2
Posted 11/05/2012 by Arno in Comics
 
 

Review: Spider-Man – Season One (Cullen Bunn/Neil Edwards)

“Mutation! Oh… Oh no… I… I’m too young to be mutated!” – Peter Parker

In Marvel‘s Season One-lijn van graphic novels worden de oorsprongsverhalen van de grootste helden van de uitgeverij uit de Silver Age opnieuw verteld en in een modern jasje gestoken. Deze Season One-verhalen zijn dus — for all intents and purposes — de nieuwste officiële origine voor het hedendaagse Marvel-universum. Na de Fantastic Four, de X-Men en Daredevil wordt deze maand Marvel’s bekendste origin (alweer) van een update voorzien, namelijk deze van Spider-Man! Spider-Man: Season One werd geschreven door Cullen Bunn (Fear Itself: The Deep, The Fearless) met tekenwerk van Neil Edwards (Herc).

Marvel’s bekendste superheld werd in 1962 gecreëerd door Stan Lee en Steve Ditko en verscheen voor het eerst in Amazing Fantasy #15. Stan Lee had toen amper 11 pagina’s nodig om de welbekende transformatie van de jonge Peter Parker naar zijn gemaskerde identiteit en de wijze verantwoordelijkheidsles die hij uit de roofmoord op zijn oom Ben leert, te vertellen. De origin van Spidey is één van de bekendste en origineelste uit het gehele superheldengenre en werd natuurlijk doorheen de bijna 50-jarige geschiedenis van het personage keer op keer opnieuw verteld, aangepast en vooral uitgebreid waar nodig. Toen Brian Michael Bendis (Powers) en Mark Bagley (The Amazing Spider-Man) de origine van een update voor de 21ste eeuw voorzagen in Ultimate Spider-Man (2000), hadden ze hier maar liefst 7 volledige issues voor nodig. Bunn en Edwards doen het nu in ongeveer een honderdtal pagina’s, laten we eens kijken wat zij van dit klassieke verhaal gemaakt hebben.

Voor diegenen die Amazing Fantasy #15 hebben gelezen, valt meteen al op dat deze Season One zeer trouw blijft aan het oorspronkelijke verhaal, alleen vertaalt één panel uit Amazing Fantasy zich nu naar een gehele pagina of twee in Season One. We worden volgens het boekje voorgesteld tot de wereld van Peter Parker, een pientere student uit Queens, New York die uiteindelijk tijdens een wetenschapsdemonstratie zal worden gebeten door een radioactieve spin. We vangen hierna glimpsen op van zijn korte worstel- en televisiecarrière, het maken van zijn kostuum en webshooters en natuurlijk het levensveranderende moment wanneer hij de overvaller laat ontsnappen die later zijn geliefde oom Ben zal neerschieten. Nadat Peter zijn welbekende les (iets met grote kracht en grote verantwoordelijkheid) in beeld wordt gebracht en het gedeelte uit Amazing Fantasy #15 eindigt, schakelen we nog over naar een hervertelling van enkele gebeurtenissen uit The Amazing Spider-Man #1 en 2. Hier krijgen we voor het eerst J. Jonah Jameson — redacteur van de krant en Parker’s latere werkplek de Daily Bugle — zijn persoonlijke kruistocht tegen de webslingeraar te zien, alsook Spidey zijn eerste conflict met Adrian Toomes, alias de Vulture.

Cullen Bunn levert ons hier de origin van Spidey volgens het boekje, mits enkele kleine updates her en der. Amazing Fantasy #15 uit 1962 met smartphones, zeg maar. De schrijver stopt er wel enkele leuke verwijzingen naar het grotere Marvel-universum in (zoals Parker zijn pyjama van de Fantastic Four, Johnny Storm zijn status als tieneridool en een logo van Stark Industries) en levert ons een degelijke blik in de psyche van de jonge Peter Parker. Ook de humor zit bij momenten wel goed. Toch mocht het allemaal nog wat meer zijn. Net als bij de voorgaande graphic novels van Season One, blijft het immers vrij moeilijk om de vergelijking met eerdere hervertellingen niet te maken. Zelfs al draait het om een ander universum en een andere Peter Parker, blijft zo bijvoorbeeld de origin in Ultimate Spider-Man — die meer dan tien jaar geleden eveneens enorm veel ontleende aan het oorspronkelijke verhaal — nog steeds verfrissender, nieuwer en een stuk beter verteld aanvoelen.

Een klein minpuntje waren voor mij persoonlijk dan ook de tekeningen. Hoewel de vrij klassieke stijl van Neil Edwards in dezelfde lijn licht als de lichtere, meer klare tekeningen die we al kennen uit de vorige Season One-verhalen, blijkt de tekenaar toch enorm wat moeite te hebben met close-ups en gezichten. Peter Parker is ongeveer vijftien jaar wanneer hij voor het eerst Spider-Man wordt, maar ziet er bij momenten een pak ouder uit. Ook al herpakt Edwards zich in de actiescènes, blijven zijn inconsistenties in de gezichten van zijn personages toch zeer spijtig.

Uiteindelijk heb ik wel genoten van Spider-Man: Season One en blijft de graphic novel uiteraard een ideaal instappunt voor nieuwe lezers, maar als de meest definitieve origin van Spidey schiet ie toch wat tekort. Als extra instappunt krijgen we op het einde van de graphic novel overigens nog de eerste issue van de nieuwe team-up-reeks Avenging Spider-Man voorgeschoteld door Zeb Wells (Carnage USA) en Joe Madureira (Uncanny X-Men). Een review daarvan kan je hier nalezen.

 

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.