een championship belt (die niets voorstelt),  maar die nog nooit een fitnesszaal betraden, nog nooit  hun voet in een wrestling boot staken…

Er zijn dan ook veel verschillende organisaties.

Er zijn vandaag teveel organisaties, die elk zogezegd hun eigen kampioen hebben, maar 9 op de 10 titels zijn niet meer waard dan een deelnemersmedaille van de lokale voettocht. Je ziet zogezegde wereldkampioenschappen voor een publiek van 80 man! Ik denk dat de meesten wel weten waarover ik het heb. Het enige verschil met backyard wrestling is dat zij  wel een ring hebben, voor de rest is het identiek hetzelfde…

Hoe lang denk je nog door te gaan?

Ik heb altijd gezegd te stoppen aan mijn 35e. Ik ben wat ouder, maar ga nog steeds. Ik hoop nog twee seizoenen te volmaken.

En daarna?

De toekomst staat vrij. Ik heb een licentie als scheidsrechter. Ik kan trainen. Bij voorkeur in België om hier een basis uit te bouwen.

Ik wens je alvast veel succes, en we komen in Brugge supporteren.

We eindigen dit interview met een korte documentaire, gemaakt door de filmschool Narafi. De documentaire “Europe Belongs To Me” brengt een fascinerende, maar beknopte kijk op wrestling eurostar Bernard Vandamme. In de volgende aflevering vertellen we over Eurostars en hun opkomende show in België, en hoe en waar jullie Bernard Vandamme aan het werk kunnen zien. Brainfreeze zou ook Brainfreeze niet zijn, mochten er hierbij geen gratis tickets te winnen zijn…

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?