0
Posted 01/06/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: America’s Got Powers #2


Just who is Tommy Watts and what is his power?

Goed, de schok van de eerste issue van America’s Got Powers is gaan liggen. Bryan Hitch (Ultimates, Captain America:Reborn) tekent weer comics en Jonathan Ross (Turf) schreef een verbazend goede eerste issue. Wie de review van de eerste issue heeft gelezen weet dat er allerlei duistere zaken op de achtergrond spelen bij de realityshow uit de titel. De plotselinge uitbarsting van Tommy zijn krachten verandert letterlijk alles…

De instantie achter de Powers-show is druk bezig met overleg. Hoe krijgen ze Tommy aan het vechten? Hij heeft duidelijk niet de intentie om actief deel te nemen aan de show. Sterker nog, hij zit bij een soort van anonieme Powers-praatgroep om zichzelf en anderen te motiveren om geen krachten te gebruiken. Dat de therapeute in kwestie toevallig erg bij meneer Watts in de smaak valt is — euh — louter toeval. Iedereen heeft echter iets wat hij graag wil. Wanneer je dat vind dan heb je hem, luidt het devies. En ze vinden een manier om Tommy voor zich te winnen. Zijn dode broer is de sleutel.

Deze tweede issue is redelijk banaal. Het is vooral een vruchtbare bodem waarin allerlei plotjes op kweek worden gezet. Voor de rest zien we hoe het dagelijks leventje van de Powers voortpruttelt. Wat me erg opviel is de voortdurende aanwezigheid van de militairen. Ze stralen een zeker ontzag uit voor de Powers, hoewel ze duidelijk zijn aangesteld als bewakers. Ze worden genegeerd, en dat levert een rare sfeer op. Een soort onderhuidse dreiging.

Het kan niet verhinderen dat het verhaal even dreigt te vervelen vanwege de allerdaagsheid. Maar door de gewieksheid van de hoge heren die de boel aansturen op de achtergrond zit je aan het einde van deze issue op het puntje van je stoel. Niet vanwege de onthulling, maar van het moreel verwerpelijke wat eraan vooraf is gegaan.

Ik moet meteen Jonathan Ross complimenteren met de vaardige manier waarop hij heen en weer schakelt in de tijd. We zien diverse fases van Tommies leven waarin we zijn band met zijn broer zien en met het hele idee van dood. Dat komt op een hele elegante manier bij elkaar op het einde. Ik was stiekem best onder de indruk.

Het werk van Hitch viel wat tegen. Zijn spreads voelde wat geforceerd aan. Als hij geen actie mag tekenen, dan lijkt hij toch wat moeite te hebben om de pagina’s boeiend te houden. Zou je mogen zeggen dat hij een echte “spandextekenaar” is? Misschien wel.

Deze tweede issue stemde me in ieder geval tevreden.

 

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar