Random Article


25 Jaar Street Fighter (Final Round) – Comics & Manga

 


1
Posted 22/12/2012 by

Hadouken!”, “Sonic Boom!”, “Spinning Bird Kick!”, “Psycho Crusher!, “”Shun Goku Satsu!”, “Tiger Uppercut!”, “Yoga Fire!” en natuurlijk de eeuwig weerklinkende “Shoryuken!“… Het zijn slechts enkele van de legendarische signature moves en klassieke geluiden uit de arcadegamehal, geuit door de bekende personages uit Street Fighter.

De moeder aller fighting games en succesvolle videogamefranchise van de Japanse gamegigant Capcom viert dit jaar haar 25ste verjaardag en dat kunnen we niet ongemerkt voorbij laten gaan. Brainfreeze blikt in een reeks specials terug op de rijke geschiedenis van de World Warriors, waarin niet alleen de games, maar ook de adaptaties in films, tv en comics aan bod zullen komen.

In dit zesde en laatste deel houden we, na de videogames en films, halt bij de verschillende manga‘s en comics die rond Street Fighter zijn verschenen. Final Round… FIGHT!

In tegenstelling tot de film, werkte het medium der strips wonderwel voor Capcom’s fightinggamefranchise. Al vallen er hier ook weer enkele stinkers te bespeuren, genoot Street Fighter een rijke en vrij succesvolle geschiedenis in zowel Japanse manga als Amerikaanse comics en was de invloed hiervan ook merkbaar in de games zelf.

Street Fighter II: Ryu VS door Masaomi Kanzaki

In 1993-94 was Masaomi Kanzaki één van de eersten om het verhaal van Street Fighter II naar het stripmedium te adapteren in Family Computer Magazine. De actie vond plaats op het eiland Shad, waar jaarlijks de Grand Fighthet toernooi voor wereldwijde vechtersbazen – gehouden wordt en straatgevechten ondertussen het levensbloed van het eiland zijn geworden. We volgen voornamelijk Ryu en zijn queeste om de Grand Fight te winnen en M. Bison – politiechef van Shad, grootmeester van het toernooi en leider van de ondergrondse criminele organisatie Shadaloo – te verslaan. Doorheen zijn gevechten ontmoet hij interessante figuren als de Yogameester Dhalsim, Interpolagente Chun-Li en de Amerikaanse piloot Guile, alsook een tijdelijk door Bison gebrainwashte Ken Masters, zijn oude vriend en trainingspartner. Een groot deel van de reeks draait rond de door Shadaloo ontwikkelde drug Doll, die het eiland overspoelt en haar gebruikers in feite slaven maakt van Bison.

Gouken

Alle twaalf vechters uit de Street Fighter II-game verschijnen in de reeks en Kanzaki liet voor het eerst de fans ook kennismaken met Gouken, de Japanse Ansatsuken-meester die Ryu en Ken trainde. Capcom zou Kanzaki’s design later ook enigszins overnemen in de videogames. Omdat er nog geen sprake was van zijn broer Gouki/Akuma (hij zou pas later worden geïntroduceerd tot de franchise), zijn het hier Bison en zijn handlangers Sagat en Vega die verantwoordelijk waren voor de dood van Gouken. Hoogtepunten uit de reeks waren Guile en Zangief die Rocky IV-gewijs de Koude Oorlog nog eens onderling uitvochten, Chun-Li’s verborgen liefde voor Ryu, E. Honda‘s uitgesproken liefde voor Chun-Li en Ryu’s werkelijk enorme eetlust.

De reeks had eigenlijk na de toernooiverhaallijn (in de eerste twee tankobons, Japanse trades) moeten eindigen, want Kanzaki breidde er een onnodig vervolg aan in de derde tankobon. Hier draaide het om enkele in een fabriek gecreëerde klonen van de verschillende straatvechters op een ander verlaten eiland. Zowel de helden als de overlevende bazen van Shadaloo dienden samen te werken om hun gekloonde versies te stoppen. Deze klonen waren een manier om de verschillende kostuums en mogelijkheden om tegen dezelfde karakters te spelen in de SF II: Championship Edition en Turbogames te verklaren. Al kwam het in de zwart-wit tekeningen van de manga gewoonweg verwarrend over.

            

De Legacy van Masahiko Nakahira

De manga’s die misschien het meeste invloed hadden op de games, waren echter deze van Masahiko Nakahira. In Cammy Gaiden (1994) breidde hij het achtergrondverhaal van Cammy, haar Delta Red-team en strijd met Shadaloo voor het SF II-toernooi wat verder uit. Uiteraard was er hierin ook nog plaats voor enkele leuke gastoptredens van onder meer Guile, Dhalsim en Dee Jay. Street Fighter Zero (Street Fighter Alpha) uit 1996 vertelde – net zoals de games – de vroege jaren van Ryu en Ken en hun ontmoetingen met andere bekende vechtersbazen. Zeer belangrijk voor de franchise was echter dat hierin de door de Satsui no Hadou-bezeten versie van Ryu (Evil Ryu) voor het eerst werd voorgesteld. Hij zou datzelfde jaar nog zijn gamedebuut maken in Street Fighter Alpha 2 en later nog een rol spelen in verschillende andere SF-games. Ook Karin Kanzuki, de rijke aartsrivale van Ryu’s grootste fan Sakura Kasugano, werd eveneens door Nakahira voor het eerst in een manga op papier gezet en later geadapteerd door Capcom in de game Street Fighter Alpha 3. Deze Sakura Ganbaru! (1996) leverde een meer humoristische take op SF‘s bekende Japanse schoolmeisje en haar queeste om een even goeie straatvechter te worden als haar idool Ryu.

Sakura Ganbaru!

In 1997 bracht Nakahira met Ryu Final het volledige levensverhaal van de eeuwige wandering warrior en hoofdpersonage van de franchise. Enkele personages uit de pas opgestarte Street Fighter III-games maakten hun mangadebuut en één van de hoogtepunten was het laatste gevecht tussen Ryu en Gouki/Akuma, de “moordenaar” van zijn meester. De stevige wonde die Ryu hierbij opliep werd jaren later nog door Capcom geadapteerd in de (onofficiële) Evil Ryu-versie van het personage in Super Street Fighter IV: Arcade Edition.

Ryu Final

Street Fighter II: De Amerikaanse versie

In 1993 verkreeg Malibu Comics, bekend van onder meer Ultraforce en Prime, de licentie om Street Fighter-comics van Amerikaanse makelij te produceren. Drie gepubliceerde delen verder en Capcom vroeg Malibu vriendelijk om er meteen mee te stoppen. Een SF-comic in het midden van de 90s boom zou inderdaad geen kwalitatieve hoogvlieger zijn, maar zo slecht, dat had Capcom zelf ook nooit verwacht. In de comic verkrijgen Ryu en Chun-Li na het eerste straatvechterstoernooi een relatie (uitgaande van het principe dat het alfamannetje en -vrouwtje van eender welke reeks samen horen, zie bv. ook DC’s Superman en Wonder Woman). Ryu traint echter wat te veel, terwijl Chun-Li geconsumeerd wordt door haar wraakgevoelens jegens M. Bison. De dictator stuurde zijn handlangers Sagat en Balrog er ook op uit om Ken Masters, hier een filmster geworden, schijnbaar te vermoorden. Wat de volgende scène oplevert:

“What’s in the Box? What’s in the Box?!”

The Ferret vs E. Honda, ook bekend als: Capcom’s laatste druppel

Tegen het derde deel werd The Ferret, een gemaskerde superheld van Malibu, nog geïntroduceerd en in een worstelmatch met E. Honda gesmeten, zagen we de andere World Warriors reageren op de dood van Ken, alsook een verzwakte meester Gouken opduiken (hier nog bekend onder zijn wegens een foute vertaling verkregen naam Sheng Long). Tot Capcom uiteindelijk (en gelukkig maar) de stekker uit de reeks trok.

Tokuma Publishing bracht in 1994 een vertaalde, maar lichtjes gecensureerde versie uit van Street Fighter II: Ryu door Masaomi Kanzaki. Hierbij werd de manga ook ingekleurd en werden de panelen gerangschikt van links naar rechts (zoals in alle westerse comics, in tegenstelling tot het omgekeerde Japanse model). Cammy Gaiden door Masahiko Nakahira werd in 1997 ook op deze manier door Viz Media uitgegeven als Super Street Fighter II: Cammy.

In 1995 bracht DC Comics een one-shot uit getiteld Street Fighter: The Battle for Shadaloo. Dit was een regelrechte adaptatie van de live-action film met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol. De Japanse Street Fighter II-anime werd in 1994 in een manga-adaptatie gestoken door Takayuki Sakai en in 1996 ook vertaald in het Engels. De manga bevatte echter enkele andere, meer grafische scènes en een algemene donkerdere toon tegenover de populaire animatiefilm.

De enige SF-comic met het DC-logo

UDON: Street Fighter done right

De Canadese uitgeverij/kunstenaarscollectief UDON startte in 2003 met een nieuwe Street Fighter-reeks, waarvan de eerste paar delen nog uitgegeven werden door het Amerikaanse Image Comics. De UDON-reeksen, beginnende met Street Fighter en overlopend in Street Fighter II en Street Fighter II Turbo adapteerden grotendeels de verschillende officiële verhaallijnen uit de SF Alpha- en SFII-games, maar bevatten ook invloeden van de animatiefilms, manga en zelfs fan-fiction en internettheorieën. Een betere adaptatie van Street Fighter in stripvorm is er voorlopig niet te vinden. De UDON-comics en tekenstijlen werden overigens zo geliefd bij de fans dat Capcom de artiesten inhuurde voor de game Capcom Fighting Jam (2004), en natuurlijk de HD Remix van Super Street Fighter II Turbo uit 2008.

Capcom/UDON’s Super Street Fighter II Turbo HD Remix

Doorheen de grote UDON-reeksen zagen we Ryu en Ken hun wereldwijde queeste om Akuma uit te dagen en op die manier hun meester te wreken, alsook de opkomst en val van M. Bison’s Shadaloo. Alle bewegingen en karakterisaties werden netjes geadapteerd, en de reeksen leverden net zoals de manga’s consistent een goeie balans tussen de meer humoristische en serieuzere personages/gebeurtenissen uit de franchise (reviews van een groot deel van de reeks vind je hier en hier). Minireeksen rond sommige aparte straatvechters, getiteld Street Fighter Legends, werden uitgebracht voor Sakura, Chun-Li en Ibuki, terwijl ook Street Fighter IV een korte introductiereeks kreeg. Momenteel zijn de UDON-comics officieel gratis te volgen en worden er spoedig aparte graphic novels gepland rond Akuma en de Next Generation uit Street Fighter III.

De volledige cast van Street Fighter Alpha en Street Fighter II, door UDON

Naast haar eigen comics, brengt UDON ook vertalingen uit van de Japanse Street Fighter-reeksen. Dit in ongecensureerde, zwart-wit en van rechts naar links te lezen versies. Street Fighter II: The Manga, Street Fighter Alpha, Sakura Ganbaru! en Street Fighter III: Ryu Final zijn allemaal al verschenen in twee tankobons, terwijl het schijnbaar nog even wachten blijft op Super Street Fighter II: Cammy. In 2010 brachten ze ook Street Fighter Gaiden uit, een tweedelige collectie kortverhalen door Mami Itou (Darkstalkers/Red Earth) uit 1996 rond de verschillende personages uit Super Street Fighter II Turbo. Hiernaast is de uitgever ook verantwoordelijk voor tal van artbooks rond SF en andere Capcom-games en zelfs een World Warrior Encyclopedia, waarin je alle personages wat persoonlijker leert kennen.

UDON bundelde haar eigen SF-reeksen in verschillende kleine graphic novels, maar de grotere Ultimate Editions zijn aangenamer om te lezen. Ook de toekomstige graphic novels zullen in dit grotere formaat worden gepubliceerd. Hieronder vind je alvast een goeie selectie om zowel je Amerikaanse als uit het Japans vertaalde Street Fighter-stripcollectie mee te beginnen.

Street Fighter: The Ultimate Edition Volume 1 bij Archonia.com

Street Fighter II: The Manga volume 1 bij Archonia.com

Street Fighter Gaiden volume 1 bij Archonia.com

Tot zover ons overzicht van 25 jaar Street Fighter. Maar we zijn hiermee nog niet klaar met fighting games. Volgende week? 20 jaar Mortal Kombat!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.


One Comment


  1. avatar
     
    Lav

    Dat was wel een hele brok, ik had onderschat hoe groot die franchise eigenlijk is. Ik heb het wel met veel plezier gelezen :)





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.