0
Posted 16/05/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Amazing Spider-Man – Parallel Lives

“Face it, Tiger… You just hit the jackpot!”

Marvel gooit er met The Amazing Spider-Man: Parallel Lives nog maar eens een eighties-herdruk tegenaan. En wie ben ik om dat niet te lezen? Voor deze herdruk reizen we terug naar meer onschuldige tijden. We gaan naar het jaar 1989 toen deze titel verscheen als Marvel Graphic Novel #46. Peter Parker was al enige tijd getrouwd met Mary Jane Watson. Bij Marvel hadden ze behoefte aan een comic waarmee ze nieuwe lezers op een gemakkelijke, overzichtelijke manier konden laten kennismaken met deze toenmalig nieuwe status quo. Wat bezielde Spider-Man om te gaan trouwen?

Voor deze klus werd Gerry Conway (Amazing Spider-Man, Batman) gevraagd. Voor wie zijn recentere miniserie The Last Days of Animal Man las is het misschien moeilijk voor te stellen, maar Conway was hot shit in de jaren zeventig en tachtig. Op amper twintig jarige leeftijd werd hem begin jaren zeventig gevraagd om de schrijfpen van Stan Lee over te nemen. Hij was dus de eerste schrijver na Lee die Spider-Man mocht schrijven. Geen eitje dus. Logisch dat een dergelijke klus aan hem werd toevertrouwd. Voor het tekenwerk nam hij zijn collega Alex Saviuk (Superman, Star Brand) mee met wie hij indertijd Web of Spider-Man maakte. Saviuk tekent deze comic in de stijl van John Romita Sr. (Daredevil, The Amazing Spider-Man). Hoewel hij niet aan de meester kan tippen levert het toch mooie beelden op dewelke zijn overgoten met een retrosausje.

De titel van deze comic luidt Parallel Lives en dat is precies wat we voorgeschoteld krijgen. Twee levens die parallel van elkaar verlopen en dan in elkaar vervlochten raken. Wie zijn Peter Parker en Mary Jane Watson? Wat drijft hen? In het begin zie je toch vooral dat het twee tieners zijn met problemen. Ze gaan er elk op hun eigen manier mee om. De een zet een masker op en gaat feesten. De ander cijfert zichzelf weg en neemt misschien wel meer verantwoordelijkheid dan dat hij aankan. Hoe kunnen twee van deze tegenpolen alsnog in elkaars armen terechtkomen? Dat vertellen zou deze comic verpesten…

Het is uiteindelijk een redelijk volwassen, ietwat zoetig liefdesverhaal geworden wat mijns inziens de kern van Spider-Man weet te raken. Het geeft ook aan waarom het huwelijk stiekem gewoon best een goede zaak is geweest. En ja, het houdt ook in dat het laat zien waarom het goed is dat het huwelijk na 20 jaar is geretconned. De vele verwijzingen naar programma’s als de Johnny Carson Show, 19-jarige meiden die zwanger raken en gaan trouwen en de uitdossingen van personages laten zien dat dit verhaal toch ietwat gedateerd is. In 1989 waren veel van dat soort zaken al een gepasseerd station. In 2012 doen ze aan als antiek.
Het enige slechte aan deze comic is de wijze waarop Doctor Octopus ertussen wordt gepropt. Een geforceerde manier om Spider-Man tegen een vijand te laten knokken. Iets wat dit verhaal net niet nodig heeft.

Wat uiteindelijk overeind blijft staan is de tijdloze liefde tussen twee mensen.

Wanneer je net zoals ik een traantje heb weggepinkt bij het lezen van One More Day dan is deze comic voor jou. Het laat me weer beseffen waarom ik ‘mijn’ Spider-Man soms nog wel eens mis. Net zoals het me laat beseffen waarom het ook nooit meer terugkomt. Alles gaat voorbij maar soms is een blik over je schouder net datgene wat je nodig hebt…

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar