0
Posted 29/12/2012 by Koerian in Columns
 
 

Brief aan Bilbo Baggins


Beste Bilbo,

Ik weet dat je dezer dagen waarschijnlijk wordt overstelpt met fanmail naar aanleiding van je biografie op het grote scherm, desalniettemin hoop ik dat je even tijd vindt voor deze brief.

Eindelijk sta jij eens centraal, je verdient het. Je leidde een prachtig leven: eten maken, pijpje roken en cirkeltjes blazen. Een leven dat Gandalf en zijn bende wilde dwergen woest verstoorden. En toch nam je drang voor avontuur de bovenhand en ging je mee. Wat een moed, zonder enig vooruitzicht je veilige leventje achterlaten. Ondanks je kleine gestalte ben je een groot man. Je verzette je tegen je nette opvoeding, dat conservatieve milieu van de Gouw. Je ontsnapte aan dat prachtig, doch saai leven. Ook al deed je dat pas op vijftigjarige leeftijd, ben je een voorbeeld voor ons allen, of zou je dat toch moeten zijn. Te weinig mensen hebben jouw durf. Te weinig mensen durven hun cocon verlaten om hun dromen achterna te zitten, om te doen wat ze echt willen.

Avonturen, aan pijpen lurken in je pittoreske Midden Aardse/Nieuw-Zeelandse huisje en als klap op de vuurpijl naar een rusthuis bij de grote geesten van het Westen. Wat een leven! Het respect dat je verloor? Het kon je niets schelen, want jij was wijs, jij zag dingen, deed dingen die niemand ooit eerder zag of deed. Zelfs als corpulente oudere verloor je je lust om de wereld te verkennen niet. Misschien zit het geheim in je pijptabak, of wat het goedje dat je rookt ook mag zijn?

Maar was je nooit eenzaam, Bilbo? Nooit had je een vrouw (of man) aan je zijde, een mooie Hobbit of elf. Een avonturier, een intellectueel als jij? Je zou denken dat dat een onfeilbaar recept tot ieders hart oplevert. Blijkbaar staat onvoorstelbaar interessant pas na zekerheid op het liefdeslijstje. Een mooi huis om het nageslacht in groot te brengen, een job en financiële stabiliteit komen voor persoonlijkheid, durf, levenslust, wijsheid en interesse…

Hoe hield je het vol? Reizen met dwergen, avonturen op je eentje en dan thuiskomen om niets meer te vinden dan eenzaamheid. Goh, misschien kon je wel een beetje alleen zijn gebruiken na alle commotie van een grote queeste.

En er was natuurlijk Frodo, je neefje, de Hobbit die heel Midden Aarde redde. Je had hem veel problemen kunnen besparen door je van die dwaze ring te ontdoen, of toch alleszins beter weg te steken. Maar de appel viel niet ver van de, euhm, nonkel en zonder je onvoorzichtigheid, zonder de invloed die de ring ongetwijfeld over je had was Midden Aarde, inclusief de Gouw, hoogstwaarschijnlijk aan duistere krachten ten prooi gevallen. Al die avonturen en dan toch nog de tijd vinden om van Frodo een goed mens te maken, om hem toch minstens een beetje een goede opvoeding mee te geven.

Maar zelfs thuis zat je niet stil! Nee, je schreef een boek, een geweldig epos. Een epos dat dat bewuste neefje aanvulde. Je trok naar Rivendell en weidde daar zeventien jaar van je leven aan studie en contemplatie.

Ach Bilbo, was ik maar wat meer als jij, was iedereen maar wat meer als jij. Onze aarde, de aarde van jouw schepper Tolkien is een plek vol zuurpruimen. Mensen die net als de meeste van jouw mede Hobbits denken in het vaste stramien. Mensen die denken zoals ze dat aangeleerd zijn en het patroon dat er al sinds de lagere school werd ingestampt blind volgen. Je kent het liedje waarschijnlijk niet maar in wezen gaat ‘My Way‘ door Sinatra maar over details, want iedereen volgt dezelfde weg.

Maar genoeg geleuterd, amuseer je daar bij de elven.

Met vriendelijke groeten,

Koerian

Comments

comments


Koerian

 
avatar