3
Posted 23/08/2012 by Arno in Comics
 
 

50 jaar The Amazing Spider-Man! (Deel 2) – Spidey in de Seventies

Spider-Man, één van de bekendste superhelden aller tijden en Marvels residente webslingeraar, bestaat deze maand 50 jaar en dat moet gevierd worden! Hier bij Brainfreeze zetten we het personage gedurende de hele maand augustus in de spotlight met enkele reviews en specials om het webhoofd een verjaardagsfeestje te schenken waar hij helemaal ondersteboven van kan zijn.

Vandaag krijgen jullie het tweede deel van onze vijfdelige geschiedenisspecial voorgeschoteld, waarin we Spideys evolutie doorheen comics, films en tv-series uit de doeken doen. In het eerste deel begonnen we in de jaren 60, nu is het tijdperk van de jaren 70 aangebroken. Om in de sfeer te komen, hebben we alvast dit.

Sociale strubbelingen

Het einde van de jaren 60 was een zeer turbulente tijd voor de Verenigde Staten en dat werd, nu Peter Parker zelf in zijn studententijd zat, ook steeds meer duidelijker in The Amazing Spider-Man-reeks. De burgerrechtenbeweging, de Vietnamoorlog, de hippiebeweging en talloze studentenprotesten lieten het land achter in een autoriteitscrisis. Amerika’s sociale strubbelingen lieten ook de reeks niet onberoerd. Terwijl in het hele land talloze studentenprotesten plaatsvonden, kregen Parker en zijn vrienden hier uiteraard ook mee te maken op de Empire State University (The Amazing Spider-Man #68, 1969). De voormalige pestkop Flash Thompson, deed zelfs een tour of duty in Vietnam  en kwam, zoals vele jonge Amerikanen, haast getraumatiseerd terug (#108-109, 1972).

Eén van de belangrijkste verhalen uit deze periode was het befaamde antidrugsverhaal in de delen #96-98 (1971). Schrijver Stan Lee kreeg een verzoek van het Amerikaanse Ministerie van Gezondheid onder de regering Nixon om in Marvels bestverkopende titel de gevaren van drugs op jongeren te laten zien. Het driedelige verhaal zag Spider-Man in de clinch gaan met enkele junkies en drugsdealers, maar zag ook zijn beste vriend Harry Osborn in het ziekenhuis belanden na een breuk met Mary Jane en een overdosis LSD. Lee ging hiermee rechtstreeks tegen de bestaande Comics Code Authority (dat het afbeelden van zaken als drugs ten strengste verbood) in en de comics werden gepubliceerd zonder hun stempel van goedkeuring. Desondanks verkochten ze goed en werd de inderdaad veel te strenge CCA stilaan versoepeld…

Marvel Comics werd pop art doorheen de jaren 60 en werd fel begeerd door universiteitsstudenten. Een enquête van het blad Esquire zag studenten al in 1965 Spider-Man en de Hulk tot hun top revolutionaire iconen plaatsen (naast onder meer Che Guevara en Bob Dylan). En doorheen de jaren werd Spider-Man werkelijk de superheld die het dichtst bij de Amerikaanse adolescenten en hun counterculture stond. Hij was tenslotte één van hen.

Goblins & Stacys

Na het debuut van de vampier Morbius en de befaamde Six Arms Saga (waarin Spidey eventjes te hard in zijn dierlijke kant muteerde) uit The Amazing Spider-Man #100-102 (1971), gaf Stan Lee zijn schrijfpen door aan Roy Thomas (The Avengers) en daarna Gerry Conway (Fantastic Four). Tekenaar John Romita werd bijgestaan/afgewisseld door Gil Kane (Daredevil) en later door Ross Andru (Metal Men).

Superheldencomics werden geleidelijk aan donkerder en realistischer begin jaren 70, met de nodige tragedies tot gevolg. In The Amazing Spider-Man #90 (1970) kwam politiekapitein George Stacy — de vader van Peter Parkers grote liefde Gwen Stacy — heroïsch om tijdens een gevecht tussen Spider-Man en Doctor Octopus. Gwen Stacy, die geen benul had van haar vriend zijn gemaskerde identiteit, gaf Spider-Man hiervoor de schuld wat tot een tijdelijke scheur tussen haar en Peter leidde. In 1973 gebeurde dan in de klassieke The Amazing Spider-Man #121-122 het ondenkbare. Norman Osborn, alias de Green Goblin, kwam al in deel #39 de geheime identiteit van Spider-Man te weten, maar verloor hierbij tijdelijk zijn geheugen. Hij verkreeg zijn herinneringen terug en zwoer wraak. Hij kidnapte Gwen Stacy en gooide ze tijdens een gevecht met Spidey van een brug. Wanneer Spider-Man haar probeerde te redden met een webdraad, brak de plotse schok haar nek.

De dood van de Green Goblin

Nog nooit eerder verloor een superheld op dergelijke manier zijn grote liefdesinteresse. De dood van Gwen Stacy zorgde voor een shift in de reeks (en het genre), cementeerde Norman Osborn/de Green Goblin zijn positie als Spideys ultieme aartsvijand en maakte een definitief einde aan de Silver Age der comics. In het hieropvolgende gevecht met Spider-Man verloor ook de Green Goblin schijnbaar zijn leven nadat hij werd gespietst door zijn eigen glider (een scène die later letterlijk werd overgenomen in de eerste Spider-Man-film van Sam Raimi).

Peter Parker versus Harry Osborn

Harry Osborn aanschouwde echter het laatste gevecht van zijn vader en gaf Spider-Man de schuld voor zijn dood. Uiteindelijk zou hij het materiaal van zijn pa overnemen, ontdekken dat de webslingeraar niemand minder dan zijn beste vriend Peter Parker is en zelf de nieuwe Green Goblin worden (#136-137, 1974). Zijn bestaan als Spider-Man kostte Peter dus niet alleen zijn grote liefde, maar ook zijn beste vriend (en hun beide vaders). Op de koop toe trouwde zijn tante May achteraf dan nog bijna met Dr. Octopus (#131, 1974).

Toch was er doorheen dit alles toch nog een zeker lichtpuntje in het leven van Peter. Hun gezamenlijke verdriet omtrent de dood van Gwen Stacy bracht namelijk Peter Parker en Mary Jane Watson dichter bij elkaar. Na de dood van Gwen liet MJ haar leven als party girl grotendeels achter zich en werd ze een goeie steun en vriendin voor Peter. Uiteindelijk, werd ze zelfs veel meer…

Het debuut van The Punisher

Nieuwe reeksen en Spider-Man op tv

Belangrijke personages die doorheen de jaren 70 werden geïntroduceerd tot de Spidey-mythos waren onder meer de gangster Hammerhead (#113, 1972) en The Amazing Spider-Man #129 (1974) introduceerde zowel de krankzinnige wetenschapper The Jackal als de zwaarbewapende vigilante Frank Castle, alias The Punisher. Deze laatste zou jaren later één van Marvels bekendste antihelden worden, terwijl The Jackal niemand minder dan biologieprofessor Miles Warren bleek te zijn (al voor het eerst geïntroduceerd in deel #31 uit 1965). Zijn ongezonde fascinatie voor zowel Gwen Stacy als Peter Parker leidde tot de eerste Clone Saga, waarin Spidey werd geconfronteerd met klonen van zichzelf alsook van zijn verloren liefde.

In deel #194 (1979) dook dan weer voor het eerst Felicia Hardy, alias de gekostumeerde dievegge de Black Cat op. Zij zou in het volgende decennium een niet onbelangrijke rol in het liefdesleven van Spider-Man spelen. Eerder, in 1977, maakte ook Jessica Drew, alias de superheldin Spider-Woman, haar debuut. Ondanks haar naam, had zij in deze vroege periode echter maar weinig te maken met het webhoofd.

Het universum van Spider-Man werd verder uitgebreid met twee nieuwe reeksen. Marvel Team-Up startte in 1972 en zag Spidey steeds een bekende of minder bekende held uit het Marvel-universum ontmoeten. In 1976 verscheen de titel Peter Parker, The Spectacular Spider-Man, die voor een zeer groot deel werd getekend door Sal Buscema (The Incredible Hulk). Tevens begon een jaartje later ook de dagelijkse Spider-Man-krantenstrip, opgestart door Stan Lee en John Romita, die tot op de dag van vandaag nog steeds loopt.

Nicholas Hammond als Peter Parker/Spider-Man

Na zijn eerste cartoonreeks uit 1967-1970, maakte de vriendelijke buurtspin zijn live-action televisiedebuut in het Spidey Super Stories-segment uit het PBS-kinderprogramma The Electric Company. Hier communiceerde hij echter met tekstballonnen in plaats van werkelijk te spreken. In 1977 kroop Nicholas Hammond (The Brady Bunch) in de huid van de webslingeraar voor een tv-film, gevolgd door een tv-reeks getiteld The Amazing Spider-Man op CBS. Hoewel Peter Parker, tante May en J. Jonah Jameson in de reeks verschenen, waren superschurken nergens te bespeuren en namen de schrijvers geregeld vrijheden met het bronmateriaal. In 1979 werd de reeks stopgezet omdat het budget te hoog werd en zender CBS niet bekend wou staan als het “superheldennetwerk” (ze zonden immers ook al Wonder Woman en The Incredible Hulk uit).

Maar, het vreemdste dat Spidey overkwam in de jaren 70 moet ongetwijfeld wel de Japanse Toei-televisiereeks zijn (1978-1979). Hier werd onze held omgetoverd tot Takuya Yamashiro, een motorrijder die dankzij een bloedtransfusie van een buitenaards wezen (afkomstig van de planeet Spider) spinnenkrachten krijgt. Hij verkreeg ook een armband die zijn kostuum tevoorschijn kon toveren en verschillende technologische snufjes, zoals (uiteraard) een schip genaamd de Marveller, dat kon transformeren in een gigantische robot. Denk Ultraman of Super Sentai (bij ons beter gekend als Power Rangers) in een Spider-Man-outfit en je bent er ongeveer…

Aanraders

De delen uit de vroege jaren 70 van The Amazing Spider-Man werden herdrukt in Essentials en (voorlopig enkel hardcoveredities van de) Marvel Masterworks. Hetzelfde geldt voor The Spectacular Spider-Man en Marvel Team-Up, al blijven deze beperkt tot de zwart-wit Essentials. Uit deze periode zijn er echter ook enkele verhaallijnen apart verschenen. Son of the Goblin herdrukt bijvoorbeeld het eerste conflict tussen Spidey en Harry Osborn als de Green Goblin. In Clone Genesis vind je dan weer het eerste kloonverhaal met The Jackal. Maar het hoogtepunt van Spider-Man in de jaren 70 blijft echter wel de dood van de Stacys. The Death of Gwen Stacy herdrukt niet alleen The Amazing Spider-Man #121-122, maar ook het antidrugsverhaal uit delen #96-98 (waarin Norman Osborn zijn geheugen terugkrijgt). The Death of Captain Stacy bevat dan weer delen #88-92. The Death of the Stacys levert uiteindelijk een mooie combinatie van de twee op (hoewel het antidrugsverhaal hierin wel achterwege wordt gelaten).

The Death of the Stacys bij Archonia.com

Afsluiten doen we alweer met een filmpje (of twee). Hieronder vind je de intro tot The Amazing Spider-Man-televisiereeks van CBS (in ware 70s stijl) en een recente trailer tot de Japanse serie van Toei, via Marvel.com. Geniet ervan en tot in de eighties!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.