3
Posted 20/11/2012 by Koerian in Columns
 
 

Uw portie chaos, jolijt en hoger inzicht #9: Het Grote Waarom

Beste breinvriezers, ik ben Koerian. Ik zal jullie op tijd en stond voorzien van een column op deze blits flitsende site. Wie ben ik? Een student met te veel vrije tijd die sinds een dikke negen maanden zijn eerste prille stapjes in het weidse comicslandschap zet. Ik zal in deze column mijn ervaringen in, gedachten over en ideeën voor stripland neerpennen.

Het Grote Waarom

Beste lezers en lezeressen, ik was lange tijd afwezig, vooral omdat ik druk bezig was (en ben overigens) met de uitwisselingsstudent uit te hangen. Ik heb nu toch al een aantal columns geschreven. En toen ik even terugkeek op mijn carrière zag ik dat er weinig positiviteit in mijn werk te bespeuren valt. Stukken die hadden moeten gaan over mijn prille ervaringen met comics draaiden uit op het systematisch aan diggelen schrijven van de hele industrie. (Aan de nieuwe lading breinvriezertjes die F.A.C.T.S. ongetwijfeld heeft binnengebracht: neem eens de moeite om de oudere schrijfsels op deze site te lezen – en dan bedoel ik niet enkel die van mij – er zitten pareltjes tussen).

Het gaat zo ver dat velen er mij waarschijnlijk van zullen verdenken enkel strips te lezen om ze daarna te kunnen neersabelen op deze site.  Daarom bij deze een “rozige bloemen en pony’s”-column over waarom ik zo van dit medium hou. Maar vreest niet edel stripvolk: vanaf volgende week haal ik de herbiciden en de vers geslepen slachtmessen weer boven!

Op het kruispunt van beeldende- en woordenkunst, daar vindt men strips. Men zou kunnen zeggen dat het boeken zijn voor luiaards, of kunstwerken voor mensen met een korte aandachtsspanne. En daar zit zelfs een kern van waarheid in, stripverhalen vergen minder verbeeldingskracht dan boeken en je staart meestal geen uren naar de tekeningen. Maar hoewel ik aartslui ben heb ik geen gebrek aan fantasie, noch heb ik een probleem met uren naar kunstwerk te staren.

Desalniettemin zuigen beeldverhalen mij mee, zeker, ik heb hetzelfde bij muziek, film en cultuur in het algemeen, de cultural high is mij hoegenaamd niet vreemd. Maar waarom óók strips? Waarom kunnen zij me helemaal opslorpen zodanig dat ik helemaal in mijn eigen wereld zit, zoals één van mijn vrienden het stelde? Waarom laten zij mij vaak sprakeloos achter? (sorry Lav het was niet jouw verschijning maar de fantastische serie The Creep die mij van elke sociale vaardigheid beroofde toen ik Scalped van je overnam).

Eerlijk? Voor mij is het meestal het verhaal dat het hem doet. Waarom ik dan niet gewoon een boek lees? Omdat tekeningen een sfeer creëren, ze maken het makkelijker om in het verhaal op te gaan. Een goede tekenaar weet de toon van het verhaal te vatten en deze te vertalen naar het papier. Ik zou dan ook eens een abstracte strip zien verschijnen, een klassiek verhaal maar met plaatjes die puur het gevoel en de sfeer die bij de scène past weergeven zonder daarbij figuratief te werk te gaan.

Dat is de kracht van strips. Boeken vertellen een verhaal, muziek schept een sfeer (hoewel ze beide allebei tot op een zekere hoogte kunnen), een strip heeft ruimte voor de twee zonder de verbeeldingskracht van de lezer te zeer in te perken, zoals films dat doen. Het mag dus duidelijk zijn dat ik hou van een goed beeldverhaal, maar waarom dan comics?

Toen ik geïnteresseerd raakte in comics werd ik zoals velen vooral aangetrokken door de traditie en het aura rond figuren als Batman en Green Lantern. Ik kwam tot de conclusie dat superheldenstrips niets voor mij zijn maar had ondertussen wel opgemerkt dat comics op dit moment stukken interessanter zijn dan strips. Waar de Eurostrip moeite heeft om zich van het klassieke detective/historische roman cliché te ontdoen wordt er in comics volop geëxperimenteerd met verhaallijnen, personages, tekenstijlen en genres. De creator owned-revolutie, die nu toch al even bezig is, heeft de industrie op zijn kop gezet. Artiesten die hun brood verdienen met werk voor DC of Marvel realiseren de projecten die in vroegere tijden in de lade waren blijven liggen, nieuwkomers kiezen ervoor hun eigen weg te bewandelen en mijden de platgetreden paden. Commercie speelt een veel kleinere rol, maar tegelijkertijd is er toch geld genoeg om fantastische, vernieuwende reeksen op poten te zetten en te houden.

Voor iemand die zoals ik elke week de nieuwe reeksen afgaat, of die (ook zoals ik) blind alles koopt wat Image nieuw uitbrengt gaat een nieuwe wereld open. Mijn advies aan nieuwkomers: staar je niet blind op de classics en ga op ontdekkingsreis, verken de nieuwe werken in elk genre, want voor de oude rotten is er tijd genoeg. Het is zoveel leuker iets nieuws te ontdekken dan de comicsclichés opnieuw in kaart te brengen. En je steunt ook nog eens nieuw talent! (Alan Moore en Frank Miller hebben toch al geld genoeg).

Voilà en nu is het genoeg geweest, einde van het lofdicht, vanaf volgende week ga ik weer lustig klagen, zagen en tegen schenen schoppen…

Comments

comments


Koerian

 
avatar