9
Posted 01/08/2012 by Koerian in Columns
 
 

Uw portie chaos, jolijt en hoger inzicht #1: Keuzestress

Beste breinvriezers, ik ben Moerasding. Ik zal jullie op tijd en stond voorzien van een column op deze blits flitsende site. Wie ben ik? Een student met te veel vrije tijd die sinds een dikke negen maanden zijn eerste prille stapjes in het weidse comicslandschap zet. Ik zal in deze column mijn ervaringen in, gedachten over en ideeën voor stripland neerpennen.

 

Dit is de eerste keer dus: wat je mag verwachten? Een beetje gevatte grappigheid, een originele kijk, extreem lompe en van de pot gerukte metaforen en hier en daar wat blood & gore. Als je geluk hebt en ik ben in een rotbui zullen er zelfs wat primaire en secundaire geslachtsdelen te bespeuren vallen. Hoezee! En veel ridicule eisen aan allerlei instanties en de daaraan verbonden protestacties.

Dus geen ingewikkelde postmoderne, gelaagde, diepzinnige, vernieuwende, geestverruimende, vakoverschrijdende, licht dadaïstische dissertaties over de maatschappelijke relevantie van het geschreven, getekende, geletterde en geïnkte medium. Sorry.

Keuzestress

Eén stap over de drempel, de geur van glad papier en inkt, een klein oplaaien van extase. Enter the comicshop.

Als een ongeleid projectiel schuim je alle bakken af. Comic voor comic glijdt tussen je vingers. Een trance dreigt zich van je meester te maken. Maar dan BAM! Net op het moment dat je een hele stapel comics uit de schier eindeloze hoop materiaal hebt geselecteerd besef je dat je geen geld hebt om ze allemaal mee naar huis te nemen.

Welke comicfan kent het gevoel niet? De grond zakt weg onder je voeten, je valt helemaal van de hemel van de weelde naar het hellevuur van de keuze. Moeten kiezen tussen twee of meer meesterwerkjes is één van de vreselijkste dingen die er bestaan.
De klassieker of de belofte? Baardemans of de islamofoob met sterallures? Marvel of DC? Indie of mainstream? Hoe begin je er in godsnaam aan? De stapel comics in je armen, een stapel die tot de ooghoogte reikt, moet worden uitgedund. Tenzij je natuurlijk een hele maand op Cara Pils en diepvriespizza’s wil overleven om je te kunnen laven aan een oneindige stroom leesvoer (respect!).

Nog moeilijker wordt het als pakweg Sigur Ros net de beste cd sinds Disintegration van The Cure heeft uitgebracht en je hersenen zo langzamerhand verschrompelen omdat je er niet elke minuut van de dag naar kunt luisteren. Er is geen licht aan het einde van de tunnel, alleen treurnis. De gedachte die zich automatisch opdringt: “Niet erg, die koop ik een volgende keer wel” biedt geen soelaas, want wie weet wat werpen de pennenmeesters je die volgende keer voor de voeten?

Kiezen is verliezen. Kies je voor de klassieker dan mis je misschien the next big thing, kies je voor Miller dan zou het wel eens kunnen dat ons aller opperbaard er is in geslaagd de productie van één van z’n parels stil te laten leggen tegen het volgende bezoek aan je plaatselijke superheldentempel. Nu, op het kruispunt van de twijfel zijn er toch een aantal wegen die je kan inslaan. Je kan bijvoorbeeld de verkoper achter de toog om advies vragen. In het beste geval verlost hij je van de keuzestress, in het slechtste wijst hij je gewoon het duurste schrijfsel in je stapel. Je kan een munt opgooien. Je kan thuis een hele set regels uitwerken die je bij acute keuzestress kan hanteren. Je kan je hoofd tegen de punt van een comicbak slaan tot je bloed spuitend in elkaar stort en wakker wordt met als beterschapscadeau de hele stapel comics die je in je handen had naast je ziekenhuisbed (mik het bloed dan wel een beetje de andere richting uit).

Het moge dus duidelijk zijn dat met geen van deze methodes het voornoemde probleem effectief het hoofd kan geboden worden.
Mensen die hopeloos zijn in het maken van keuzes kunnen, zeker als het om (zoals in dit geval) enorm belangrijke keuzes gaat, professionele hulp zoeken. Zielenknijpers, hersenwroeters en kwakzalvers kosten echter handenvol geld. Het budget dat nog overblijft voor strips zal miniem zijn en het monster van de keuzestress zal dus enkel maar frequenter zijn lelijke kop laten zien.

Daarom wil ik hier eisen dat de Vlaamse Regering in elke striphandel een gespecialiseerde en volledig gesubsidieerde psycholoog neerpoot teneinde lezers door deze vreselijke stressmomenten te helpen. Dit kan enkel voordelen hebben, het aantal zelfmoorden zal dalen, door de uren besteed aan moeilijke keuzes te reduceren hebben de werklui onder de comicfans meer tijd voor hun dagtaak en op de koop toe creëer je ook nog eens tientallen jobs en zullen de hoeken van de comicbakken minder snel afslijten.
Zolang de regering deze eisen niet inwilligt roep ik daarom op om iedere keer wanneer je niet weet welke strip je mee naar huis wil nemen er één uit te kiezen en de rest ter plaatse te lezen, daarbij zo veel mogelijk schade aan de desbetreffende boekjes veroorzakend…

Comments

comments


Koerian

 
avatar