1
Posted 20/05/2012 by Axel in Columns
 
 

Tussen vroeger en nu #3


“Comics zijn over hun creatieve piek heen!”

Bij vreemd toeval kreeg ik Marvel Comics in The 1970’s in handen. De auteur schreef met het nodige aplomb over de fantastische verhalen ruim 40 jaar geleden gepubliceerd. Hij had me bij de ballen. Ik ging de werken opzoeken. Hij heeft gelijk. Comics zijn over hun creatieve piek heen.

Welke zijn die verloren juweeltjes? Waarom zijn ze goed? Waar vind ik ze?

Ik ben Axel, onmiskenbaar zelfzeker en blijkbaar uw gids op de weg tussen vroeger en nu. Volgt u mij…

 

 Barbaar. Zwaardvechter. Koning. Marvel. Seventies.  KULL!

Achtergrondmuziek: Top Of The World” (The Carpenters)

We spreken 1971. Roy Thomas, opvolger van Stan “The Man (That Blows His Own Horn)” Lee, heeft net Conan The Barbarian als strippersonage bij Marvel Comics gelanceerd. Hij vangt van Marvels fanbase op dat het aanslaat, en besluit het ijzer te smeden terwijl het heet is. Er zal nog een sword and sorcery-personage volgen. Net als Conan werd Kull oorspronkelijk gecreeërd door Robert E. Howard, en is hij de hoofdrolspeler in heel wat kortverhalen.

Kull maakt zijn debuut in Creatures On The Loose #10, voor hij echt van start gaat met Kull The Conqueror #1 . De eerste verhalen worden geschreven door Roy Thomas, die gelooft in de slaagkansen van het personage. Het tekenwerk is in handen van de betrouwbare (maar weinig spectaculaire) Ross Andru. Thomas wil eigenlijk Barry Windsor-Smith, maar die haalt met Conan The Barbarian amper de deadlines. Vanaf nummer 2 komt het tekenwerk in handen van broer en zus  John (tekeningen) en Marie Severin (inkt en kleur). Het duo geeft het geheel een waanzinnig mooie en realistische indruk. Het is heel vreemd, want afzonderlijk van elkaar leveren ze middelmatig werk. Het is zo typerend aan de Roy Thomas-periode dat heel wat nieuw tekentalent wordt ontdekt (denk maar aan Craig Russell, Barry Windsor Smith, Klaus Janson, Mike Ploog, Jim Starlin en Rich Buckler), of zelfs herondekt (Gene Colan). De kleinere, schijnbaar onbelangrijke series zijn een godsgeschenk voor jong aanstormend tekentalent. Maar niet alleen de artiesten krijgen een kans, deze periode betekent ook voor vele schrijvers een gouden periode. Kull The Conqueror wordt nog beter als de in vorm zijnde Gerry Conway (hij schrijft op dat moment het zeer genietbare Daredevil & Black Widowvanaf nummer 4 overneemt. Dan gaat de motor pas echt draaien.

Ondanks hun gelijkenissen, is Kull een heel ander personage dan Conan. Kull komt oorspronkelijk uit Atlantis, waar hij weggejaagd en verbannen werd. Hij wordt als slaaf opgenomen in het leger van het decadente koninkrijk Valusia. Zijn zwaardvechtkunsten en tactisch inzicht laten hem opklimmen van slaaf tot gladiator tot veldheer. Als gevolg van een interne machtstwist, waar anderen Kull willen gebruiken om de regerende koning ten val te brengen,  komt het tot een confrontatie tussen Kull en deze koning. Tegen de verwachtingen neemt Kull de kroon over, wanneer hij de corrupte koning in een zwaardgevecht doodt. Daar start het verhaal van Kull. En wat voor een verhaal! Vol van menselijke intrige, religieuze twisten, economische geschillen en politiek, vraagt de strip veel van de lezer. Soms lijkt het een Romeinse tragedie (voor wie Shakespeare heeft gelezen). Chronologisch spelen de verhalen zich af voor het tijdperk van Conan.

Kull wordt tijdens zijn bewind bijgestaan door vaste personages zoals Brule, the Spear Slayer, de beste krijger van het Pict-volk, en Ka-Nu, zijn persoonlijke wijsgeer. Maar de betere figuren zijn natuurlijk zijn tegenstanders. Je hebt baron Kanuub, die de troon ambieert, maar te laf is om het zwaard op te nemen tegenover Kull. Hij is een waarlijk tragisch personage. Telkens moeten anderen zijn smerige werkjes doen. Zijn metgezel, Ridondo, de bard, zingt liederen die het volk doen twijfelen aan de  kwaliteiten van Kull (Kull vindt hem echter entertainend en laat hem toe tot zijn interne kring). De groep wordt vervolledigd met de dwerg Ducalon, een intrigant met gespleten tong. Kulls echte vijand blijkt echter Thulsa Doom (filmfanaten zullen hem kennen als de vijand van Conan in de Schwarzenegger-film). Thulsa Doom start als metgezel van Kull, maar het is onmiddellijk duidelijk dat er iets niet pluis is. Hij zal zijn grootste en gevaarlijkste tegenstander blijken.

Een echt topverhaal is er niet, gezien de eerste 10 issues zeer goed in elkaar vloeien. Laat ons aannemen dat “The Sword and The Scorpion” (issue 9) het hoogtepunt is. Je hebt het verhaal van de krijger van niet-nobele afkomst die de hand wil van een vrouw van adellijke stand. Kull kan de huwelijksaanvraag niet goedkeuren omwille van traditie, ook al zit het hem dwars.  Daarnaast heb je de Scorpion die Kull wil doden, en gevaarlijk dichtbij komt. Achter de schermen houdt de eeuwige baron Kanuub de touwtjes in handen. Net als een goede Seinfeld-aflevering komen beide verhalen natuurlijk samen op een bevredigende manier.

Kull The Conqueror lost echter voor Marvel de commerciële verwachtingen niet in, want de verkoop is niet wat men verhoopt heeft. Men besluit de reeks anders aan te pakken. Na issue 10 verandert men de titel in Kull The Destroyer (klikt herkenbaar?). De Severins verlaten het schip kort daarna. De reeks haalt daarna niet langer het niveau van de eerste verhalen. Je weet dat men radeloos wordt als tijdreiziger par excellence Spider-Man Kull komt helpen in een Marvel Team-Up. Kull The Destroyer wordt stopgezet bij nummer 29. Er volgt heel wat later een Graphic Novel. Het lijkt hetzelfde verhaal als Killraven. Dark Horse neemt in 2009 de rechten van het personage in handen en publiceert de gebundelde Marvel verhalen.

Zijn de verhalen een aanrader? Absoluut. The Chronicles Of Kull, Volume 1 is volgens de bescheiden mening van deze schrijver enorm goed. De enige kritiek die jonge lezers kunnen geven, is dat er veel tekst is. Maar dat was nu eigenlijk typisch voor de seventies. (Nu, het is niet zo erg als Blake & Mortimer.)  Het enige minpunt is echter de visuele kwaliteit. Verwacht hier geen Marvel Masterworks-kwaliteit. Maar de verhalen zijn sterk, en de tekenstijl van de Severins is zo mooi dat het niet opvalt. Er werd ook een film van gemaakt; deze is niet goed, maar ik laat jullie zelf oordelen. Je vind de trades bij onze trouwe sponsor Arochniadinges*. ;-)

* n.v.d.r.: Archonia dus.

Comments

comments


Axel

 
avatar
Et alors?