2
Posted 30/08/2012 by Arno in Comics
 
 

50 jaar The Amazing Spider-Man! (Deel 4) – Spidey in de Nineties

Spider-Man, één van de bekendste superhelden aller tijden en Marvels residente webslingeraar, bestaat deze maand 50 jaar en dat moet gevierd worden! Hier bij Brainfreeze zetten we het personage gedurende de hele maand augustus in de spotlight met enkele reviews en specials om het webhoofd een verjaardagsfeestje te schenken waar hij helemaal ondersteboven van kan zijn.

In deel één van onze geschiedenisspecial zagen we de geboorte van Spider-Man in de jaren 60. Daarna maakten we in delen  twee en drie zijn evolutie doorheen de jaren 70 en 80 mee. Vandaag zijn we in dit vierde deel in de jaren 90 gearriveerd.

Mr. & Mrs. Spider-Man

In de jaren 90 kregen we een heel andere Peter Parker te zien dan in de voorgaande drie decennia. Ja, hij diende nog steeds zijn alledaagse problemen en carrière als fotograaf bij de Daily Bugle te combineren met zijn bestaan als superheld, maar nu stond hij er helemaal niet meer alleen voor. Hij was immers een getrouwd man en woonde samen met zijn vrouw Mary Jane Watson, fotomodel en later gedurende een tijdje een actrice in de soap Secret Hospital. Hoofdreeks The Amazing Spider-Man werd nog steeds geschreven door David Michelinie (Invincible Iron Man), terwijl het succes van supersterartiest Todd McFarlane (Spawn) ervoor zorgde dat hij in 1990 een geheel nieuwe serie mocht tekenen en schrijven, simpelweg getiteld Spider-Man. De eerste issue hiervan brak met meer dan twee miljoen verkochte exemplaren alle records (en werd iets later zelf overschaduwd door X-Force #1 door Rob Liefeld — bijna vier miljoen — en X-Men #1 door Jim Lee — bijna acht miljoen — wat leidde tot een style over substance-periode in mainstreamcomics en natuurlijk de hieruit voortgekomen oprichting van Image Comics, door diezelfde artiesten).

Spider-Man #1

McFarlane werd op zowel The Amazing Spider-Man als Spider-Man opgevolgd door Erik Larsen (Savage Dragon), maar ook hij verliet Marvel om mee Image op te richten. De tekenaar die Spidey doorheen het gros van de jaren 90 zou loodsen werd uiteindelijk Mark Bagley (New Warriors), dewelke Marvel in deze periode zeer trouw bleef en McFarlane zijn nieuwe look voor de webslingeraar verder zou uitdiepen. Na Michelinie mochten onder meer J.M. DeMatteis (Spectacular Spider-Man) en Tom DeFalco (New Warriors) de titel opnieuw pennen.

Het leven als een getrouwd man bracht echter heel wat nieuwe problemen met zich mee en nog steeds kon Peters bestaan als Spider-Man een zware last op zijn relatie met MJ leggen. Desalniettemin steunde het koppel elkaar door dik en dun. Dit was zeker nodig toen in het begin van de jaren 90 Richard en Mary Parker, de biologische ouders van Peter, leken terug te keren uit de dood (The Amazing Spider-Man #365, 1992). Eerder, in The Amazing Spider-Man Annual #5 uit 1968, kwamen we al te weten dat Richard en Mary CIA-agenten waren die na een missie omkwamen in een vliegtuigcrash toen Peter nog heel jong was. De vreugdevolle reünie tussen de Parkers en hun zoon was echter te mooi om waar te zijn, want deze teruggekeerde Richard en Mary waren in feite Life Model Decoys — zeer realistische robotische replica’s — gecreëerd door Spideys oude vijand de Chameleon (Amazing #389, 1994). Later werd duidelijk dat de Chameleon handelde in opdracht van niemand minder dan Harry Osborn, Peter Parkers voormalige beste vriend en (in navolging van zijn vader) de tweede Green Goblin.

De dood van Peters “ouders”…

Spider-Man en een stervende Harry Osborn

Het leek de afgelopen jaren echter vrij goed te gaan met Harry. Zijn bedrijf maakte terug winst, hij was inmiddels getrouwd met Liz Allan (we kennen haar nog van Peters middelbare school) en het koppel kreeg een zoontje, Normie (Amazing #263, 1985). Toch begon zijn Goblin-persona meer en meer zijn geest over te nemen. Hij creëerde een nieuwe Goblin formule dewelke hem versterkte superkrachten schonk en in The Spectacular Spider-Man #200 (1993) kwam het tot één laatste gevecht tussen de twee voormalige beste vrienden. Harry redde hierbij nog het leven van zowel Spider-Man als zijn eigen gezin, maar bezweek uiteindelijk aan de vergiftigende effecten van zijn vernieuwde Goblin formule. Op zijn sterfbed verontschuldigde hij zich alsnog tegen Peter Parker voor al zijn daden, maar zijn postuum plot rond de valse ouders van zijn voormalige vriend leidde Spidey achteraf toch nog tot een korte, maar fameuze breakdown.

Symbiote madness!

Op het einde van de jaren 80 werd de superschurk Venom geïntroduceerd, bestaande uit de door Spider-Man geruïneerde ex-journalist Eddie Brock en de door de webslingeraar afgewezen buitenaardse symbiont. Hoewel Venom niets liever wou dan de hersenen van Spidey rauw op te eten, groeide hij doorheen de jaren 90 in een heel resem miniseries toch uit tot een iets meer sympathieke antiheld, dewelke zich inzette tot het beschermen van de onschuldigen. Hetzelfde kon echter niet gezegd worden van Carnage, het nageslacht van de Venom-symbiont.

Spider-Man versus Carnage en Venom

Carnage verscheen voor het eerst volledig in The Amazing Spider-Man #361 (1992). Het nageslacht van de Venom-symbiont had zich gebonden aan de psychopathische seriemoordenaar Cletus Kasady, met wie Eddie Brock destijds een cel deelde (en dewelke voor het eerst al verscheen in deel #344, 1991). Het grootste wapenfeit van Carnage was de massale cross-over Maximum Carnage (1993), waarin hij samen met een paar even sadistische kompanen een heus bloedbad aanrichtte in New York City en Spider-Man de hulp van zowel Venom als enkele mede-vigilantes (onder meer Cloak & Dagger, Black Cat, Iron Fist en zelfs Captain America) diende in te roepen om hem te stoppen. Samen met Venom, werd het personage immens populair en in de eerste helft van de jaren 90 gingen er inderdaad niet veel verhaallijnen voorbij of er passeerde weleens een symbiont of twee in de verschillende Spider-Man-comics.

Peter Parker/Spider-Man versus Ben Reilly/Scarlet Spider

Klonen, klonen… en nog eens klonen

De grootste en meest beruchte Spider-Man-verhaallijn uit de jaren 90 was echter wel de Clone Saga, die meer dan twee jaar lang alle vier lopende Spideytitels (The Amazing Spider-Man, The Spectacular Spider-Man, Spider-Man en Web of Spider-Man, later omgetoverd tot The Sensational Spider-Man) en een heel resem one-shots in de ban hield. De cross-over diende normaal gezien helemaal niet zo veel tijd in beslag te nemen, maar de comics verkochten goed en de creatieve teams werden opgedragen om het geheel zo lang mogelijk te laten duren. Dit leidde uiteindelijk tot één van de meest controversiële Spideyverhalen aller tijden en een fameuze dip in de verkoopcijfers van de reeksen.

Het begon allemaal in The Amazing Spider-Man #391 (1994) met een zoveelste hartaanval van Peters tante May (die in de voorbije dertig jaar aan comics inmiddels al teveel kidnappings, instortingen, hartaanvallen en bijna doodervaringen heeft gehad om op te noemen). Ditmaal leek het echter menens en uiteindelijk leek de vrouw die Peter al die jaren heeft opgevoed te sterven in The Amazing Spider-Man #400 (1995), maar niet voordat ze haar neef liet weten dat ze eigenlijk wel wist dat hij Spider-Man was. In de korte periode dat tante May nog in een coma lag, keerde de oorspronkelijk voor het eerst in de jaren 70 verschenen kloon van Peter Parker terug op. Hij overleefde de eerste Clone Saga uit die periode — dewelke in comicbooktijd amper vijf jaar geleden plaatsvond — en noemde zichzelf Ben Reilly (naar oom Ben Parker en tante May Reilly). Hij bracht ook een laatste groet aan tante May en nam de superheldenidentiteit van de Scarlet Spider aan (Web of Spider-Man #118, 1994).

Ben Reilly, de nieuwe Spider-Man

Stilaan doken er nog klonen op van Peter Parker, zijnde Kaine, de ietwat mislukte eerste kloon die eveneens werd gecreëerd door The Jackal (Web #119, 1994) en de villain Spidercide (Spectacular #222, 1995). Een zeer ingewikkelde verhaallijn was het gevolg, waarin schijnbaar duidelijk werd dat niet Peter Parker, maar Ben Reilly de originele Spider-Man bleek te zijn (Spectacular #226, 1995)! Een aanvankelijk misnoegde Peter Parker, wiens krachten het uiteindelijk toch min of meer tijdelijk begaven, trok zich terug om bij Mary Jane te zijn. MJ was tevens ook zwanger van een dochtertje…

Ben Reilly nam de identiteit van Spider-Man op zich met een ietwat aangepast kostuum en beleefde gedurende geruime tijd zijn eigen avonturen, waarin hij zowel oude als nieuwe vijanden bestreed, een job had bij de coffeeshop The Daily Grind en enkele relaties aanging. Eén hiervan was met Jessica Carradine, de dochter van de inbreker die oom Ben neerschoot (Sensational Spider-Man #4, 1996). De tenure van Ben Reilly — die immers alle herinneringen van Peter Parker deelde tot zijn “dood” in issue #149 uit 1975 — was een poging om Spider-Man terug naar zijn roots te brengen. Maar, vermits het niet ging om dezelfde Peter Parker die we in de afgelopen jaren zagen opgroeien, werd Ben niet zomaar aanvaard door de lezers als de echte Spider-Man.

De terugkeer van Norman Osborn en de dood van Ben Reilly

Uiteindelijk kwam er in Spider-Man #75 (1996) een einde aan de Clone Saga: een uit de dood teruggekeerde Norman Osborn, alias de Green Goblin, zat achter alles. Ben Reilly offerde zijn leven op om dat van Peter Parker te redden en desintegreerde in een slijmerige poel. Dit bewees dat Reilly uiteindelijk toch de kloon was. De eerdere laboresultaten werden dus gewoon vervalst. Peter Parker kon hierna alweer zijn pak aantrekken als de enige, echte Spider-Man.

May Parker als Spider-Girl

De baby van Peter en MJ werd schijnbaar dood geboren en hierna werd er ook nauwelijks een woord over de kleine spruit gerept. Althans, toch niet in de gewone continuïteit. In het parallelle, toekomstige MC2-universum werd de kleine May “Mayday”Parker wel gezond ter wereld gebracht en groeide ze later op tot Spider-Girl, wat uiteindelijk zowat de langstlopende reeks van Marvel werd met een vrouwelijk personage in de hoofdrol.

Een nieuw hoofdstuk

Na de Clone Saga gingen de vier lopende Spideytitels even hun eigen weg. Het duurde echter niet lang eer er zich weer cross-overs tussen de reeksen aandienden, al waren ze wel op een iets kleinere schaal. In Identity Crisis (1998) werd Spidey tijdelijk gezocht voor een moord die hij niet had gepleegd en creëerde hij vier nieuwe gekostumeerde identiteiten, verspreid over de vier reeksen: Ricoshet, Hornet, Dusk en Prodigy. The Gathering of Five en The Final Chapter (1998) zagen niet alleen Norman Osborn weer terugkeren, maar ook tante May! Blijkbaar was de May die stierf in deel #400 een genetisch gemodificeerde actrice, terwijl de echte gewoon werd vastgehouden door de Green Goblin en co. Na deze verhaallijn gaf Peter Parker tijdelijk zijn gekostumeerde identiteit op en eindigden alle Spideytitels, waarna The Amazing Spider-Man en Peter Parker: Spider-Man — zoals ongeveer alle reeksen van Marvel zonder een ‘X’ in de titel — in 1999 werden herstart met een nieuwe nummer #1.

The Amazing Spider-Man (volume 2) #1: Everything old is new again…

Schrijver Howard Mackie (Ghost Rider) nam samen met tekenaars John Byrne (Fantastic Four) op Amazing en John Romita Jr. (Avengers) op Peter Parker de relaunch van Spider-Man voor zijn rekening. Byrne zou met Spider-Man: Chapter One ook de eerste jaren van Spidey herschrijven en updaten voor een nieuw publiek, maar de twaalfdelige reeks viel niet in zo’n goede aard. Het eerdere Untold Tales of Spider-Man, door Kurt Busiek (Astro City), had in dat opzicht dan iets meer succes. Deze reeks vertelde namelijk vooral nieuwe verhalen, die plaatsvonden tussen de allereerste nummers van The Amazing Spider-Man uit de jaren 60.

In de nieuwe hoofdreeksen kwam Peter Parker ook opnieuw voornamelijk in conflict met zijn oude vijanden en slechts enkele nieuwe namen zoals Mattie Franklin, de nieuwste Spider-Woman die eventjes ook de rol van Spider-Man op zich nam toen Parker afwezig was (Amazing #441, 1998). De Daily Bugle en haar reporters gingen min of meer terug naar hun oude status quo en Mary Jane — die helemaal niet opgezet was met de terugkeer van haar man naar zijn superheldenidentiteit — kwam schijnbaar om in een exploderend vliegtuig, maar was in feite nog levend en wel, alleen gekidnapt. Na haar bevrijding verhuisde ze toch eventjes naar Los Angeles voor haar modellencarrière en liet ze haar man achter in New York (Amazing Spider-Man Annual 2001)…

Aanraders

Heel wat verhaallijnen uit de jaren 90 werden verzameld in trade paperbacks, waaronder de gehele Clone Saga en de tenure van Ben Reilly als de nieuwe Spider-Man (The Complete Clone Saga Epic Books 1-5 en The Complete Ben Reilly Epic Books 1-6). Kleinere cross-overs en verhaallijnen als Identity Crisis, Return of the Sinister Six, Invasion of the Spider-Slayers, Venom Returns en Carnage werden apart gebundeld, maar zijn out of print. Torment, de eerste verhaallijn van de adjectiefloze Spider-Man-reeks onder Todd McFarlane en de cross-over Maximum Carnage blijven echter wel vrij consistent herdrukt worden. De relaunches van The Amazing Spider-Man en Peter Parker: Spider-Man onder Howard Mackie werden dan weer recentelijk gebundeld in de reeks trades Spider-Man: The Next Chapter. Verder kreeg ook Spider-Man: Chapter One een aparte bundel en Untold Tales of Spider-Man zelfs een kwieke omnibus.

Het blijft echter moeilijk om één werkelijke aanrader uit de jaren 90 te kiezen. Wil je maar een snuifje 90s nostalgie? Ga dan voor het actievolle Maximum Carnage. De diehards onder ons, die mogen echter beginnen met de eerste bundel van de Clone Saga

The Complete Clone Saga Epic Book 1 bij Archonia.com

Afsluiten doen we zoals steeds weer met een filmpje, en wat beter dan de intro van de Spider-Man-animatiereeks waarmee velen onder ons voor het eerst met de webslingeraar kennis maakten. Spider-Man: The Animated Series (1994-1998) liep vijf seizoenen lang op het FOX-netwerk (samen met hun even succesvolle X-Men-animatiereeks, waarmee de serie overigens enkele cross-overs kende). De reeks stelde Peter Parker voor als universiteitsstudent en adapteerde enkele klassieke verhaallijnen voor een nieuw publiek. De stem van Peter Parker/Spider-Man werd ingesproken Christopher Daniel Barnes en de muziek die je hoort werd gecomponeerd door Joe Perry, gitarist van Aerosmith. Geniet ervan en tot in de 21ste eeuw!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.