Random Article


25 Jaar Street Fighter (Round 1) – De World Warriors

 


1
Posted 10/12/2012 by

Hadouken!”, “Sonic Boom!”, “Spinning Bird Kick!”, “Psycho Crusher!, “”Shun Goku Satsu!”, “Tiger Uppercut!”, “Yoga Fire!” en natuurlijk de eeuwig weerklinkende “Shoryuken!“… Het zijn slechts enkele van de legendarische signature moves en klassieke geluiden uit de arcadegamehal, geuit door de bekende personages uit Street Fighter. De moeder aller fighting games en succesvolle videogamefranchise van de Japanse gamegigant Capcom viert dit jaar haar 25ste verjaardag en dat kunnen we niet ongemerkt voorbij laten gaan. Brainfreeze blikt in een reeks specials terug op de rijke geschiedenis van de World Warriors, waarin niet alleen de games, maar ook de adaptaties in films, tv en comics aan bod zullen komen. Beginnen, dat doen we uiteraard wel met de videogames zelf en vandaag kijken we naar de klassieke periode 1987-1994. Round One… FIGHT!

Meet Ryu en Ken

Capcom’s Street Fighter maakte zijn debuut in de arcades in augustus 1987 en is het geesteskind van producer/regisseur Takashi Nishiyama en planner Hiroshi Matsumoto. Keiji Inafune, mede-ontwerper van Capcom’s bekende platformheld en mascotte Megaman, was verantwoordelijk voor de designs van de personages.

De game was zeer simpel. Je nam de controle over de jonge Japanse karateka Ryu en met behulp van twee grote knoppen (één om te trappen, één om te slaan) en een aantal speciale bewegingen (waar een combinatie van de joystick met de knoppen diende gebruikt te worden) bevocht je de ene tegenstander na de andere in één-tegen-één gevechten op een tweedimensionaal vlak. Wie twee ronden van de drie won, mocht door. De opzet was een toernooi dat werd georganiseerd over de hele wereld, met tussenstops op verschillende locaties in Japan (waar je gevechtsinstructeur Retsu en de van een klauw voorziene ninja Geki bevocht), Engeland (tegen de uitsmijter/hooligan Birdie en de Kali sticks gebruikende bodyguard Eagle) de Verenigde Staten (tegen de full contact kickbokser Joe en de uit de ring geschorste bokser Mike) en China (tegen de Chinese bokser Lee en de ouder wordende huurmoordenaar Gen). Overleefde je deze vier gebieden, dan vloog je naar Thailand, waar je te maken kreeg met de Thaiboksers Adon en zijn meester Sagat, keizer der Muay Thai en eindbaas van het spel.

Ryu vs Ken, kickin’ it old skool…

Een tweede speler kon Ryu uitdagen en speelde dan als Ken Masters. In feite was Ken exact hetzelfde personage als Ryu qua bewegingen, maar in het verhaal werd hij voorgesteld als zijn half-Amerikaanse/half-Japanse beste vriend en rivaal, met wie hij jarenlang in dezelfde dojo trainde. Ryu werd de typische wandering warrior, en gaat doorheen de reeks constant op zoek naar betere tegenstanders om zijn vechtkunst te verscherpen. Ken is dan weer de typische rijkeluiszoon, die door zijn vader naar een Japanse dojo werd gestuurd om wat discipline bij te leren. Hij groeit eveneens uit tot een meervoudig vechtkampioen, maar verkrijgt doorgaans ook nog andere verantwoordelijkheden die ten koste gaan van zijn training.

Ryu en Ken beoefenden een niet-dodelijke variant van de traditioneel dodelijke (doch fictieve) vechtstijl Ansatsuken en beschikten aanvankelijk over drie speciale bewegingen: de Hadouken (“Wave Motion Fist“), een vuurbal, de Tatsumaki Senpuukyaku (Hurricane Kick), een vliegende draaitrap, en de Shoryuken (Rising Dragon Punch). Deze laatste zorgde ervoor dat Ryu dit eerste toernooi won en Sagat met een lelijk litteken op zijn borst achterliet. Een nieuwe rivaal was bij deze geboren…

Street Fighter II en het begin van een revolutie

Street Fighter werd een bescheiden succes in de arcadegamehallen, voornamelijk vanwege het principe “hoe harder je op één van de twee knoppen drukte/sloeg, hoe harder Ryu en Ken ook hun tegenstanders raakten“, maar het was de door de CPS I-arcadetechnologie aangedreven sequel in 1991, Street Fighter II: The World Warrior, die pas een revolutie in de videogamehallen en in de wereld der vechtspellen zou ontketenen. Yoshiki Okamoto, bekend van de sidescroller/beat ’em up Final Fight uit 1989, en Noritaka Funamizu traden op als producers, Akira Nishitani (Nin Nin) en Akira Yoshida (Akiman) zorgden voor de designs van de game en personages.

Ryu en Ken keerden terug als aparte personages (maar aanvankelijk nog wel met haast identieke bewegingen), maar dit keer konden spelers kiezen uit maar liefst acht verschillende vechtersbazen. Deze waren afkomstig uit verschillende landen, hadden elk hun eigen bewegingen en uitgesproken identiteit. In Street Fighter II werd het tot op de dag van vandaag gebruikte systeem van zes aanvalsknoppen (drie punch, drie kick, van licht naar medium naar sterk) ingevoerd. Met een waaier aan gewone en speciale bewegingen waren meteen ook gecombineerde aanvallen, combos, mogelijk. Met acht speelbare personages werd plots ook de competitie tussen twee spelers uitgebreider en belangrijker en ontstonden er al snel toernooien in de plaatselijke speelhal. Tot op heden is de competitieve gemeenschap die hieruit ontstond het levensbloed van de fighting game.

Alweer draaide het in Street Fighter II om een wereldwijd gevechtstoernooi en, in tegenstelling tot de eerste game, had elk personage een unieke verhaallijn en motivatie om aan de strijd mee te doen, alsook aparte overwinningsquotes en… het moet gezegd worden… enorm catchy theme tunes. De aparte achtergronden voor elk karakter, het drierondensysteem en de populaire bonusgames (waar je bijvoorbeeld een auto aan gort kon trappen tussen de rondes door) keerden terug. Ryu en Ken werden vervoegd door de Amerikaanse luchtmachtpiloot, militaire badass (en borstelkop) Guile, de Japanse Sumoworstelaar Edmond Honda en de vuurspuwende Indische yogameester/olifantenliefhebber Dhalsim, wiens ledematen zich konden uitstrekken over bijna het hele scherm. De gigantische worstelaar Zangief was afkomstig uit de (toenmalige) Sovjet-Unie, en bracht zijn vrije tijd door met het worstelen tegen grizzlyberen. Hij werd ook een zwaar dansfenomeen in zijn eindfilmpje, samen met president Michail Gorbatsjov. De van een vriendelijk hart, maar monsterlijk uiterlijk, voorziende Braziliaanse wildeman Blanka kon elektriciteit produceren en de Chinese Interpolagente Chun-Li werd het allereerste vrouwelijke personage in een vechtspel. Het leverde haar de titel first lady of fighting games op en ze heeft tot op de dag van vandaag de mooiste, maar gevaarlijkste benen in eender welke game.

Nadat een speler de zeven andere personages versloeg, doken er vier nieuwe tegenstanders op. De eindbazen geraakten bekend als de vier grootmeesters van Shadaloo (soms ook wel Shadowlaw gespeld), een criminele/terroristische schaduworganisatie die het toernooi sponsorde. Tot hun aantal behoorde Sagat, die nog een eitje te pellen had met Ryu, alsook de wegens extreem geweld uit de ring geschorste bokser Mike Bison (niet hetzelfde personage als in de vorige game) en de extreem narcistische en sadistische Spaanse kooivechter Balrog. Eindbaas was de leider van Shadaloo, de van mysterieuze krachten voorziene en would-be dictator Vega. Klinkt dit verwarrend? Neen, we maken hier geen fout, dit zijn de echte oorspronkelijke namen voor de vier eindbazen in Japan. In de Verenigde Staten en de rest van de wereld werd er gevreesd voor een rechtenconflict omdat Mike Bison iets te hard leek op zijn inspiratie, de werkelijke Amerikaanse bokskampioen Mike Tyson. De namen van de bazen, behalve Sagat, werden dus omgewisseld. De gewelddadige bokser werd buiten Japan Balrog genoemd, de Spaanse kooivechter met klauw en masker werd Vega en de eindbaas/dictator werd M. (“Master“) Bison. Wij zullen doorheen onze specials ook deze internationale (en in feite beter klinkende) namen gebruiken.

De vier eindbazen van SF II

Geen enkele auto is veilig voor Ken

De meeste vechters deden aanvankelijk mee om zichzelf en om de superioriteit van hun vechtstijl/moederland te bewijzen aan de rest van de wereld. Maar ook de meer persoonlijke verhalen kwamen aanvankelijk niet echt boven het niveau van de typische jaren 80 actiefilm uit. Ryu zocht simpelweg waardige tegenstanders, Sagat wou wraak op Ryu, en zowel Guile als Chun-Li hadden een zeer klassieke persoonlijke reden om zich tot M. Bison te worstelen. Bison had immers Guile zijn beste legerkameraad, Charlie, vermoord, waardoor de piloot tijdelijk zijn vrouw en kind achterliet om een wraakmissie uit te voeren. Bison vermoordde ook de vader van Chun-Li, eveneens een agent, waardoor de kung-fu krijgster verstrikt raakte tussen haar missie en haar persoonlijke wraakgevoelens.

Je vraagt je ergens toch wel af wat Capcom precies met deze intro wou zeggen…

Het verhaal van Street Fighter II zou echter nog meermaals uitgebreid en herschreven worden. En dat deed Capcom voornamelijk door de ene update na de andere uit te brengen…

Super Street Fighter II Dash Champion Edition Hyper Fighting Revival X HD Remix… Turbo!

De eerste update tot het enorm succesvolle Street Fighter II werd Street Fighter II’: Champion Edition in 1992. Het tekenwerk en de balans van de game werden lichtjes aangepast, maar de grootste vernieuwing was dat spelers nu ook met de vier eindbazen konden spelen. Ook kreeg je de mogelijkheid om gevechten tussen twee dezelfde personages te houden (waarvan dan één in een alternatieve kleur). Street Fighter II’ Turbo: Hyper Fighting verscheen enkele maanden later, met nog meer kleuren, nieuwe bewegingen en een snellere gameplay. In de arcades verschenen ook onofficiële, gehackte versies van de game, zoals de Street Fighter II Rainbow Edition, met speciale bewegingen uitvoerbaar in de lucht en de mogelijkheid om zo’n tiental Hadoukens tegelijkertijd af te vuren.

In 1993 werd Super Street Fighter II: The New Challengers het eerste spel op Capcom’s nieuwe CPS II-hardware. Nog meer kleuren, bewegingen en een uitbreiding van de vier eindbazen als meer volwaardige karakters (met bijvoorbeeld aparte eindfilmpjes) was het gevolg. Ook werden de 12 World Warriors vervoegd door vier nieuwe uitdagers. Thunder Hawk was een naar Mexico getrokken Indiaan wiens stam uit hun thuisland verdreven werd door M. Bison, Dee Jay was een eeuwig lachende en ritmische kickbokser uit Jamaica en Fei Long was een martial arts acteur uit Hong Kong, een ode van de franchise aan Bruce Lee (elk vechtspel heeft er tenslotte één). Chun-Li kreeg gezelschap van Cammy White, het tweede vrouwelijke personage uit de reeks. Zij was een jonge vrouw die met geheugenverlies bij de Delta Red-divisie van MI6 (de Britse geheime dienst) terechtkwam.

De uitgebreide cast van Super SF II

Naar goede gewoonte kreeg ook Super Street Fighter II een update, met Super Street Fighter II X: Grand Master Challenge, bij ons beter gekend als Super Street Fighter II Turbo, uit 1994. Hierin werden Super Combos voorgesteld, zeer krachtige versies van special moves waarvoor een meter onderaan het scherm diende opgevuld te worden, en verkregen de personages nog meer kleuren en bewegingen. Ryu en Ken groeiden verder uit elkaar qua speelstijl, met naast hun meer individueel getinte special moves ook meer individuele normale aanvallen. Super Turbo stelde de spelers ook voor tot het eerste geheime personage uit de franchise: Akuma (bekend als Gouki in Japan).

Enter Akuma

Het einde voor M. Bison

Akuma was een haast demonische Ansatsuken-krijger in de stijl van Ryu en Ken, maar gebruikte wel het volledige, dodelijke potentieel van hun vechtkunst. Uiteindelijk werd duidelijk dat hij de broer was van Gouken, de Japanse meester die Ryu en Ken trainde, en deze ook vermoordde na een gevecht tot de dood. Hetzelfde deed hij overigens ook met zijn en Goukens eigen meester, Goutetsu. Op het einde van de game was het mogelijk om onder bepaalde voorwaarden tegen Akuma te vechten, zodat hij plots verscheen in de laatste level en brutaal M. Bison doodde met zijn Shun Goku Satsu/Raging Demon-techniek. Het personage gaf ook een nieuwe dimensie aan de vakterm cheap as f*ck.

Akuma, de Master of the Fist, kwam in feite voort uit een aprilgrap van het blad Electronic Gaming Monthly, die stelden dat er een geheim personage in Street Fighter II zat, genaamd Sheng Long. Dit werd lang gedacht de naam geweest te zijn van de meester van Ryu en Ken, maar was in feite gewoon een Chinese vertaling voor de Shoryuken/drakenstoot. Enkele verwarrende en foute vertalingen later en men dacht dat het om een apart personage ging. Wanneer Ryu in zijn overwinningsquote in de vele Engelse consoleversies van Street Fighter II zegt “You must defeat Sheng Long to stand a chance“, bedoelt hij dus zijn Shoryuken, niet zijn meester.

Street Fighter II, nu bestaande uit 17 personages en talrijke updates werd in verschillende varianten naar zowat alle consoles en handhelds overgebracht. De game werd een fenomeen, maar fans begonnen echter al wel te vragen naar Street Fighter III. Hoe kon Capcom deze sequel even revolutionair maken als de vorige? Om hier even aan te ontlopen besloot de videogamemaker eerst iets geheel anders te doen en terug te keren naar de beginjaren van haar populaire straatvechters…

Continue? Ronde twee van 25 jaar Street Fighter volgt nu woensdag op Brainfreeze.

Geniet hieronder nog even van de drie trailers voor Super Street Fighter II Turbo HD Remix, de ultieme en mede door de comicbookstudio’s van UDON Entertainment herwerkte versie van SF II uit 2008. Op de tonen van het voor een 80s/90s fighting game zeer passende “You’re the Best” van Joe Esposito uit The Karate Kid (1984), krijgen we hier een mogelijke versie van het SF II-toernooi te zien…

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.


One Comment


  1. avatar
     

    Waar is de tijd dat ik hier 20 frankstukken inpompte….





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.