0
Posted 01/06/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Grim Leaper #1

“No one tells you about the part that comes after dead.”

Bij een eerste issue is het belangrijk dat je de onwetende lezer een sappig brokje aas voor houd. Als de lezer bijt dan heb je hem/haar over het algemeen ook wel binnengehaald. Laat het bedenken van het aas maar over aan Kurtis Wiebe (Green Wake, Peter Panzerfaust).

Het verhaal van deze comic is heel simpel. Stel je voor dat je op een bloederige manier doodgaat. Je wordt wakker in een soort hiernamaals waar je op een bijzonder pijnlijke manier wordt gedwongen om opnieuw geboren te worden. En dat je daarna wakker wordt als iemand anders. Terwijl je ook nu wederom wacht op een bijzonder pijnlijk einde. Onwaarschijnlijk? Toch overkomt het Lou Collins, de held van ons verhaal. Hij bezoekt net zijn dertiende begrafenis.

Het hele proces van sterven en geboren worden trekt aan ons voorbij. Waarom overkomt dit Lou allemaal? Hij wordt steeds geboren in de nabijheid van hetzelfde stadje. Hij zit steeds in het lichaam van iemand anders. Al deze personen hebben gemeen dat ze op Lou lijken. Het zijn eenzaten zonder innige banden met hun familie of vrienden. Waarom zit hij gevangen in deze spiraal? Waarom mag hij niet naar het licht?

Het antwoord zou weleens de liefde kunnen zijn. In zijn nieuwe lichaam stuit Lou op een meisje genaamd Ella. Hij is getuige van hoe ze maar liefst twee keer achter elkaar ontsnapt aan de dood. Zou het… ? Ja! Hij spreekt haar aan en ze raken aan de praat. Ella biecht op dat ze lijd onder een vloek die ervoor zorgt dat ze sterft en steeds opnieuw wordt geboren. Wat een toeval! Dat heeft Lou ook. Helaas loopt hun eerste date spaak omdat Ella per ongeluk in een openstaande rioolput stapt en haar nek breekt.

Tekenwerk komt van de hand van een zekere Aluiso Santos. Zijn tekenwerk straalt een zekere indie-achtige sfeer uit. Wanneer hij zijn scènes van redelijk dichtbij tekent ziet het er goed uit. Maar de man beheerst het perspectief niet. Zodra er meer van hem wordt gevraagd vallen zijn platen uit elkaar. Het beïnvloedt mijn leesplezier niet, hoewel ik het zeker jammer vind.

Ik ben een sucker voor romantische komedies. Ik geloof enorm in de liefde en vooral in het soort liefde wat hierin wordt gepropageerd. Helaas gelooft de liefde niet zo in mij. Dat verhindert me niet om mezelf zo af en toe eens te verliezen in een romcom. Dit is een absolute aanwinst voor het genre. hoe tragikomisch is het om je enige liefde te verliezen aan dezelfde vloek waar je zelf ook onder lijdt? Dit is een geestige, ietwat morbide comic. Ook ik bijt. Deze miniserie is de mijne.

 

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar