Random Article


20 Jaar Mortal Kombat (Round 2) – MK Invasion!

 


1
Posted 27/12/2012 by

In 1992 kon je in de videogamespeelhallen botten harder horen kraken dan ooit tevoren, een “Get over here!” gevolgd door luidkeelse pijnkreten horen weergalmen, het bloed vrolijk zien rond spatten en brutale verminkingen gadeslaan… Mortal Kombat, een fighting game van Amerikaanse makelij, was gearriveerd. De game van Midway, nu NetherRealm Studios onder Warner Bros., groeide uit tot een multimediafenomeen, met verschillende sequels, films, tv-reeksen, comics en een nog steeds klassieke 90s technosoundtrack. Brainfreeze blikt, na 25 jaar Street Fighter, ook terug op de geschiedenis van diens Amerikaanse tegenhanger, want Mortal Kombat mag dit jaar 20 kaarsjes uitblazen (of geflambeerde en al dan niet gespietste menselijke doodskoppen, het is maar wat je verkiest…)

Na ons overzicht van Mortal Kombat en Mortal Kombat II uit deel één, bevinden we ons vandaag in het midden van de jaren 90, wanneer de succesvolle franchise haar derde game ingaat en voor het eerst geadapteerd wordt in andere media

Mortal Komics

Na hun desastreuze zo-slecht-dat-het-na-drie-delen-al-werd-stopgezette comicreeks rond Capcom’s Street Fighter, mocht Malibu Comics in 1994 nog eens proberen met de verstripping van Mortal Kombat. De game kende echter al twee officiële aparte comics, geschreven en getekend door co-schepper John Tobias zelf. Mortal Kombat: Collector’s Edition en Mortal Kombat II: Collector’s Edition – beiden te bestellen bij Midway via postorder – stelden ons voor tot de personages en leverden het officiële verhaal dat aan het begin van beide games voorafging.

Malibu bracht dan weer een eigen interpretatie van de Mortal Kombat-verhaallijn uit, waarin alle personages uit de eerste twee games verschenen (zelfs de geheime personages, wiens officiële achtergrondverhalen pas later zouden worden ingevuld). De verschillende miniseries (Blood & Thunder, Prince of Pain, Rayden & Kano, U.S. Special Forces, Battlewave, twee Tournament Editions en aparte one-shots voor Baraka, Kung Lao en Kitana & Mileena) liepen in totaal 27 delen en werden uiteindelijk stopgezet wegens te lage verkoopcijfers. De invloed van de Komics op de latere videogames is echter maar matig. Malibu’s Mortal Kombat-reeksen werden nochtans helemaal niet zo slecht onthaald door de meeste fans, maar maakten wel enkele vreemde en onnodige aanpassingen aan de oorspronkelijke verhaallijn. In tegenstelling tot de game, dat de uit de dood teruggekeerde Scorpion meer als een antiheld afschilderde en Sub-Zero als zijn tragische villain, keerde de comic deze relatie om. Sub-Zero was nu meer de goedaardige antiheld, terwijl (de ditmaal niet van een speer, maar van een meer 90s ketting met bal en pinnen voorziene) Scorpion de verpersoonlijking van het kwaad was.

De serie had natuurlijk ook het (on)geluk om gepubliceerd te worden tijdens het hoogtepunt van de extreme 90s-stijl in superheldencomics. Kortom, de hierin gehanteerde tekenstijlen en plotwendingen zouden Rob Liefeld trots hebben gemaakt.

De 90s in een notendop…

Techno Kombat

Naast comics, actiefiguren van Hasbro (G.I. Joe, Transformers), een officiële Kard Game, flippo‘s en talrijke t-shirts, verkreeg Mortal Kombat ook enkele muziekalbums. Geluidstechnicus Dan Forden (die kerel die te pas en te onpas tijdens een gevecht in beeld verschijnt en “Toasty!” roept) stelde een CD samen met de door hem gecomponeerde geluiden en achtergrondmuziek uit de game, maar interessanter was natuurlijk Mortal Kombat: The Album uit 1994. Dit was een technoplaat met songs geïnspireerd door de verschillende personages, gecomponeerd door The Immortals, oftewel onze eigenste Maurice Engelen (Praga Khan, Lords of Acid) en Oliver Adams. De songs bevatten werkelijk vreselijke teksten, die steeds werden samengeraapt uit de beschrijvingen gegeven in de games en handleidingen, zoals bijvoorbeeld deze voor Sub-Zero:

“Ooh, Chinese ninja warrior, with your heart so cold. Sub-Zero.

Ooh, your life is a mystery. Warrior with a mask. Sub-Zero.

Yeah. Yeah.

Freezing Vibrations!”

Prachtig toch? Het beste en uiteindelijk bekendste nummer werd natuurlijk Techno Syndrome, dat uiteindelijk de ultieme Mortal Kombat theme song werd nadat het werd gebruikt in de live-action film een jaar later (deze soundtrack haalde zelfs platina). En dat brengt ons natuurlijk bij…

Movie Kombat

In 1995 bracht regisseur Paul W.S. Anderson (Event Horizon, Resident Evil) Mortal Kombat naar het grote scherm. De prent vermorzelde de verfilming van concurrent Street Fighter aan de kassa en werd, ondanks een PG-13 rating en het weinige bloed, een hit bij vele fans. Mortal Kombat is geen fantastische film, maar adapteert wel zeer degelijk de plots van de eerste twee games, bevat goed gechoreografeerde gevechten, een cheesy maar passende soundtrack en kan terecht aanzien worden als één van de beste videogameverfilmingen ooit (zelfs al wil zoiets doorgaans niet veel zeggen).

De plot van de film draaide om Liu Kang (Robin Shou), Johnny Cage (Linden Ashby) en Sonya Blade (Bridgette Wilson, nadat Cameron Diaz haar pols verstuikte) die op het eiland van Shang Tsung terechtkwamen en elk voor hun eigen redenen meededen in Mortal Kombat. De plot was dus hetzelfde als in de eerste game, alleen verkreeg Liu Kang een tweede, meer persoonlijke reden om aan het toernooi mee te doen (het redden van de aarde en vertegenwoordigen van de Shaolin was namelijk niet genoeg, dus werd zijn jongere broer Chan vermoord door niemand minder dan Shang Tsung zelf). De demonische tovenaar werd legendarisch vertolkt door CaryYour Soul is Mine!Hiroyuki-Tagawa, terwijl de rol van de dondergod Raiden met de nodige humoristische flair gespeeld werd door Christopher Lambert (Highlander). De ninja’s Scorpion (Chris Casamassa) – nu van een levend draakachtig wezen in zijn hand voorzien -,  Sub-Zero (François Petit) en Reptile (Keith Cooke) verkregen allemaal hun moment in de spotlight, maar diep werd er niet op hun onderlinge verhaallijnen ingegaan.

Mortal Kombat adapteerde alle personages, bewegingen en zelfs enkele bekende Fatalities en achtergronden uit de eerste game naar het grote scherm, breidde de rol van prinses Kitana (Talisa Soto) uit MKII wat uit en bevatte eveneens korte cameos van Jax en zelfs Shao Kahn. De actie speelde zich aanvankelijk af op Shang Tsung’s eiland, terwijl de latere gevechten – net als in de tweede game – in de Outworld zelf plaatsvonden. Een liefdesrelatie tussen Kitana en Liu Kang werd hier voor het eerst geïmpliceerd en naar de latere games overgebracht. Het Australische accent dat acteur Trevor Goddard aan Kano gaf beviel de producers van de games zodanig dat de digitale versie van het personage uiteindelijk ook een Australiër werd. Stemacteur Kevin Michael Richardson bracht ten slotte de vierarmige Goro (hier alweer een stopmotionfiguur) wat extra persoonlijkheid bij.

Kontinue naar Mortal Kombat 3

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.


One Comment


  1. avatar
     
    Simon Shepherd

    Games… check
    Komics… check
    Movies… check
    Cartoons… check

    Damn…. I’m a Mortal Kombat Geek :-p :-p





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.