0
Posted 15/01/2013 by Axel in Columns
 
 

Tussen Vroeger En Nu #16: Bud Spencer & Terence Hill in “Vier Vuisten Op Brainfreeze”

“Man, waar is den tijd?”.

Oversluipt dat gevoel jullie nooit? Je haalt een oude film uit het rek en je maakt je klaar voor die magische trip vol nostalgie. Na tien minuten frons je de wenkbrauwen en vraag je je af wat je vroeger heeft bezield. Maar je kijkt de film wel uit.

De film in kwestie is Watch Out, We’re Mad (“Pas Op,  Of We Slaan Er Op Los“) met hoofdrolspelers Bud Spencer en Terence Hill. Hierin nemen de twee helden het op tegen de plaatselijke maffia die hun rode buggy heeft vernield. Ik ga vermoedelijk te snel, de jongere lezers kennen de acteurs wellicht niet en de oudere leden van de smaakpolitie vallen nu geveinsd uit de lucht. Daarom toon ik jullie een bewust stukje uit de film. Kwestie van jullie met de column mee te krijgen. Voor de lezers die er bekend mee zijn, zal dit een aangenaam weerzien betekenen.

De mond mag terug dicht. Wat moeten jullie niet van jullie columnist denken? Wat achtergrond is noodzakelijk. Vroeger mocht ik , gezien mijn ouders in de horeca werkzaam waren, als kleine snaak elk weekend naar de bioscoop. Gezien er op dat moment nog niet echt sprake was van videotheken, programmeerden de bioscoopuitbaters heel wat oudere films. Zo zag ik op korte periode in één van die plaatselijke bioscopen heel wat van deze Bud Spencer en Terence Hill-films. Ook al waren sommige ervan veel ouder dan jullie schrijver zelf. Maar die films vormen, net als Juniorpress bijvoorbeeld, een deel van mijn opgroeien. Daarom voel ik mij ook verplicht ze met jullie te delen.

Bud Spencer (links) en Terence Hill (rechts)

Het gaat hier om Italiaanse films die gedubd op het grote scherm kwamen. De Engelse vertaling zag er niet koosjer uit. Het heeft lange tijd geduurd voor ik dat doorhad. Want Bud Spencer, echte naam Carlo Pedersoli, en Terence Hill, geboren als Mario Girotti, zijn rasechte Italianen. Den Bud blijkt (na opzoekwerk) een gevierd Olympisch zwemmer te zijn geweest. Heeft een snelheidsrecord op zijn naam, jawel. Na zijn rijkgevulde filmcarrière stapt hij zelfs de politiek in. Toegegeven, hij is lang niet de eerste actieheld die het volk wenst te vertegenwoordigen. Den Terence wordt de Italiaanse Paul Newman (blond haar – blauwe ogen) genoemd en start het begin van zijn carrière met het serieuze werk.

Maar in 1967 gaan ze dus voor de eerste keer samen spelen. Omdat Italianen dat op dat moment goed kunnen, acteren ze samen in niet onaardige Spaghettiwesterns. Wanneer ze merken dat de filmgevechten bij een groot publiek aanslaan, gaan ze zich daarop concentreren. Tot 1994 headlinen ze samen in een resem films. Niet alleen in team, maar ook solo staan ze op de affiche. Terence Hill wordt gekozen om Lucky Luke gestalte te geven, terwijl Bud Spencer het mag stellen met Banana Joe. Tussen ons gezegd en gezwegen, de mompelende Banana Joe is een beter personage.

What is all the fuss about? Veel breinbrekende plotwendingen krijg je niet voorgeschoteld. Neen, de plot blijft tijdens de reeks relatief op cruise control. Bud Spencer, de brute kracht wiens gezicht slechts “nors” en “gelukkig” aankan, en Terence Hill, de veelzijdige charmeur, komen elkaar per abuis tegen en mogen elkaar niet, maar er wordt hen een gemeenschappelijke vijand (bij voorkeur een met een tiental henchmen) voorgeschoteld en er ontstaat een samenwerking. Of ze nu missionarissen, politieagenten of schattenjagers zijn, het maakt eigenlijk niet veel uit. Als er tijdens de film maar geknokt wordt. Het is ook zo heerlijk voorspelbaar. Wanneer de twee hoofdrolspelers op een groepje zware jongens stoten, en het deuntje begint, weet je dat het feest begint. Hun grappen zijn belegen. De knokpartijen zijn de trekpleisters. De rest van de film is gewoon opbouw naar de volgende. Lezers, als ik knokpartijen schrijf, versta er geen Fight Club of Bloodsport onder. Het bloed spat niet in het rond. Neen, de nadruk lag op slapstick en humor. Vermoedelijk werden ook geen grote filmbudgetten gebruikt, want alles ziet er nu amateuristisch uit.

Hun films kregen steevast de meest heerlijke Nederlandse vertalingen als “Vier Vuisten In ‘t Kwadraat” (Double Trouble),  “De Vier Vuisten Hebben De Tropenkolder” (Who Finds A Friend Finds A Treasure) of “Vier Vuisten Voor Het Geloof” (The Two Missionaries). Niet lachen, beste lezers, deze praktijk was vroeger schering en inslag. Stel je eens voor dat je op een avond naar de bioscoop trekt voor “Vleermuisman keert terug” of “Gandalf En De Dwergen Trekken Naar De Draak“. Ik zeg maar zoiets.

Maar waarom dan deze column over Bud Spencer en Terence Hill? Dat ik het zelf niet goed weet. Zeker is dat de rol die de acteurs in de filmgeschiedenis hebben gespeeld niet over het hoofd mag worden gezien. Hun stijl was geheel van hen. Niemand kon hun enthousiasme voor de rollen evenaren. Ze behoorden tot een eerste groep actiehelden op het grote scherm. Hun films vormden een tegengewicht voor de ruwere gevechtsfilms van Bruce Lee en cohorten.

Betekent dat dat Sylvester Stallone hen bij een volgende Expendables een rol mag aanbieden? Ik vrees dat hun boem-klets-paf praktijken daar niet op hun plaats zitten. Niettegenstaande, het zou niet geheel onverdiend zijn. Hun films waren zeer succesvol. Laat je fantasie eens werken, en stel je een grootse gevechtsscène met Stallone, Schwarzenegger, Willis en de Vier Vuisten voor. Gedubd, uiteraard. En met een catchy deuntje.

Nu ik er stil bij sta, elke kerstmis krijgen we The Sound Of Music door de oren geboord. Maar een oude Vier Vuisten, neen, die schuiven ze bewust aan de kant. Blijkbaar verkiezen televisiezenders het gekweel van Julie Andrews boven de knoksymfonieën. Het is een echte schande! Wat is nu heerlijker met de feestdagen dan wat kletsen en slagen onder familie en vrienden?

Nu, vooraf had ik wel een vermoeden dat deze film behoorlijk gedateerd zou zijn. Het hield me toch niet tegen de DVDs aan te schaffen. De herinneringen die deze films met zich meebrengen bleken te sterk. Ik raad de lezers die niet met hun capriolen bekend zijn aan eens een film te bekijken. Filmgeschiedenis hoeft zich nu eenmaal niet tot pakweg Kubrick of Coppola te beperken.

Afsluiten doe ik met nog een filmscène. Nu Django Unchained er aan komt, mag hun interpretatie van de Spaghettiwestern niet vergeten worden.

Houd je van iconische filmsterren? Tussen Vroeger En Nu raadt dan nog de volgende aflevering aan:

#12 Larry Hagman

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?