0
Posted 05/06/2012 by Spine in Comics
 
 

Review: Incredible Hulk #8

“But you were in the army once, right? Think of me as your tank. All you gotta do is tell me who to run over.”

Vanaf dit deel start de nieuwe Stay Angry-verhaallijn voor The Incredible Hulk. Jason Aaron (Wolverine) is opnieuw van dienst als schrijver, maar het tekenwerk is deze keer gedaan door Steve Dillon (Preacher). Aaron en Dillon werkten eerder al samen aan PunisherMAX en kunnen het dus best goed met elkaar vinden. Deze nieuwe samenwerking is echter slechts van korte duur. In de volgende issues van Stay Angry komt immers telkens een andere tekenaar aan bod. We zullen dus tot en met deel 12 regelmatig een andere Hulk te zien krijgen.

In de vorige 7 delen zagen we hoe de Hulk en Banner van elkaar gescheiden waren en hoe, tijdens een ultiem gevecht, een van Banners gamma-bommen (dat is geen bom van de bekende doe-het-zelfketen, maar een nucleair wapen dat gammastraling afgeeft, n.v.d.r.) ontplofte. Hulk overleefde de explosie, maar Banner… tja… Hulk had gehoopt eindelijk wat rust te vinden, maar hij zou ondertussen wel beter moeten weten. Het is nooit zo simpel! Na de explosie is het Banner die in het hoofd van Hulk zit en de rollen zijn dus omgedraaid: wanneer Hulk kalmeert, verandert hij terug in de kleine, gestoorde, puny Banner. Nu heeft Hulk dus nog maar één optie: kwaad blijven!

Hulk wordt wakker in een door God vergeten dorpje in Mexico en wordt geconfronteerd met hond-mannen, die niet spreken maar enkel blaffen en grommen. Tijdens een gevecht komt hij plots een bekend gezicht tegen: The Punisher. Samen nemen ze het op tegen deze bende en hun leider Pit-Bull (een man met een echt hondenhoofd). Onze groene vriend is de laatste jaren toch wel wat slimmer geworden, want hij heeft vrij snel door dat Banner terug is. Maar waarom is Banner naar hier gekomen? Wat heeft hij te maken met deze bende van hond-mannen? Het is aan Hulk en de Punisher om hier al vechtend een antwoord op te vinden.

Het verhaal is best goed, vooral het einde is weer heel sterk en doet je halsreikend uitkijken naar het volgende deel. Maar wat Dillon hier doet kan mij helemaal niet bekoren. In de vorige delen zagen we een grote, stoere, ruige Hulk getekend door Marc Silvestri en Whilce Portacio, volledig met baard en lange haren. Dat was echt nog eens een coole Hulk. Dillon doet dit alles volledig teniet en geeft ons een (relatief) kleine, kale hulk die meer doet denken aan een groen geverfde bodybuilder uit de lokale gymzaal dan de Hulk. Heel consistent is hij ook niet. In het ene paneel is Hulk nauwelijks groter dan de Punisher, en het paneel er langs steekt hij meer dan een kop boven hem uit. Even later kijken ze elkaar weer recht in de ogen…

Goede punten voor Aaron dus, maar een buis voor Dillon. Oké, het is nu eenmaal zijn tekenstijl, maar deze stijl past echt niet bij de Hulk. Op zich vind ik het dus helemaal niet erg dat we volgende keer weer een nieuwe artiest krijgen, en ik ben dan ook benieuwd wat Pasqual Ferry er van zal bakken.


Comments

comments


Spine

 
avatar
Me? A procrastinator? I'll prove you wrong some day. Just you wait and see.