1
Posted 20/04/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Manhattan Projects #2

“Never forget, we owe the future to the fascists. “

De liefhebbers van alternatieve geschiedenis komen ook in dit tweede nummer van The Manhattan Projects weer aan hun trekken. We bevinden ons nog steeds in de roerige tijden van de Tweede Wereldoorlog. We naderen echter het einde want de Amerikanen lanceren Operation Paperclip. Geschiedenisliefhebbers weten dat het doel van deze operatie erin bestond om zoveel mogelijk wetenschappers uit het verslagen Nazi-Duitsland mee te nemen naar de VS. Het collectief van geleerden waar we in MP #1 kennis mee konden maken buigt zich over deze kwestie. Ze zijn van mening dat alleen de Nazi-geleerden met goede uitvindingen de overstap mogen maken. Wie kan dat gaan controleren? Want er is ook nog de kwestie met de Sovjets: ze kunnen het zich niet permitteren om te lang te wachten, want anders gaat Stalin met de wetenschappers lopen.

Ze besluiten om de jonge, arrogante natuurkundige Richard Feynman te sturen om het werk te bekijken. Deze man wordt door Jonathan Hickman (FF, The Nightly News) op een meesterlijke manier neergezet. Een van Feynmans uitspraken is dat hij een vreselijke last met zich meedraagt: hij heeft namelijk altijd gelijk.

Er zitten met enige regelmaat schutbladen in de comics. Op deze bladen staan uitspraken die zijn opgetekend in The Recorded Feynman. Ik dacht dat het vooral bedoeld was om mee te bouwen aan het sfeertje van deze comic. Maar het lijkt erop dat het een soort vehikel is voor de echte hoofdpersoon van deze reeks. Ik geloof namelijk dat dat Richard Feynman is. Hij krijgt, wanneer je deze bladen meetelt, namelijk de meeste aandacht. Tegelijkertijd draait elk nummer ook wel weer om een andere wetenschapper. De eerste draaide om Robert Oppenheimer, deze om Richard Feynman en, als ik het einde goed interpreteer, dan zou deel 3 weleens kunnen gaan draaien om Wernher von Braun.

De kwaliteit van deze issue is redelijk constant te noemen. Het enige wat me licht stoort is de wijze waarop Oppenheimer ineens naar de zijkant is geschoven. Toen ik de eerste issue had gelezen had ik het idee dat de echte ellende met deze man nog moest beginnen. Maar hij is nu een onschuldig schizofreen lammetje. Er is geen enkele hint dat deze man nog iets gaat uitvreten. Het is een klein minpuntje. Het verhaal is een naadloze voortzetting van het eerste deel. Zelfs het tekenwerk van Nick Pitarra (The Red Wing) is gewoon constant te noemen.  Het zorgt voor een degelijke comic. Misschien is het wat koud en steriel. Maar dat laat ik aan jullie oordeel over.

 
 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar