5
Posted 12/05/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: King City

“At least the ninja’s are fun to watch. While we were moving in boxes, I saw one of ’em turn into a log.”

King City kende een rumoerige start. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd bij Tokyopop als Amerikaanse manga. Toen Tokyopop haar Amerikaanse mangalijn schrapte zat Brandon Graham (Prophet, Multiple Warheads)zonder uitgever. Via zijn vriend Joe Keatinge (Hell Yeah, Pop Gun) kwam hij in contact met Image uitgever Eric Stephenson. Die ging voor hem de boer op en wist de rechten van Graham’s werk uit de handen van Tokyopop te grissen. Image zou de resterende issues uitgeven. Inmiddels is het tijd voor de trade, een 424 pagina’s dik monster.

Het echte hoofdpersonage van deze comic is King City zelf. De stad is een wereldstad zoals die er op deze aardkloot wel meer zijn. Maar de stad lijkt in zekere zin te leven. De pagina’s zijn afgeladen vol met grootse, imposante decors waar de personages doorheen krioelen. Maar denk niet dat de plaatjes nu onleesbaar zijn geworden. Graham tekent erg veel details, maar zijn manier van tekenen zorgt ervoor dat je alles goed kunt onderscheiden. Zijn stijl bevat een mengelmoesje van invloeden. Ik bespeur underground-comix, de klare lijn en zelfs wat typische manga-dingetjes. Het laatste komt vooral tot uiting in de manier waarop hij actie tekent.

King City  is echter ook een stad die anders is dan alle anderen. Er zijn de meest gekke winkeltjes, er lopen ninja’s, aliens en andere wezens rond. En achter ieder willekeurig bord of poster kan zomaar een geheime gang zitten.  En welk verhaal wordt onderbroken door een kruiswoordpuzzel?

Je zult wel wat moeite doen om het verhaal te volgen. Deze comic heeft geen normale structuur. Er is geen opbouw, mysterie of wat dan ook. Het is een kolkende rivier die ontspruit zodra je het boek openslaat en de rivier droogt op zodra je het boek weer dichtslaat. Je moet bereid zijn om je te laten meevoeren door Graham. Wil je dat niet, dan kun je dit beter laten liggen. Het is namelijk net alsof je meekijkt met de hoofdpersonages die onder jouw waakzame blik hun leventje leiden.

De belangrijkste persoon in dit verhaal is  Joe, een handige sjacheraar die terugkeert naar de stad waar zijn hart ligt. Bijna letterlijk, want zijn ex-vriendin is afkomstig van King City. Tijdens zijn afwezigheid heeft hij trainingen gevolgd op de Farm, de plek waar hij geleerd heeft om met een kat om te gaan. Joe is een catmaster. Zijn kat kan, mits ingespoten met kattenserum, eigenlijk alles. Krijgt Joe een deur niet open? De kat verandert in een kettingzaag. Valt Joe te pletter? De kat verandert in een parachute. Mijn punt moge duidelijk zijn. Er is natuurlijk ook zijn ex-vriendin Anne, die snorren schildert op allerhande plekken. Ze maakt zich  nogal druk om haar vriendje, een gezombificeerde veteraan die verslaafd is aan de drug Chalk. Verslaafden aan deze drug veranderen uiteindelijk in de drug zelf.  Oh ja, je hebt ook nog Joe’s vriend Peter die worstelmaskers draagt en verliefd is op de verleidelijke water-alien die hij voor zijn opdrachtgevers moet bewaken.

Veel meer aanknopingspunten krijg je niet. Brandon Graham schrijft ook Prophet, waarbij je nog kan zeggen dat het om de reis draait. Bij King City gaat deze vlieger niet op. Waar gaat het eigenlijk wel over? Misschien gaat het wel helemaal nergens over, en is het aan de lezer om de zin van dit verhaal te ontdekken. Net als het leven zelf.

 
 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar