2
Posted 08/05/2012 by Alterrock in Comics
 
 

Review: World War Hulk – Gamma Corps

“Are these greased-up gladiator games just for rejects from the planet of the Russel Crowes or can the rest of us play too?”

De Hulk, Marvel‘s “strongest one there is” bestaat deze maand 50 jaar en dat moet gevierd worden. Hier bij Brainfreeze zetten we de gedurende de hele maand mei de groene (soms grijze) gigant in de spotlight met enkele specials en reviews om het personage een smashing verjaardag te schenken. Gisteren kregen jullie een review van World War Hulk, Marvel’s zomerevent van 2007. Vandaag gaan we verder met een eerste tie-in: World War Hulk – Gamma Corps!

Wat is een groot Marvelevent zonder talloze tie-ins en minireeksen? Enkele jaren geleden was dit niet anders en dus creëerde Marvel ook op World War Hulk verschillende minireeksen. Eén van hen was World War Hulk: Gamma Corps. Dit werd een vierdelige miniserie geschreven door Frank Tieri (Civil War: War Crimes, JSA Classified) en getekend door Carlos Ferreira (Wynnona Earp: Home on the strange).

Deze miniserie vertelt het verhaal van John Ryker en zijn Gamma Corps. John Ryker is een generaal die al jaren probeert om de Hulk te stoppen. Uiteraard is dit nooit gelukt waardoor hij steeds meer en meer gefrustreerd geraakte. De miniserie is zo opgebouwd zodat we in het eerste deel een heleboel karakters leren kennen en we ons heel veel vragen gaan stellen. Naargelang de serie verder gaat, leren we de karakters beter kennen en worden deze vragen beantwoord. Dit is de reden waarom ik niet al te veel ga verklappen over de achtergronden van de karakters. Dit zou immers het leesplezier nogal grondig smashen… Je mag van mij alvast aannemen dat John Ryker de Hulk grondig haat wegens een persoonlijke reden.

Na een gevecht tussen de Hulk en Wolverine verschillende jaren voor de huidige gebeurtenissen weet Ryker zijn hand te leggen op het bloed van de groene gigant. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om talloze proeven te doen op verschillende testpersonen. Bijna alle proeven hebben echter de dood tot gevolg. Vijf personen zijn hier de uitzondering op. Elk van deze personen geeft de Hulk de schuld van de ellende in hun leven. Het eerste lid van het team is Nicole Martin, codenaam Mess. Ze is niet alleen supersterk maar heeft ook nog eens genezingskrachten. Timothy Wilkerson, codenaam Prodigy, is superslim en heeft psychische krachten. Gideon Wilson, codenaam Gideon, was een prediker. Na een ruzie is zijn zoon weggelopen en de Hulk gaan volgen. De enige die geen echte directe reden nodig heeft om de Hulk te haten is Eliot Franklin, codenaam Griffin. Hij is compleet gek en had dan ook weinig motivatie nodig om overtuigd te geraken om in het team van Ryker te stappen. Dankzij de experimenten van Ryker is hij op een arend gaan lijken, inclusief de klauwen en vleugels. Tenslotte is er Brian Talbott, codenaam Grey. Hij is in feite een grijze Hulk. Het enige verschil is dat hij superslim is.
Al deze teamleden hebben gezworen om wraak te nemen op de Hulk voor alle ellende die ze hebben moeten doorstaan in hun verleden. Alle jaren trainen ze om de Hulk te verslaan. Nu de kolos teruggekeerd is naar de aarde om wraak te nemen, zien ze hun kans om toe te slaan.

Het verhaal is knap geschreven. Ik kan me voorstellen dat als je deze minireeks las in de vorm van single issues het best heel verwarrend kon zijn, zeker wanneer je telkens een maand moest wachten op het volgende deel. Maar in de vorm van een trade paperback vind ik het verhaal zeer leuk om te lezen. Telkens krijgen we nieuwe puzzelstukjes over de karakters. Op het einde van de trade vormen al deze puzzelstukjes een volledig verhaal met alle achtergronden en beweegredenen. Er zijn echter weinig grote actiescènes te bespeuren in deze minireeks en dat is het grootste minpunt. Het gevecht speelt zich meer af op het psychologische front. Alhoewel ik dit als zeer leuk ervoer kan ik me inbeelden dat vele andere lezers het eerder saai zullen vinden. Een ander minpunt vind ik de eindconclusie die de leden van het Gamma Corps trekken. Het houdt totaal geen steek en is zeker niet de manier van denken van mensen die geliefden hebben verloren. Gelukkig blijft dit maar beperkt tot een paar bladzijden en kan ik er best mee leven.

De tekeningen van Carlos Ferreira zijn op zijn minst weinig spectaculair te noemen. Het is degelijk getekend en soms zelfs heel goed maar over het algemeen vind ik het nogal inspiratieloos. Er zit nogal weinig diepgang in de tekeningen. De karakters worden ook vrij oppervlakkig weergegeven. De Hulk zelf wordt dan weer eerder afgebeeld als een klein (naar Hulk-normen) geblokt ventje en vaak zonder veel emotie op zijn gezicht. Dit geldt eigenlijk voor alle karakters. Dit zijn mensen die getraumatiseerd zijn en wraak willen nemen, maar dat kan ik niet aflezen op hun gezichten. Vooral in Grey ben ik ontgoocheld. Net zoals zijn naam het zegt, is hij nogal grijs. Hij moet een slimme kloon van de Hulk voorstellen dus verwacht ik iets bijzonder maar helaas kreeg ik dit niet.

Globaal bekeken is deze miniserie best leuk om te lezen als je alles van World War Hulk wilt gelezen hebben. Het verhaal is echter helemaal niet noodzakelijk voor het hoofdverhaal en dus is het zeker geen ramp om Gamma Corps links te laten liggen.

Als extra krijgen jullie de covers van de aparte delen:

Comments

comments


Alterrock

 
avatar
Een comicreader since 2010 en nu al gepassioneerd.