3
Posted 31/07/2012 by Axel in Columns
 
 

Van Vroeger Tot Nu #5


Vraag me niet wat het is met de jaren 70 en Marvel, maar de lossere editoriale stijl van Roy Thomas is een godsgeschenk voor die generatie fanboys/schrijvers. Heeft Thomas een grote groene, kruidige plant in de Marvel Bullpen geplaatst, en werkt deze zeer therapeutisch en inspirerend? Of misschien heerst er een sfeer van “alles is mogelijk” en haalt dit het beste uit de aanwezige groep creatievelingen? Ik vermoed zelfs dat de quasi desinteresse van Stan Lee voor de secundaire titels een geschenk is.

Diezelfde Stan Lee droomt al jaren om Marvel met speciale uitgaven de reguliere tijdschriftenmarkt in te loodsen, en ziet zijn kans schoon wanneer de eigenaars van de uitgeverij akkoord gaan. Maar hij wil iets voor een breder publiek. Roy Thomas heeft op dat moment al het Sword and Sorcery-genre met Conan the Barbarian en King Kull aan het comicspubliek geïntroduceerd. Het wordt tijd om nog wat verder te spitten. Voor ons lijken verhalen rond vampieren (Twilight, True Blood, …) en zombies (The Walking Dead) evident, maar sedert de jaren 60 was dit door de Comic Code Authority not done. Maar nu wordt alles opnieuw mogelijk, en de (Universal-) monsters maken hun intrede in Marvel Comics. Personages als Frankenstein, de weerwolf, de mummie, de zuvembies (het woord “zombie” mag immers niet gebruikt worden) en vampieren passeren allemaal de revue. Het is ook de periode van Son Of Satan, Ghost Rider en, godbetert, Godzilla. Het is niet de bedoeling dat deze comics de hoofdreeksen overschaduwen, dus worden ze gemaakt door jong en opkomend talent. De meeste runs zijn kortstondig en de kwaliteit is wisselvallig, maar er is er eentje dat echt aanslaat. Er is er eentje dat cultstatus verwerft.

Hidden in the shadows where legend and reality merge, there are tales of a being who has lived more than five hundred years; they say he is a creature born not on earth, but in the deepest bowels of Hell itself; they say he thrives upon the blood of the innocents, that he is the King of Darkness…the Prince of Evil and that even the bravest man quakes in fear at the merest mention of his name…

Achtergrondmuziek: The Monster Mash (Boris Pickett).

Het is misschien overbodig uit te leggen wie Dracula is. Kort gezegd werd het personage door Bram Stoker gecreëerd, en vormt later inspiratie voor de eerste bioscoopfilms. Hij wordt aanzien als de meest populaire vampier in de literatuur. Hij is nog steeds een klassieker onder verkleedpartijen met Halloween of carnaval. Hoewel Marvel rond die periode veel Dracula gaat publiceren, beperken we ons hier tot de hoofdserie: Tomb Of Dracula.

De Comics Code Authority vertoont barsten; na de doortocht van Stan Lee en John Romita Sr. op The Amazing Spider-Man en hun “Harry is into drugs“-verhaal, en na de interpretatie van Conan door Roy Thomas (seks, geweld en rock ‘n roll) is er geen ontkomen meer aan. Een nieuw tijdperk is aangebroken.

Gerry Conway schrijft (met plotadvies van Roy Thomas) de eerste verhalen, en doet dat behoorlijk goed. Na korte en minder indrukwekkende passages van Archie Goodwin en Gardner Fox is het de beurt aan een jonge Marv Wolfman, die de reeks vanaf nummer 7 tot (de laatste) 70 zal schrijven. Maar Tomb Of Dracula heeft ook een volwaardige tekenaar nodig. Wanneer Gene Colan verneemt dat een Draculareeks zal worden uitgebracht, stuurt hij tekeningen naar Stan Lee waarbij hij smeekt om de job.

When I heard Marvel was putting out a Dracula book, I confronted [editor] Stan Lee about it and asked him to let me do it. He didn’t give me too much trouble but, as it turned out, he took that promise away, saying he had promised it to Bill Everett. Well, right then and there I auditioned for it. Stan didn’t know what I was up to, but I spent a day at home and worked up a sample, using Jack Palance as my inspiration and sent it to Stan. I got a call that very day: “It’s yours.”” – Gene Colan

Die job krijgt hij en de tekeningen blijven doorlopend in zijn handen. Colan wordt voor het leeuwendeel  door spitsbroeder Tom Palmer (de enige inkter die hem “begrijpt”) bijgestaan. Je hoort en leest iedereen ad nauseum leuteren over Jack “King” Kirby and Steve Ditko, maar “Gentleman” Gene Colan was een rastalent die achteraf van Marvel nooit voldoende verdienste kreeg.

Gene Colan baseerde zijn interpretatie van Dracula op acteur Jack Palance

Dracula wordt, bij gebrek aan een beter woord, een menselijk personage. Hij blijft een meester manipulator, maar één met zijn eigen angsten en tekortkomingen. Ook al toont hij liefde, je gaat nooit met hem sympathiseren. Daar zorgt een regelmatige aanval op onschuldigen (zeg maar jonge knappe dames) voor. Bovendien is hij geen nichterige vampier zoals ze in Twilight of True Blood worden voorgesteld; deze Dracula onderscheidt zich door zijn flegma en charisma.

Maar niet alleen het hoofdpersonage wordt goed geschreven. De reeks wordt terecht geroemd om zijn plethora aan andere hoofdpersonages. Ook al staat de naam Dracula in de titel, is hij uiteindelijk de as waar iedereen rond draait. Je hebt de vampierenjagers Quincy Harker, een oude mindervalide, die zijn vrouw en dochter verloor aan de koning der vampieren. Hij is de aanspreekbuis voor de overheid als het om vampieren gaat. Naast hem staat steeds de knappe Rachel Van Helsing die koortsachtig op zoek gaat naar de man die haar familie vermoordde. Een alteratie met Dracula levert haar een litteken op het gezicht op. Taj Nital, de stomme (als in “mijn-stembanden-zijn-door-Dracula-gescheurd”) lijfwacht levert de brute kracht tijdens gevechten. Zijn persoonlijke achtergrond vormt de basis van enkele sterke verhalen. Frank Drake, de laatste erfgenaam van Dracula start onzeker maar ondergaat na een avontuur met Brother Voodoo (jawel!!) een complete metamorfose. Doorheen de run hebben Rachel Van Helsing en Frank Drake trouwens een knipperlichtrelatie. Het is voer voor de Story. Onnodig is de onhandige horrorschrijver Harold S. Harold (ja, hoe verzinnen ze het). Hij steekt Jar Jar Binks naar de kroon qua relevantie en entertainment.

De laatste vampierenjager van het gezelschap wordt veel later het bekendste personage uit de reeks. Ik verwijs natuurlijk naar Blade, niet de coole Wesley Snipes-Blade maar de zeer stereotiepe ebonics-pratende Blade. Ook hij is een personage die er zijn eigen agenda op nahoudt. Hij is voornamelijk op zoek naar de witharige vampier Deacon Frost (ook bekend uit de eerste film) die zijn moeder doodde. Hij wordt bijgestaan door de vampierendetective Hannibal King (later ook te zien in Blade Trinity). Daarnaast heb je nog Doctor Sun, wiens brein vastzit in een robotisch lichaam en Anton Lupeski, de leider van de satanische cult waar Dracula de macht gaat overnemen. Dracula’s dochter Lilith speelt niet echt een grote rol, tenzij in de flashbacks. Familiaal gaat Domini een belangrijkere rol spelen. Gevlucht uit een liefdeloos nest, sluit ze zich aan bij de satanische sekte om daarna met Dracula te trouwen. Ook al weet ze wie of wat Dracula is, houdt ze van hem en gaat ook hij op zijn beurt van haar houden. Hun relatie leidt tot de geboorte van een zoon, Janus.


Marv Wolfman gebruikt enorm veel religieuze verwijzingen, maar hij neemt nooit echt een standpunt in. We krijgen als lezer referenties naar de katholieke kerk, het jodendom (met citaten uit de Talmoed), het boeddhisme, voodoo, satanisme, atheïsme en volksgeloof. De schrijver gooit het allemaal in zijn verhalen. Deze elementen bieden misschien een meerwaarde, maar mij werkten ze soms behoorlijk op de zenuwen.

Tomb Of Dracula #30

Mijn persoonlijke favoriet is Tomb Of Dracula # 30. Er hangt een sfeer van melancholie in de duisternis wanneer Dracula op een stormachtige avond zijn herinneringen in een dagboek neerschrijft. Hij wil ons, de lezers, aantonen dat mensen een emotionele tijdbom zijn, die veel gevaarlijker zijn dan een vampier (die tenslotte louter doodt om te overleven). Hij illustreert dit met een verhaal waarbij hij een huis binnenvalt op het moment dat een vader zijn vrouw in een moment van razernij heeft vermoord. Dracula doodt de man, maar stuit op onbegrip bij diens jonge dochter. “I could not understand the child. Revenge is basic…yet she did not want it. Indeed, there was no way to explain to her the good I did, and so I left her crying over the bloodless corpse that was her father.” Je begrijpt de rationaliteit achter zijn beweringen. Maar is hij eerlijk, of manipuleert hij ons? Dualiteit in comics? Laat maar komen. Op deze momenten overstijgt de comic het genre.

De hamvraag is uiteraard “Axel, heeft Tomb of Dracula de tand des tijds overleefd”? Ja en neen. Ja, het is een afgerond geheel en mag gezien worden als een novelle die het personage en het genre eer aandoet. Het is ook verfrissend dat Marvel te midden van hun superheldenverhalen dit werk publiceerde. Marv Wolfman schrijft naar goede gewoonte zeer sterk, hoewel hij later met DC’s New Teen Titans (in mijn ogen) beter werk gaat afleveren. De tekeningen van Gene Colan zijn verbluffend en tillen alles naar een hoger niveau. Daarom alleen al zijn deze verhalen een must buy.

Neen, want sommige verhalen zijn echt bij de haren gesleurd. Je krijgt een gekke plot rond een satanische sekte. De baby van Dracula, die in een sneltempo volwassen wordt, blijkt de nieuwe Messias te zijn. Neen, eigenlijk is hij een wezen van een andere dimensie. Ik weet het zelf eigenlijk niet. In vergelijking met Doctor Sun, is hij Marvels versie van Rorschach uit Watchmen. Hoe goed Wolfman zijn personages ook uitdiept, ze zijn uiteindelijk (en dat is dan typisch Marvel voor dat tijdperk) zeer stereotiep. De verhalen voelen nu wel oubollig aan, en je moet je door veel tekst worstelen. Ik durf hier zelfs de term Blake & Mortimer-hoeveelheid gebruiken.

Wie dan toch de sprong wil wagen, en net als deze schrijver het hele verhaal wil lezen, heeft een moeilijke en dure tocht voor zich. De single issues worden voor veel geld verkocht op de secundaire markt. De drie Marvel Omnibussen zijn uitverkocht, en worden tegen woekerprijzen verkocht. De Essentials zijn je beste gok, maar ook deze zijn zo goed als uitgeput, en worden duur verkocht. Ja, de serie heeft een reputatie opgebouwd. Er zijn drie trade paperbacks met de eerste helft van het geheel, en deze zijn eigenlijk best betaalbaar. Ook bij onze hondstrouwe sponsor.

Tomb of Dracula bij Archonia.com

Wie een fan is van Marvels vrolijke mutanten, raad ik een zoektocht aan naar Uncanny X-Men (volume 1) #159 en Uncanny X-Men Annual #6. Daar krijgen de X-Men het aan de stok met Dracula, wanneer die Storm als zijn bruid wil. Tja, de man heeft smaak. Beter nog, JuniorPress heeft ze ooit uitgebracht en dan is de kans groot dat ze nog ergens te vinden zijn.

         

Voor wie dan echt ten einde raad is, kan nog de officiële tekenfilm van Toei bekijken. Met deze klassieker onder de anime wil ik deze aflevering afsluiten…

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?