1
Posted 24/05/2012 by Arno in Comics
 
 

50 jaar The Incredible Hulk! (Deel 1)

De Hulk, Marvels “strongest one there is” bestaat deze maand 50 jaar en dat moet gevierd worden. Hier bij Brainfreeze zetten we gedurende de hele maand mei de groene (soms grijze) gigant in de spotlight met enkele specials en reviews om het personage een smashing verjaardag te schenken. Terwijl collega Alterrock jullie al voorzag van reviews omtrent de grote verhaallijnen Planet Hulk (2006) en World War Hulk (2007), zal ik jullie meenemen doorheen de inmiddels 50-jarige geschiedenis van de Jolly Green Giant en diens verschillende incarnaties in comics, films en tv! In dit eerste deel van onze driedelige Hulk-special bekijken we zijn evolutie doorheen de jaren 60 en 70

De geboorte van The Incredible Hulk

In november 1961 creëerden Stan Lee en Jack Kirby de Fantastic Four, Marvels eerste superhelden uit de Silver Age, grondleggers van het moderne Marvel-universum en het onderwerp van enkele van onze vorige verjaardagsspecials. Teamlid Ben Grimm, alias The Thing, werd één van de eerste superhelden met een monsterlijk uiterlijk. Dit toonde aan dat de transformatie van een gewone persoon tot een bovenmenselijk wezen met superkrachten niet altijd even vlot verliep en zelfs tot een zeer tragisch bestaan zou kunnen leiden. Het concept van een monster als superheld werd in mei 1962 op de spits gedreven toen Lee en Kirby — geïnspireerd door literaire werken als Dr. Jekyll & Mr. Hyde door Robert Louis Stevenson en Frankenstein door Mary Shelley — verantwoordelijk waren voor de eerste issue van The Incredible Hulk.

De naam “Hulk” dook echter al eerder op in enkele sciencefiction- en horrorcomics van Marvel (of eerder, hun voorganger Atlas Comics). Hier werd de naam onder meer gegeven aan een gigantische robot (Strange Tales #75, 1960), een harig buitenaards wezen (Journey into Mystery #62, 1960) en een slijmerig monster (Tales to Astonish #21, 1961). Na de eerste comic van The Incredible Hulk werden deze naamgenoten echter omgedoopt tot respectievelijk Grutan, Xemnu the Living Titan (in plaats van the Living Hulk) en Glop.

Marvels nieuwe en uiteindelijk bekendste Hulk werd uiteraard Dr. Robert Bruce Banner, een nogal timide, teruggetrokken, maar briljante wetenschapper en ‘s werelds grootste expert in gammastraling. Banner werd ingehuurd door het Amerikaanse leger, meer bepaald door generaal Thaddeus “Thunderbolt” Ross, om een nieuw soort bom op basis van gammastralen te maken. Deze gammabom zou potentieel het sterkste wapen op aarde worden, maar gedurende een atoomtest in de woestijn van New Mexico loopt het zwaar fout. Rick Jones, een jonge, rebelse tiener slaagt erin om de testsite binnen te dringen, momenten vooraleer de gammabom tot ontploffing wordt gebracht. Bruce Banner begeeft zich in sneltempo naar de locatie van Rick, maar zijn labopartner Igor (in feite een Russische spion, we zitten hier tenslotte in volle Koude Oorlogsperiode) zorgt ervoor dat de aftelling niet wordt stopgezet. De gammabom ontploft en terwijl Bruce Banner erin slaagt Rick in een beschermende loopgraaf te duwen, krijgt de wetenschapper zelf de volledige dosis gammastraling over zich heen. Hierdoor wordt er iets wakker in de timide Bruce. Iets groot, sterk, monsterlijk en … grijs?

Smashend doorheen de sixties

Vlak na het incident met de gammabom transformeerde Bruce Banner aanvankelijk enkel ‘s nachts tot de Hulk. Deze versie van de gigant had eveneens nog een grijze huidskleur. Pas in The Incredible Hulk #2 (1962) kreeg het personage zijn traditionele groene kleur mee, louter omdat de kleur grijs redelijk inconsistent doorheen de eerste issue werd weergegeven vanwege het printproces van de comic. Groen werd beter en consistenter weergegeven in de printers, en dus werd de Hulk groen! Later zou er verhalenderwijs nog een uitleg gegeven worden aan de Hulk zijn korte grijze beginperiode, maar vanaf zijn tweede issue werd het personage dus pas echt de Jolly Green Giant. Nuja, jolly is misschien wel veel gezegd. Want hoewel de groene reus zeker nog niet de hersenloze bruut werd uit latere incarnaties (sterker nog, hij sprak zelfs in volledige zinnen) vertoonde de vroege Hulk toch al een afkeer van zijn puny alter ego Bruce Banner en van de mensheid in het algemeen. Banner zelf vreesde dan weer voor de destructieve kracht en kwade aard van de Hulk.

Een vroege transformatie van Bruce Banner naar de Hulk, met Rick Jones in de rol van "insect"

 

De eerste The Incredible Hulk-reeks telde amper zes delen, maar introduceerde wel al enkele zeer belangrijke personages uit het leven van de Hulk. Rick Jones stond zowel Banner als de Hulk na het gammabomincident bij uit vriendschap (en meer dan een beetje schuldgevoel). Hij groeide uiteindelijk uit tot zowat de officiële sidekick van de Hulk, de eerste van de vele Marvelhelden waarbij Jones deze rol nog zou vervullen. Eveneens zeer belangrijk was Elizabeth “Betty” Ross, de primaire liefdesinteresse van Bruce Banner alsook één van de weinige puny humans die ook bij de Hulk op sympathie kon rekenen. Betty was tevens de dochter van generaal ‘Thunderbolt’ Ross, die er zijn levenslange missie van maakte om de Hulk te vangen (en de gevoelens van zijn dochter voor de slapjanus Bruce Banner werkten dit later uiteindelijk alleen maar in de hand).

Ook al werd hij constant achternagezeten door het Amerikaanse leger, generaal Ross en zijn Hulkbuster– en Gamma Base-projecten, toch bevocht de Hulk toch ook vrij traditionele superschurken: van Russische spionnen en mutanten zoals de Gargoyle, tot de onsterfelijke wetenschapper-slash-tovenaar Tyrannus. Na de stopzetting van zijn eigen serie dook de Hulk dan weer op in enkele andere Marvelreeksen, waar hij dankzij zijn misbegrepen natuur en (ahum) charmerende persoonlijkheid regelmatig in conflict kwam met enkele meer traditionele superhelden. Zijn gevechten met onder meer de Fantastic Four, en dan vooral met The Thing (zie Fantastic Four #12, 1963 en Fantastic Four #25-26, 1964) werden legendarisch en de vraag “Who’s Stronger: The Thing or The Hulk?” werd één van de meest gestelde uit het superheldengenre.

The Savage Hulk

Nog geen twee jaar na de stopzetting van The Incredible Hulk, trad de groene reus in conflict met Hank Pym, alias Giant-Man in issue #59 van de anthologiereeks Tales to Astonish (1964). In het volgende deel kreeg de Hulk zijn eigen helft van de comic en vanaf Tales to Astonish #70 (1965) deelde hij de spotlight en de covers met prins Namor, de Sub-Mariner, eveneens een vaak misbegrepen superheld. Tales to Astonish #101 (1968) werd echter het laatste nummer, want hierop volgde The Incredible Hulk #102 en had de groene gigant meteen weer een eigen soloreeks. Grote namen die schrijver en redacteur Stan Lee en Jack Kirby gedurende deze periode bijstonden waren onder meer de tekenaars Steve Ditko (Amazing Spider-Man), Gil Kane (Daredevil), Bill Everett (Sub-Mariner) en John Buscema (Silver Surfer).

Doorheen Tales to Astonish en het tweede volume van The Incredible Hulk werd de meer iconische persoonlijkheid van de Hulk gevormd. Deze Hulk werd kinderlijker, bruter en begon ook in de derde persoon te spreken, wat natuurlijk de legendarische slagzin Hulk Smash! opleverde. Uiteindelijk werd het ook bevestigd dat de transformaties van Banner naar de Hulk voornamelijk werden opgewekt door intense fysieke stress en emoties, met vooral woede als de grote boosdoener. De woede van de Hulk was ook meteen proportioneel aan zijn kracht, dus hoe kwader Hulk werd, hoe sterker Hulk werd.

Ondanks zijn woedeuitbarstingen en vernielingstochten bleef het echter duidelijk dat de brute Hulk toch het hart van een held bevatte. Zo kwam er schijnbaar nooit iemand om bij zijn uitspattingen en, hoewel hij vaak misbegrepen werd en in conflict trad met de autoriteiten en andere superhelden, werd hij hierbij vaak uitgelokt op momenten terwijl ie voornamelijk met rust gelaten wou worden. Hij verkreeg na generaal Ross ook een nieuwe vijand in het Amerikaanse leger alsook liefdesrivaal voor Betty Ross (en de ideale schoonzoon voor de generaal): majoor Glenn Talbot (Tales to Astonish #61, 1964). Aan superschurken was er echter ook geen gebrek, want gedurende deze run maakten we ook kennis met twee grote aartsvijanden van de Hulk: Dr. Samuel Sterns, alias The Leader (Tales to Astonish #62, 1964), en Emil Blonsky, beter gekend als The Abomination (Tales to Astonish #90, 1967). The Leader kwam eveneens voort uit geknoei met gammastraling, en werd dankzij zijn gemuteerde brein even slim (maar fragiel) als de Hulk sterk (maar dom) was. Hun eeuwige strijd werd dus zowat de ultieme brain vs brawn. Blonsky was dan weer een KGB-agent die zich gewillig liet bombarderen met gammastraling in een gelijkaardige situatie aan deze van de Hulk. Als The Abomination kon hij weliswaar niet meer terugkeren naar zijn menselijke vorm, maar behield hij wel zijn intelligentie en werd hij een reptielachtig wezen dat groter (en aanvankelijk ook sterker) was dan de Hulk.

In Tales to Astonish #77 uit 1966 kwam dan eindelijk ook aan het licht dat Bruce Banner en de Hulk één en dezelfde persoon waren. Nu zijn dubbele identiteit publiekelijk bekend was, werden zowel de Hulk als Bruce Banner voortvluchtig voor de Amerikaanse autoriteiten…

Leave Hulk Alone?

Ondanks zijn conflicten met andere superhelden en zijn veelgestelde wens om met rust gelaten te willen worden, bouwde de Hulk doorheen de jaren toch een heuse familie rondom zich heen en stond hij zelfs mee aan de wieg van enkele superheldenteams. Zo waren hij en Rick Jones indirect verantwoordelijk voor de eerste bijeenkomst van The Avengers, nadat Bruce als de Hulk gemanipuleerd werd door Loki, stiefbroer van Thor (The Avengers #1, 1963). De Hulk bleef echter slechts gedurende een zeer korte tijd bij het team, vermits hij aanvoelde dat zijn teammaats Iron Man, Thor, Wasp en Giant-Man hem niet vertrouwden en vreesden dat hij de controle over zichzelf zou verliezen. De Hulk maakte dan weer wel gedurende geruime tijd deel uit van The Defenders, een non-team/superheldengroepering bestaande uit allemaal eenzaten zoals zichzelf. Hier werd de Hulk vrij goede maatjes met mede-Defenders Dr. Strange, Namor en de Silver Surfer (Marvel Feature #1, 1971).

          

In deze periode onderging Bruce Banner ook therapeutische sessies met zijn psychiater Dr. Leonard Samson, die uiteindelijk zelf blootgesteld geraakte aan gammastraling, hierdoor groen haar kreeg en — gelijkaardig aan zijn Bijbelse naamgenoot — superkrachten ontwikkelde die proportioneel waren aan de lengte hiervan. Ironisch genoeg was Banner even verlost van zijn groene alter ego, maar stelde hij zich alweer bloot aan straling na een flirt van Samson met Betty Ross (The Incredible Hulk #141, 1971) om de goeie dokter een lesje te leren. Net zoals Rick Jones, zou Doc Samson aanvankelijk een soort sidekick/partner tot Banner/de Hulk vormen uit schuldgevoel en later uitgroeien tot een superheld in zijn eigen recht.

Gedurende de jaren 70 bleef de Hulk enkele vriendelijke en minder vriendelijke rivaliteiten aangaan met andere superhelden, wat vaak leidde tot epische krachtmetingen. De gevechten met The Thing bleven legendarisch, alsook met zijn voormalige teammaats Thor en Iron Man. En natuurlijk kwamen er achteraf de vele strubbelingen met de geklauwde Canadese mutant Wolverine, die in The Incredible Hulk #180-181 (1974) voor het allereerst verscheen! Ondanks hun vele gevechten, zou de Hulk toch in The Thing en Wolverine — beiden helden die eveneens in conflict liggen met hun monsterlijke natuur — verwante geesten vinden.

Een reus met een hart

Doorheen de jaren 70 werden de teugels van de Hulk zijn soloreeks voornamelijk overgenomen door onder meer de schrijvers Len Wein (Swamp Thing), Roy Thomas (Avengers) met tekenaars Herb Trimpe (The Defenders) en vooral Sal Buscema (The Spectacular Spider-Man), die in 1975 aan een tienjarige run op de serie begon. Het anticommunistische gevoel van de vroegere Hulkverhalen uit de jaren 60 werd ingeruild voor meer traditionele sciencefiction- en horrorelementen. De Hulk bezocht dus vrij regelmatig andere tijdsperiodes, werelden en dimensies en er werd ook meer tijd besteed aan het hart van het monster.

Toen Bruce Banner een tijdlang zijn transformaties tot de Hulk, alsook de Hulk zelf, onder controle kon houden, vroeg hij zo Betty Ross voor de eerste maal ten huwelijk (uiteraard tot grote ontsteltenis van haar vader). In The Incredible Hulk #124 uit 1970 zou de heuglijke gebeurtenis plaatsvinden, maar de ceremonie werd verstoord door The Leader en The Rhino met de nodige vernieling tot gevolg. De Hulk keerde terug naar zijn brute, smashing zelf en, samen met de zware verwondingen van haar vader en het feit dat Banner jarenlang zijn geheime identiteit heeft verzwegen, zorgde dit voor een tijdelijke breuk tussen Betty en Bruce. Betty zou hierna zelfs in de armen gedreven worden van majoor/later kolonel Glenn Talbot, dewelke na hun huwelijk effectief eventjes de ideale schoonzoon werd van generaal Ross.

De Hulk zelf — die ditmaal tijdelijk door het brein van Bruce Banner werd gecontroleerd — zou een tweede grote liefde vinden op K’ai, een subatomisch koninkrijk waar de groene gigant tijdelijk heen werd gestuurd (The Incredible Hulk #140, 1971). Jarella was de prinses van K’ai, een geduchte krijgster en hield onvoorwaardelijk van zowel de Hulk als Banner (het maakte voor haar dus niet uit wiens psyche nu in wiens lichaam zat). Spijtig genoeg eindigde hun romance in een tragedie wanneer Jarella met de Hulk meereisde naar de aarde en er tijdens het redden van een jongen een vallend gebouw op haar terechtkwam (The Incredible Hulk #205, 1976).

Naar het einde van de Bronze Age uit de jaren 70 toe werden de verhalen rond de Hulk — alsook deze van de meeste superhelden — iets donkerder met een pak meer introspectie en aandacht voor de man achter het monster. In deel twee zullen we de Hulk zijn evolutie doorheen de late jaren 70, 80 en 90 onder de loep nemen, wanneer de Hulk een ware televisiester en popcultuurfenomeen werd en we in de comics eindelijk te weten kwamen wat nu al die verschillende versies van de Hulk opleverden.

Aanraders

Een verjaardagsspecial is niet echt compleet zonder een paar must-reads uit deze periode op te sommen. Voor zowat alle reeksen van Marvel uit de Silver Age geldt ongeveer dezelfde regel: alle vroege verhalen zijn verkrijgbaar in een zestal goedkope (zwart-witte) Essential Volumes, of in de voorlopig vijf iets duurdere (maar ingekleurde) Marvel Masterworks. Weinig aparte verhaallijnen werden verzameld, met de uitzondering van de tragische, maar zeker aan te raden verhalen met Jarella in de Premiere Hardcover Hulk: Heart of the Atom. Een groene gigant verdient echter ook wel een klepper van een comic, en dus gaat de prijs van absolute must-read gewoon naar de gigantische The Incredible Hulk Omnibus, die niet alleen de eerste zes issues van The Incredible Hulk verzamelt, maar ook nog eens de ganse run van Tales to Astonish (#59-101) met als afsluiter The Incredible Hulk #102. De omnibus valt uiteraard hieronder te bestellen bij Archonia.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.