12
Posted 10/02/2013 by Axel in Columns
 
 

Wrestle It: Brainfreeze sprak met Bernard Vandamme – Deel 1


Na mijn geboorte neemt de dokter me in zijn armpjes en geeft me een klets op mijn billetjes. Ik draai me om en pets, ik geef hem een muilpeer. Iedereen wist, die kerel wordt wrestling kampioen”  – Bernard Vandamme

Naast mijn grote passie voor comics en toys, had ik als tiener en jongvolwassene een nog veel grotere. Ik zeg het met fierheid: ik ben een wrestling-fan. Hoewel de vlam niet meer zo hard brandt als vroeger, promoot uw columnist met plezier de sport van het professioneel worstelen.

Als we over professioneel worstelen spreken, dan moeten we het hebben over “The Chippendale of the RingBernard Vandamme, waarschijnlijk de enige Belgische worstelaar die het de laatste 20 jaar met succes in het buitenland heeft gemaakt. Hij participeerde over de ganse wereld in meer dan 1300 wedstrijden, vocht tegen grote namen en won talrijke kampioenschappen. Wrestling-fans herinneren hem zeker als televisiepresentator tijdens de hoogdagen van WCW op Kanaal 2.

De lezers die niet bekend zijn met de sport, zullen de naam vermoedelijk al hebben gehoord. Hij speelde vier jaar lang “sterke man” in Fort Boyard. Hij speelt een gastrol in het bejubelde Matroesjka’s. Ook in de clip “Je T’aime Melancholie” van Baba Binoche demonstreert hij zijn veelzijdigheid. Veel leuker word het als hij de posers van The Remancipators leert hoe makkelijk dat worstelen wel is. Hij scoort zelf een muzikale hit met “Wrestle It“.

Op goed geluk stuur ik hem een mail. De vraag of hij tijd voor Brainfreeze wil vrijmaken wordt positief beantwoord.  We wonen niet ver van elkaar, en een afspraak is snel geregeld. Als ik zijn foto’s google, sluipt er wat vrees in mij. Er kan van alles gebeuren als je een professionele vechtmachine interviewt. Spreek ik hem aan als Bernard of mijnheer Vandamme? Bernard Vandamme is in staat mijn hoofd van mijn lijf te rukken. And I can imagine he might like it.

De vrees lijkt overbodig. Ja, hij is een kleerkast met brede schouders, maar bij de ontmoeting wordt duidelijk dat de worstelaar vriendelijk, attent en aangenaam in de omgang is. Hij praat bovendien bijzonder gepassioneerd over wrestling.

Ik startte mijn interview met volgende klassieke vraag :

Waar is de passie voor het worstelen ontstaan?

Op 5-jarige leeftijd zag ik voor het eerst worstelen op de Britse televisie.  World of Sport op ITV was iets dat we met de ganse familie bekeken. Topsterren waren toen Adrian Street, Bobby Barnes en later ook een jonge Dave Finley.

Was je als jongere sportief aangelegd?

Toen ik 6 werd mocht ik judo doen. Ik won mijn eerste beker (een derde plaats) toen ik 12 jaar was. Ze staat tussen mijn andere trofeeën. Achteraf is dat voor mijn latere carrière een belangrijke voorbereiding gebleken want een sportieve achtergrond is voor elke worstelaar noodzakelijk.  Vanaf mijn 19 ben ik dan met powertraining gestart om mijn spiermassa te ontwikkelen.

“The Chippendale of the Ring” Bernard Vandamme

Situeer voor ons je eerste wedstrijd.

Mijn allereerste match was in 1992 in Nevele, voor een Belgische promotor die ondertussen al lang is gestopt. Ik was nog niet volledig getraind.

Waar heb je het worstelen echt geleerd?

Toen ik na mijn eerste wedstrijden in België besefte dat ik niet zo goed was als ik dacht, besloot ik naar de Verenigde Staten te trekken. Daar werd ik getraind door Adrian Street in zijn Skull Krushers Wrestling School. Adrian Street heeft mij in en uit de ring enorm veel geleerd, hij was de eerste die me echt introduceerde in het pro-circuit.

Waarom koos je Adrian Street?

“Exotic” Adrian Street was een worstelaar die 20 jaar  te vroeg geboren was, hij was zo voor op zijn tijd. Hij was de eerste die spandex wrestling tights droeg naar de ring, terwijl alle andere wrestlers nog gewoon de  ring betraden met een simpele blauwe slip en een handdoek rond de  hals.

Zijn extravagante look (kleurrijke kledij, boaveren, make-up, speciale haarcoupe) was voor velen een schok in die tijd, maar  zorgde er wel voor dat hij overal opviel, overal geboekt werd, en dat iedereen  hem zeker herinnerde als ze hem ooit aan het werk zagen. Hij was gewoon de meest  kleurrijke worstelaar, zelfs in zwart-wit…

Heb je veel kansen gekregen in de Verenigde Staten?

In het begin van mijn carrière was ik blij dat ik in de ring mocht staan, dat ik mijn droom kon waarmaken.  Na, en tijdens mijn trainingsperiode, deed ik matchen in Alabama (Verenigde Staten). Ik stond tegenover ervaren worstelaars die het groentje wilden testen. Het is natuurlijk hard, maar dat heet dan ook “paying your dues”. Mijn eerste match was in Citronelle, Alabama. Dit was op het einde van mijn tweede trainingsperiode en kort voor ik dan naar Europa terugkeerde.

Kon je na de opleiding eindelijk echt aan de slag?

Mijn eerste echte break kreeg ik een maand nadat ik in Europa terugkeerde.  Otto Wanz, promotor van CWA  (Catch Wrestling Association) in Oostenrijk gaf mij mijn eerste profcontract. Wanz hield elk jaar grote toernooien in grote steden in Oostenrijk en Duitsland. Het betaalde goed. De eerste dag werd een parade gehouden waar alle deelnemers werden voorgesteld. Heel wat grote sterren en opkomend talent waren tijdens die shows te zien. Er kwam ook enorm veel volk naar de shows. Ik woog toen 78 kg, en was de lichtste van de groep. Lance Storm, ook een van de lichtgewichten, woog 20 kilo meer. Dan zijn 24 wedstrijden op één maand. Hard, maar een goede leerschool. Het grote voordeel was dat we lang in dezelfde stad bleven. Dan kon je de dag na de wedstrijd in de stad rondwandelen.

Was het een harde leerschool?

Ik was nog erg groen en was nog niet echt klaar hiervoor. Ik zag alle hoeken van de ring en lag elke nacht gekneusd en gebroken in mijn hotelkamertje.

Welke andere worstelaars reisden op deze tours mee?

Andere namen op deze tour waren o.a. Lance Storm (ECW, WCW, WWE), Hiroyoshi Tenzan (New Japan Pro Wrestling), Dave Finley (WCW, WWE), Dave Taylor (WCW), Pitbull 1 (ECW), Bruiser Mastino (WWF als Mantaur) en voor de rest de betere Europese namen zoals Franz Schumann, Mile Zrno, Klaus Kaurof…

Voor een jonge worstelaar moet dat toch een unieke ervaring zijn geweest. Heb je een leuke anekdote voor ons?

Ik stond bij McDonalds aan te schuiven, toen mijn oog op een tijdschrift viel. Daar bleek een interview met Bernard Vandamme in te staan. Wat zijn hobby’s zijn, naar welke films hij kijkt. Interessant, ware het niet voor het feit dat ik helemaal geen interview had afgelegd en dat de antwoorden al helemaal niet diegene waren die ik zou geven. Daar kreeg ik door dat de promotor uiteindelijk je image beslist.

Ben je bij Otto Wanz gebleven?

Via Otto Wanz kwam ik in contact met Flesh Gordon van de European Wrestling Federation (nu Wrestling Stars), dat toen op Eurosport te zien was. Flesh gaf mij een serieus duwtje in de rug. Ik kreeg er een try-out en worstel er nog steeds voor. Ze hebben een monopolie op hun talent, wat betekent dat zij beslissen waar ik worstel;  maar ik kan wel uitgeleend worden aan een samenwerkende promotie. Gemiddeld doe ik 6 a 10 wedstrijden per maand en ik krijg de kans veel buitenlandse reizen te maken. Ze  behandelen mij zeer goed, en ik ben loyaal. Wrestling Stars is mijn thuis.

Dinsdag, in het tweede deel van ons interview vragen we Bernard Vandamme naar populariteit, blessures en toekomst. Maar we geven jullie als afsluiter de videoclip van “Wrestle It”. Oh yeah!

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?