0
Posted 06/01/2013 by Axel in Columns
 
 

Tussen Vroeger en Nu #15: De Drie Wijzen

Welkom trouwe kijkers voor de buis en welkom aan ons publiek hier in Het Amerikaans Theater. Welkom bij De Drie Wijzen, een programma waar de kandidaten uit drie mogelijke antwoorden de juiste moeten kiezen. Deze aflevering wordt een heel speciale, want ze wordt gevolgd door de lezers van de populaire website Brainfreeze.

Onze panelleden deze week zijn Jacques Vermeire, Gerty Christoffels en Walter Grootaerts.

En we gaan meteen van start met de eerste vraag en die wordt gesteld op basis van volgend fragment:

Kurt: Een werkelijk adem-be-nemende scène. Let op, want hier komt de vraag: “Uit welke film komt deze scène? En vertel ons kort waarover de film gaat”.

Jacques: Dit komt uit de film, en superheldenfans zullen ze wel kennen, The Avengers Origins: Black Widow.  Het is een proloog voor de succesvolle The Avengers-film die we dit jaar in de bioscoop hebben gezien. Voor Natasha Romanoff, hier gespeeld door de ravissante Scarlett Johansson, lid wordt van de Avengers, is ze een superspionne. S.H.I.E.L.D. heeft haar getraind voor opdrachten waar infiltratie en informatie inwinning primeren. Laat deze film nu handelen over één van haar eerste opdrachten.

Walter: Die Johansson is wel een lekkere brok. Dat is geen spek voor uwen bek meer.

JV: Zal’t gaan ja?! Mag ik doordoen, aub? Dank u.  Van Nick Fury krijgt ze de belangrijke missie om een Amerikaanse acteur van informatie te ontdoen. Acteur Bob Harris is een op zijn retour zijnde acteur, die als informatiekoerier voor de Japanse onderwereld werkt. Hij is het gezicht van Suntory Whiskey. Laat de Suntory-verkoop gelijk staan aan legale opiumsmokkel, dan weet je dat de opdracht van levensbelang is. Natasha Romanoff wordt voor haar eerste missie naar Tokyo uitgestuurd, met een huwelijksreis als cover,  om de namen van de belangrijkste Yakuzabazen te weten te komen. Ondertussen krijgt ze de kans het land en haar gewoontes te leren kennen. De film is opgebouwd rond het subtiele verleidingsspel van Charlotte/Black Widow. Als een koele sluipschutter die dagen wacht op dat ene schot, spint ze een web waar Bob Harris langzaam in verwikkeld raakt. Ze speelt haar rol sluw. Als blijkt dat Harris zich niet laat in de luren leggen door een prostituee (“Rip my stockings“) gaat Charlotte zich persoonlijk in zijn vizier plaatsen. Op sommige momenten merk je dat agent Romanoff nog twijfelt aan haar talenten, en dat ze haar weg nog zoekt. Maar dan vallen alle dominoblokjes langzaam neer. De routine van het onschuldige meisje en de valse kwetsuur (black toe), voor Bob Harris leiden alle wegen naar het web van de zwarte weduwe. Het overtuigende “Brass In Pocket” (The Pretenders), zet de acteur aan zijn gevoelens voor Charlotte te bezingen (“More Than This“, origineel van Roxy Music). Het is hier dat de agente beseft dat de vis heeft gebeten. Dat is de scène die we hier net hebben gezien.

Wanneer ze goed weet dat de prooi de hare is, speelt ze een gevaarlijk spel en wil ze weten hoe sterk haar invloed is. Ze nemen afscheid. Harris vindt haar tussen een menigte en fluistert haar de namen door. Let in de film op het tevreden glimlachje van agente Romanoff als Harris haar de namen van zijn Japanse contacten doorgeeft. He is in love. She couldn’t care less.

Walter: Een beetje zoals jouw relatie met Eva Pauwels.

Kurt Van Eeghem: Een meer dan plausibele uitleg, Jacques. Maar we hebben Gerty nog niet gehoord.

Gerty: Een beetje een verwarrende uitleg van Jacques als je het mij vraagt, maar soit. Neen, dit is geen superheldenfilm maar een romantisch drama met de titel Lost In Translation. Jacques heeft wel gelijk over de namen van de hoofdpersonages. Harris is een acteur die zich naar Tokyo begeeft om een commercial voor whiskey in te blikken. We leren hem in het begin kennen als een wat stille man, die van zijn vrouw en kinderen vervreemd raakt. In hoofdzaak wil hij zo snel mogelijk naar huis terug. Maar dan leert hij Charlotte kennen, en gaandeweg trekken deze totaal verschillende mensen elkaar aan. Pure stroopromantiek kun je het niet noemen, want de kracht van de film schuilt in het naar elkaar groeien van de twee hoofdpersonages. Het voorzichtig handje en het snelle zoentje tonen aan dat deze mensen elkaar zoeken. In de scène die we daarnet zagen bezingt Bob Harris hun gevoelens. Er is inderdaad meer aan de hand.

Een grote pluim gaat naar de soundtrack. De muziek vormt een essentieel geheel van de film en voegt sfeer aan elke scène toe. Denk maar aan “Girl” (Death In Vegas) of “Fantino” (Sebastien Tellier). Een belangrijke rol is ook weggelegd voor de stad Tokyo. Geen enkel hoekje is hetzelfde. Alles is herkenbaar maar toch bevreemdend. De scènes, vergezeld door de fantastische muziek van Air, waar Charlotte Japan leert kennen schilderen een wereld niet als de onze, maar één waar je deel van wil uitmaken. Regie is in handen van Sofia Copolla (The Virgin Suicides).

Kurt: Romantiek zegt Gerty. Maar we sparen het beste uiteraard voor Walter. Ga je gang, Walter.

Walter: Jullie zitten er natuurlijk allemaal naast. Dit is helemaal geen superheldenfilm of romantisch drama. Neen, dit is een onvervalste xenofobe komedie. De regisseur deelt in deze film zijn afkeer voor de Aziatische cultuur met het filmgaand publiek. Je merkt het al vanaf de eerste scène waar Bob Harris met Japanners in contact komt. Onverstaanbaar brabbelen ze maar wat, zonder dat er ondertiteling aan te pas komt. Zo gaat dat dus de ganse film door; er wordt gelachen met hun uitgaanscultuur, die volgens de film bestaat uit titty bars en lunaparken, hun entertainment in de vorm van een onverstaanbaar televisieprogramma, hun prostitutie en hun keuken. Uiteraard is de oeroude klassieker “R wordt L” ook vertegenwoordigd. De moderne cultuur wordt verkend door Bob Harris en de oudere door Charlotte. Echt gieren van het lachen doe je zelden. De clip die we net zagen is een binnenpretje van de regisseuse aan het publiek. “More Than This“, oorspronkelijk gebracht door de op één na beste rockgroep uit de jaren 80, betekent dan ook “er is veel meer dan dit zielige eiland”.

Jacques: Heb je de film eigenlijk gezien?

Walter: De Kreuners zijn op de soundtrack te horen. “Fuck The Pain Away” van Peaches is van onze hand. Met de Kreuners hebben we veel getoerd in het Land Van De Rijzende Zon. Wat we daar allemaal hebben meegemaakt. Zit ik daar op een avond na een concert aan de bar iets met een Japanner te drinken. Dat blijkt een enorme fan te zijn. Geeft die me een klap in de nek. “Karate“, zegt hij “Komt uit Japan.” Ik verschiet me daar een ongeluk. Geeft hij me daar nog een heupzwaai. Ik pardoes op de grond. “Judo, komt uit Japan“, zegt hij weer. Nu, een Grootaerts laat zich niet op zijn kop zitten. Ik wandel weg uit de bar en bij het terugkeren geef ik hem een klap met mijn ijzeren krik. “Uit mijn Toyota“, zeg ik hem, “ook uit Japan.” Ha! Rock ‘n Roll is een zware stiel.

Kurt: Ik recapituleer nog even voor de kijkers en de geeks van Brainfreeze. Volgens Jacques is het een superheldenfilm, volgens Gerty een romantisch drama en Walter houdt het bij een komedie. Aan jullie om de juiste keuze te maken.

Lezers die niet vertrouwd zijn met de banaliteit van Tussen Vroeger En Nu, kunnen we ook nog de volgende afleveringen aanraden:

#11: Het is Mega Mindy Tijd

#7: Superhelden en Schlagers

#13: Trailer Time : De Foute Jaren 80

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?