Random Article


The Amazing Spider-Man

 

 
Overzicht
 

Genre: ,
 
Regisseur:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 136 minuten
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 04/07/2012
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Een zeer geslaagde adaptatie van de oorspronkelijke comics met een ijzersterke cast

Minder


Iets teveel clichés, storende "toevalligheden" en een gevoel van déjà vu dat nooit echt weg te krijgen is


The Amazing Spider-Man, de nieuwste blockbuster van Sony/Columbia Pictures rond Marvel’s bekendste superheld, loopt vanaf vandaag in de bioscoop. Hoe weerhoudt deze reboot van de populaire filmfranchise zich in een zomer die al gedomineerd wordt door superheldenfilms? Deed ie onze Spider Sense op hol slaan of is de webvloeistof van de franchise op? Kom het te weten in de Brainfreeze-review!

8
Posted 04/07/2012 by

 
Full Article
 
 
Do you have any idea… what you really are?

The Amazing Spider-Man is alweer een hervertelling van het oorsprongsverhaal van de alombekende webspinner, dat al 50 jaar geleden voor het eerst in de comics werd verteld door Stan Lee en Steve Ditko. De toepasselijk genaamde Marc Webb (500 Days of Summer) neemt voor deze reboot van de filmfranchise de regisseursstoel over van Sam Raimi (Spider-Man 1-3) en de geheel nieuwe cast wordt aangevoerd door de Britse acteur Andrew Garfield (The Social Network) die de rol van zijn leven mag vertolken als de nieuwe Peter Parker/Spider-Man.

We kennen ondertussen allemaal het iconische verhaal van Spider-Man en de wijze les die Peter Parker leert wel (zoniet, verwijs ik jullie graag door naar onze driedelige special): jongen wordt gebeten door genetisch gemanipuleerde/radioactief bestraalde spin, ontwikkelt spinnenkrachten en gebruikt ze aanvankelijk voor zichzelf, maar leert hardhandig dat met grote krachten ook een grote verantwoordelijkheid gepaard gaat. Dit keer wordt er bij wijze van Untold Story wat dieper ingegaan op de biologische ouders van Peter Parker, Richard en Mary (gespeeld door Campbell Scott en Embeth Davidtz), en hun mysterieuze verdwijning toen Peter nog een jonge knaap was. Het verhaal van Peter zijn ouders, alsook zijn transformatie tot Spider-Man, wordt gelinkt met Oscorp — het researchbedrijf onder Norman Osborn (de latere Green Goblin) — en hoofdlaborant Dr. Curt Connors (Rhys Ifans), die uiteindelijk zelf een mutatie zal ondergaan tot The Lizard, de hoofdschurk uit de film. Liefdesinteresse van dienst is dit keer Gwen Stacy (Emma Stone), Peters eerste echt grote liefde uit de comics (ja, nog voor Mary Jane), die hier samen met hem op de middelbare school zit en een positie als stagiaire bij Oscorp bekleedt onder Dr. Connors. Haar vader, George Stacy (Denis Leary), is dan weer een politiekapitein bij de NYPD die opgezadeld wordt met de taak om de nieuwe gemaskerde vigilante Spider-Man te vangen…

We zullen meteen maar met de deur in huis vallen: The Amazing Spider-Man is een wonderwel gelukte adaptatie van de oorspronkelijke comics van Stan Lee en Steve Ditko. Andrew Garfield speelt werkelijk de rol van zijn leven als een introverte, ietwat verlegen Peter Parker die, wanneer hij zijn masker opzet, transformeert in de webslingerende, grapjes makende en lichtjes arrogante Spider-Man uit de comics. Hij blijft een superheld die nog jong is en nog heel wat foutjes maakt, maar wiens hart en verantwoordelijkheidsgevoel toch op de juiste plaats komen te zitten. Dat is Spider-Man en hij kwam nog nooit zo goed tot zijn recht op het grote scherm. Lezers die de vertolking van Tobey Maguire als de webspinner uit de vorige films iets te braafjes, melancholisch of stil vonden, zullen met de versie van Garfield zeker aan hun trekken komen (ook al weet ook hij niet altijd zijn masker op te houden en zijn identiteit goed te verbergen).

De film moet het dan ook vooral hebben van zijn ijzersterke cast. De onderbouw van de prent is het liefdesverhaal tussen Peter Parker en Gwen Stacy, en de chemie tussen Garfield en Emma Stone spat van het scherm. Al diegenen die dachten dat dit een Spider-Man voor de Twilight-generatie zou worden kunnen op hun beide oren slapen. De romance tussen Peter en Gwen wordt wondermooi opgebouwd, nooit geforceerd en verveelt geen seconde. Denis Leary levert dan weer enkele zeer degelijke karaktermomenten als kapitein George Stacy, wiens job als ordehandhaver zijn relatie tot het webslingerende vriendje van zijn dochter er zeker niet makkelijker op maakt. Martin Sheen en Sally Field spelen dan weer de pannen van het dak als een grappige, maar correcte oom Ben en een typisch bezorgde, maar zeer liefdevolle tante May. We weten allemaal wat er met oom Ben gebeurt en wat de jonge Peter hieruit uit leert en deze scène, hoe vaak we deze ook al gezien mogen hebben, wordt ook in deze film prachtig in beeld gebracht.

De enige waarmee het niet zo goed lijkt te lukken is Rhys Ifans als Dr. Curt Connors/The Lizard. Al wordt zijn personage, en vooral zijn relatie tot Peter Parker, in het eerste deel van de film mooi opgebouwd, wordt bijna alles uit het raam gesmeten wanneer hij voor het eerst het serum inspuit dat hem tot The Lizard transformeert. We komen vrij weinig over zijn achtergrondverhaal te weten (er wordt bijvoorbeeld al niet gezegd hoe hij zijn rechterarm is kwijtgespeeld) en ook zijn vrouw en zoontje uit de comics zijn nergens te bespeuren. Hij ondergaat dus niet bepaald een tragische afdaling tot een typische Marvelvillain, maar eerder een vrij plotse transformatie tot een megalomane superschurk die zijn nieuwe huid niet ziet als een vloek, maar als een godsgeschenk (en dit dan ook wenst te delen met de inwoners van New York City).

Zoals we ondertussen al komen te verwachten van superheldenfilms, zijn de special effects (zeker in de actiescènes) ook weer flink in orde. Het is allang niets nieuws meer om Spidey doorheen New York te zien rondslingeren, maar het blijft desalniettemin indrukwekkend. Leuk hierbij (maar niet noodzakelijk een echte meerwaarde kennend in 3D) zijn enkele shots in first person view, waardoor je als kijker eventjes voelt hoe het is om Spider-Man te zijn. Je hoort me ook niet klagen over de gevechtsscènes tussen Spidey en The Lizard, al blijft deze laatste — zelfs in al zijn CGI-glorie — er in bepaalde close-ups (en vooral deze waarin hij praat) er toch nog een beetje gek uitzien, wat zijn dreiging enorm doet afnemen. The Lizard is in feite op zijn best wanneer je hem niet volledig kan zien, zoals bijvoorbeeld in een sterke scène, zich afspelend in het riool, waarin Spider-Man (letterlijk) zijne geschubde probeert te vangen in zijn web. Het is overigens ook tijdens een gevecht tussen de twee op Peter Parker zijn middelbare school dat we werkelijk één van de leukste momenten uit de film te zien krijgen en waarschijnlijk de grappigste cameo van Stan Lee tot hiertoe.

The Amazing Spider-Man blijft echter voornamelijk een karakterportret van Peter Parker zelf. We zien hem zijn eerste stappen zetten in de liefde, omgaan met verlies en zijn woede omtrent de verdwijning van zijn ouders en de dood van zijn oom leren te kanaliseren als een gemaskerde superheld. Hoewel Peter een mooie karakterevolutie doorheen de film ondergaat, kan de plot op sommige momenten toch even beginnen rammelen. Zeker bij sommige “toevalligheden“, die bedoeld zijn om het verhaal sneller vooruit te helpen, maar er eigenlijk in slagen om je bijna volledig uit de film te halen. Zo geraakt Peter bijvoorbeeld wel heel snel binnen in de toren van Oscorp, en vooral in een zwaarbeveiligde kamer waar “toevallig” een heleboel genetisch gemodificeerde spinnetjes op hem staan te wachten. Iets subtieler mocht wel, meneer Webb.

Terwijl The Amazing Spider-Man werd gepromoot met de tagline The Untold Story betreffende het lot van de ouders van Peter Parker, wordt hier in feite enkel in het eerste deel echt aandacht aan besteed, waarna de plotlijn even wordt vergeten tot het einde van de film. Ja, er wordt geïmpliceerd dat Peters vader, een ex-collega van Dr. Connors, bezig was met genetische proeven op spinnen voor Oscorp en dat Norman Osborn weleens iets te maken zou kunnen hebben met de dood van de Parkers, maar voor echte antwoorden zullen we moeten wachten op de sequel. (En nee, we krijgen Osborn zelf nog niet echt te zien, maar de dreiging van de latere Green Goblin is al wel degelijk aanwezig. Blijf ook zeker zitten voor een extra scène tijdens de credits!)

De plot rond Peter zijn ouders was echter het voornaamste wat deze film zou onderscheiden van de eerste Spider-Man-film uit 2002. Wanneer deze verhaallijn op de achtergrond wordt geplaatst, speel je als kijker dus nooit echt je gevoel van dèjà vu kwijt. Want ook in deze film zien we Peter Parker aanvankelijk klungelig (maar grappig) leren omgaan met zijn nieuwe krachten, leert hij hardhandig verschillende levenslessen, speelt hij regelmatig zijn masker kwijt en komt zijn verantwoordelijkheidsgevoel in de weg te staan van zijn liefdesleven. Ook zijn er weer wat typische clichémomenten, bijvoorbeeld wanneer hij een kind redt (één van de hatelijkste feelgood-scènes in eender welke superheldenfilm) en wanneer hij later zelfs (alweer!) op een gegeven moment door enkele vriendelijke New Yorkers ter hulp wordt gesneld. Ja, Spidey is ditmaal iets jonger en grappiger, heeft zijn zelfgemaakte mechanische webshooters uit de comics en Mary Jane werd vervangen door Gwen Stacy, maar deze verschillen zijn nog net niet genoeg om het déjà vu-gevoel weg te krijgen.

The Amazing Spider-Man mag dan wel enkele minpuntjes hebben, maar blijft op zich wel een oerdegelijke superheldenfilm. Toch is het echter moeilijk op de film “op zich” te beschouwen en als reboot slaagt ie er ook niet echt in om de oorspronkelijke trilogie te doen vergeten. De film mist spijtig genoeg dan ook het “wauw!“-effect van zijn voorganger tien jaar geleden, al kan het natuurlijk ook zijn dat de Christopher Nolans en Joss Whedons ons de laatste tijd op dit gebied iets te hard in de watten hebben gelegd, waardoor zelfs “oerdegelijk”, spijtig genoeg, niet genoeg meer blijkt te zijn…

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.


8 Comments


  1. avatar
     
    CK3v1N

    Ik ben akkoord met deze review, al vind ik wel dat die “toevalligheden” goed mee vallen. Op een gegeven moment moet hij wel gebeten worden door de spin en dat pas na 1u30 laten gebeuren zou ook niet aangenaam zijn.




    • avatar
       

      Das een feit, maar als je naar de “Hoe krijgt hij de beet” in de eerste Spider-man film bekijkt is deze wel zeer zwak. In de Tobey versie heb je zoiets van, Ja dat zou nog kunnen.
      Maar in de nieuwe versie heb je zoiets van , hmmm allé dan .
      Beide draaien rond toevalligheid, maar hoe het in beeld wordt gebracht is belangrijk.




  2. avatar
     
    Elexus

    Deze ziet er me eerlijk gezegd veel beter uit dan Spiderman 1-3.




  3. avatar
     
    ghostrider

    vond hem oke maar niet direct veel beter dan die van raimi. dafoe was dreigender dan lizard vond ik. wel goed dat ze de relatie met ouders verder uitdiepen maar wie is dat nu bij eindcredits??




  4. avatar
     
    Koen

    Zopas gezien. Amazing Spider-Man was frackin’ amazing… Laat het vervolg in deze Oscorp-trilogie maar gauw komen.





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.