0
Posted 24/04/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Secret Service #1

“Being poor doesn’t mean you have to confirm to all the stereotypes, you know.”

Daar is ie dan eindelijk. De eerste issue van Mark Millar (Kick-Ass, Superior) zijn nieuwe comic The Secret Service. Deze titel werd behoorlijk gepromoot. De regisseur Matthew Vaughn (X-Men: First Class) heeft een flinke vinger in de pap. En niemand minder dan Dave Gibbons (Watchmen) is gestrikt om het te tekenen. Dan weet je dat de inzet hoog is.

We beginnen deze issue met het nodige spektakel. Er wordt een ontvoerde persoon bevrijd door een geheime agent. De manier waarop het gebeurt, en dan met name de ontsnapping, schreeuwt James Bond. De bevrijdingsactie mislukt. Dit tot groot ongenoegen van de schurken in kwestie. (Trouwens, wanneer je om de openingsscène kunt lachen, weet je dat je een echte nerd bent.)

We schakelen over naar een chique restaurant in London. Jack, de held van dit verhaal, zit te eten met het hoofd van de geheime dienst. Ze praten over de vreemde ontvoeringszaak en de bezuinigingen van het ministerie. Het is de bedoeling dat Jack, die opvallend veel wegheeft van een jonge Sean Connery, zich met deze kwestie gaat bemoeien. Familiezaken gooien roet in het eten. Het zoontje van zijn zus heeft zich weer eens in de nesten gewerkt en Jack moet hem nog maar eens uit de cel plukken. In tegenstelling tot Jack heeft zijn zus niets van haar leven gemaakt: vroeg zwanger, opleiding niet afgemaakt, een zwik aan mannen in haar leven. Jack pepert haar dit nog maar eens in. En niet bepaald zachtzinnig. Fans van de Britse psychiater Theodore Dalrymple zullen smullen van zijn teksten. Jack beseft dat hij de enige is die zijn neefje uit de ellende van zijn familie kan trekken. Hij pleegt een telefoontje met de academie van de geheime dienst.

Goed, het is natuurlijk een typische Millarcomic. Het ding staat strak van de verwijzingen naar de popcultuur van nu. De hoofdpersoon lijkt wel heel erg op een bekende acteur. Het verhaal is niet al te moeilijk en volgt de platgetreden paden. Het zit er immers dik in dat Jack en zijn neefje die typische mentor-leerling relatie krijgen waarbij aan het einde van de rit Jack iets van hem gaat leren.

En toch doet Millar iets goed nu. Ik irriteerde me geen moment aan zijn verhaal en zag zijn tics niet of nauwelijks terug. Het was ook verfrissend om te zien dat het verhaal zich duidelijk in Engeland afspeelt. Het hele decor is zichtbaar anders dan wat je ziet in de gemiddelde comic. En met die typische Engelse woorden. Het voelde fijn aan.

Het tekenwerk mag natuurlijk ook niet ontbreken in deze review. Dave Gibbons doet wat je van hem mag verwachten. Hij tekent haarscherpe pagina’s die volledig in dienst staan van het verhaal. Geen overbodige franjes maar gewoon goed tekenwerk van een echte vakman. Een genot ook om naar te kijken. Je vliegt over de pagina heen en mist niets.

Het klinkt gek maar deze comic is gewoon goed en een echte aanrader.

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar