8
Posted 29/05/2012 by Tom in Tv/Film
 
 

Alien Special (Deel 1)


Woensdag komt het langverwachte Prometheus eindelijk in de zalen. In deze film keert regisseur Ridley Scott terug naar het Alien-universum en zal er vragen beantwoorden zoals: ‘Wat is de Space Jockey?’ en ‘Waar komen de Xenomorphs vandaan?’ Krijgt u bij het horen van deze vragen een nerdboner? Of fronst u met uw wenkbrauwen in uiterste verwarring? Brainfreeze legt de komende dagen in twee specials nog eens uit wat er precies is gebeurd in de vorige films en vertelt waarom het in de ruimte geen zin heeft om te roepen.

Eind jaren 70 schreven Dan O’Bannon (Total Recall, Screamers) en Ronald Shusett (Total Recall) het script voor een film over een ruimtewezen. In tegenstelling tot de meeste ruimtevolkeren zouden deze aliens geen intelligente marsmannetjes met vliegende schotels zijn maar monsters met maar één doel: doden en overleven.

Het idee van het verhaal is simpel. We schrijven het jaar onzes heren 2122. Het sleepschip Nostromo, met een crew van zeven mensen, is op weg naar de aarde. Ze keren terug met een grote hoeveelheid aan mineralen die ze hebben opgepikt van een mijn op een verafgelegen planeet. De crew bevindt zich gedurende deze reis in een stasisslaap. Hierdoor worden ze niet ouder. Op een gegeven moment pikt de boordcomputer, ‘Moeder’ genaamd, een signaal op van een planeet. De computer besluit hierop de bemanningsleden wakker te maken. Het schip landt op de planeet en drie crewleden gaan op zoek naar het signaal. Kapitein Dallas (Tom Skerritt, bekend van Top Gun), Kane (John Hurt, bekend uit V for Vendetta en Hellboy), en Lambert (Veronica Cartwright, bekend van The Witches Of Eastwick) ontdekken dat het signaal van een vreemd ruimteschip komt. In het schip merken ze het lichaam op van een gigantisch humanoïde wezen met een borstkas die van binnen uit geëxplodeerd lijkt te zijn. Fans noemden dit door H.R. Giger gemaakt wezen al gauw de Space Jockey. De onderzoekers vinden ook een zaal gevuld met eieren. Eén van die eieren opent zich en een spinachtig wezen brandt door de helm van Kane en zuigt zich vast aan zijn gezicht. Hoewel tweede bevelhebber en hoofdpersonage Ellen Ripley (Sigourney Weaver) hier sterk tegen protesteert komt Kane terug aan boord. Het blijkt onmogelijk om het wezen te verwijderen aangezien het zich met ongekende kracht vasthecht en zuur als bloed heeft. Even later laat het wezen, dat later de passende naam facehugger krijgt, echter toch los en Kane blijkt gezond en wel te zijn. Tijdens een laatste maal, alvorens weer in stasis te gaan, explodeert plots een wezen uit de borstkas van Kane. We noemen dit dan ook de chestburster. De alien is geboren en een kat-en-muisspel met de bemanning is begonnen.

Initieel hadden O’Bannon en Shussett twee problemen met hun alien. De oplossing voor beide zouden leiden tot de bekendste kenmerken van het wezen. De schrijvers konden maar geen goede, natuurlijke manier vinden om het monster op het schip te laten komen. O’Bannon kreeg echter een verhaal te horen over wespen die hun eieren in spinnen leggen, waarna die uitkomen en zo hun gastheer doden. Het beeld gaf de schrijver nachtmerries en een erg origineel idee. Het tweede probleem was de vraag waarom de crew het wezen niet gewoon konden doden, het simpelweg neerknallen als het ware. Dat werd opgelost door het bloed van de alien. In een scène branden enkele druppels zich doorheen verschillende etages van het schip. Een plas van dat bloed zou het schip te zwaar beschadigen.

O’Bannon en Shusset kregen aanvankelijk hun script niet vlot verkocht. Vele studio’s schreven het af als te bloederig. Via via kwamen ze terecht bij Brandywine Productions, dat verbonden was aan 20th Century Fox. Ook Fox had zijn bedenkingen bij het project. Gelukkig verscheen in 1977 een klein filmpje dat de sciencefictionwereld volledig op zijn kop zou zetten. Star Wars was een boxofficesucces en de studiobazen zagen plots in dat er een markt was voor ruimteverhalen. Alien kreeg het groen licht en een budget van 4,2 miljoen dollar.

O’Bannon, die het meeste werk verrichte aan het script had eerder samengewerkt met H.R. Giger, een ontwerper en artiest die bekend staat om zijn angstaanjagende en met seksuele connotaties doorvlochten kunstwerken. Check zijn boek Giger’s Necronomicon om een idee te krijgen van zijn kunnen. Giger werd al vlug ingehuurd en ontwierp de aliens, het buitenaardse ruimteschip en de Space Jockey.

De film zou geregisseerd worden door Ridley Scott (Blade Runner, Gladiator). Nadat Scott de storyboards opstelde was Fox zo onder de indruk dat ze het budget voor de film verdubbelden. De regisseur, die nog maar net zijn debuutfilm had gemaakt, ging met groot enthousiasme aan het werk. Hij liet zich hierbij inspireren door films als Star Wars en The Texas Chain Saw Massacre. In de hoofdrol werd Sigourney Weaver gecast. Ook zij had weinig ervaring in de filmwereld. De rol van Ripley maakte van haar echter een wereldster. Ze zou nadien nog drie maal in de huid van de door aliens geplaagde heldin kruipen. De soundtrack werd verzorgd door Jerry Goldsmith (Chinatown, The Omen) en focust zich op het versterken van het desolate ‘alleen in de ruimte’-gevoel.

Hoewel de film gemengd werd onthaald door recensenten bleek Alien commercieel een groot succes. Internationaal werd net geen $ 105 miljoen opgehaald. Meer dan tien keer het budget dus. Alien werd verspreid onder de tagline ‘In space, no one can hear you scream’ en won een Oscar voor visual effects. De film staat in menig top-10 van beste horror- en sciencefictionfilms en de chestbusterscène is nog steeds een van de meest memorabele in de filmgeschiedenis. Tegenwoordig scharen ook recensenten zich volledig achter de film.

In Hollywood is het een logisch gevolg dat een succesvolle film een sequel krijgt. Meestal is die laatste een pijnlijke zaak die niet tot de hielen van het origineel reikt. De zaken liggen anders als die film geregisseerd wordt door niemand minder dan James Cameron (Titanic, Avatar). Na het succes van het door hem geregisseerde The Terminator kreeg Cameron een kans om een vervolg op Alien te maken.  De regisseur had reeds een script geschreven en besloot de film helemaal anders aan te pakken. Terwijl Alien een pure horrorfilm was, zou Aliens zich meer richten op actie en een oorlogskantje krijgen — een trucje dat hij later nog eens zou toepassen in de Terminator-franchise.

Aliens opent met het schip van Ripley dat na het einde van vorige film door de ruimte zweeft. Het tuig wordt ontdekt door Weyland-Yutani, het bedrijf waar Ripley voor werkt. De firma gelooft niets van Ripley’s verhaal en trekt haar licentie voor het besturen van ruimteschepen in. Ook blijkt er heel wat tijd voorbij te zijn gegaan want we zijn maar liefst 57 jaar na het einde van de vorige film. In die periode is er heel wat gebeurd. LV-426, de planeet waar de Nostromo op landde is ondertussen in kaart gebracht en gekoloniseerd. Jammer genoeg is alle verbinding met de kolonisten verbroken. Carter Burke (Paul Reiser, bekend uit Beverly Hills Cop), wil samen met een team mariniers op onderzoek gaan en vraagt Ripley om hen te vergezellen. Ripley wil haar angsten onder ogen zien en besluit op het aanbod in te gaan. Het team bestaat o.a. uit Hicks (Michael Biehn, uit The Terminator, Planet Terror), Bishop (Lance Henriksen uit The Terminator, The Quick And The Dead) en Hudson (Bill Paxton uit Titanic, True Lies). Wanneer de ploeg landt blijkt de kolonie verlaten. Ze trekken daarom naar een gebouw met een kunstmatige atmosfeer. Daar ontdekken ze inderdaad een kolonie, maar niet één van mensen.

Het Alien-universum wordt in deze film heel wat groter. In de eerste film weten we bitter weinig over de alien (of Xenomorf zoals het wezen in Aliens genoemd wordt). Het beginstadium van het monster is een ei, waar een facehugger uit komt die zich vast hecht aan een gastheer en een ei legt in de borstholte. Dat ei ontwikkelt zich tot een chestburster, een miniversie van de alien die zich een weg boort uit de borst van de gastheer. In enkele uren tijd groeit het dier dan uit tot een volwassen moordmachine. Verder weten we dat de alien een erg zuur bloed heeft en een extra muil op de top van ‘haar’ tong. In Aliens blijkt er een koningin-alien te zijn dat de eieren legt en wordt duidelijk dat de wezens relatief intelligent zijn en in een sociale structuur leven.

De look en feel van Aliens is beduidend anders dan bij Alien. Waar daar het claustrofobische gevoel resulteerde in pure horror, krijg je in de sequel een oorlogssituatie. Cameron liet zich dan ook inspireren door de Vietnamoorlog waarbij een technisch geavanceerd leger in een situatie terecht komt buiten de normale habitat, en daar niet mee om kan. De soldaten zijn verwaand en erg zeker van hun superioriteit, tot ze aangevallen en in het verlies gedreven worden.

Aliens kreeg een budget van 18 miljoen dollar en werd opgenomen in de beroemde Pinewood Studios in Groot Brittannië. Er bleken heel wat problemen te ontstaan tussen de Engelse crew en Cameron. De regisseur staat bekend om zijn mentaliteit van hard werken en kon niet omgaan met vaste pauzes zoals een ‘tea break’ die de productie elke keer weer stil legde. De crew van hun kant, had geen vertrouwen in de nog jonge Cameron. The Terminator was toen namelijk nog niet in het Verenigd Koninkrijk verschenen. Toch werd ook deze film een groot succes en verdiende wereldwijd 131 miljoen dollar. De recensenten hadden hun lesje geleerd en waren deze keer unaniem positief. Zo schreef The New York Times:

 

‘Flaming, flashing, crashing, crackling blow-’em-up show that keeps you popping from your seat despite your better instincts and the basically conventional scare tactics.’

In de volgende Alien-special bespreekt Brainfreeze de vervolgfilms op deze klassiekers, Alien³ en Alien: Resurrection.

Comments

comments


Tom

 
avatar