1
Posted 11/04/2012 by Yann in Comics
 
 

Review: The Punisher by Greg Rucka (met Checchetto en Hollingsworth)

“Just because you don’t weep for the people he kills … doesn’t make Castle a hero.”

Laat ik het maar meteen bekennen: The Punisher heeft me nooit bijzonder geboeid. Hij is een hypergewelddadige vigilante die zonder genade en zonder wroeging zo veel mogelijk criminelen om het leven brengt. Die premisse dwingt tot een behoorlijk zwart-witte wereldvisie (niet toevallig ook de kleuren waarin The Punisher zich hult). Hoewel een aantal bijzonder goede schrijvers het personage onder hun pen kregen, trokken de reeksen me nooit echt aan. En toen deed Marvel een onverwachte zet…

Frank Castle was een aantal jaar van de ketting gelaten in het MAX-universum, waar plaats was voor veel explicieter geweld en donkere verhalen. Maar vorig jaar werd het weer eens tijd om The Punisher te herintroduceren in Marvels superheldenuniversum. En daarvoor werd niemand minder dan Greg Rucka (Wonder Woman, Queen and Country) binnengehaald.

Het was een complete verrassing, niet in het minst voor Rucka zelf, die in 2010 DC Comics had verlaten. Hoewel hij er net het erg succesvolle Batwoman: Elegy had afgerond, vreesde hij dat hij in de mainstream in een sleur terecht zou komen en te inschikkelijk zou worden. Hij moest terug naar de verhalen die hij écht wilde vertellen; hij moest zichzelf opnieuw uitdagen. Wie had gedacht dat uitgerekend The Punisher hem die mogelijkheid zou bieden? En welke visie brengt Rucka naar de reeks?

Het verhaal begint met een bruiloft die bruut wordt omgeschapen tot het toneel van schietpartij tussen rivaliserende misdaadbendes. 29 mensen worden gedood. De bruid overleeft, maar is zwaargewond. Detectives Walter Bolt en Oscar Clemons moeten de zaak onderzoeken. Maar het bloedbad heeft ook de aandacht van Frank Castle getrokken… Algauw blijkt dat Clemons hem informatie uit het politie-onderzoek doorspeelt. De Punisher jaagt de daders op, brengt de meesten om het leven en baant zich een weg naar de top van The Exchange, een criminele bende die gerund wordt als een bedrijf (en wie daar in deze tijden van crisis geen dubbele bodem in ziet, is volgens mij stekeblind). De politie holt daarop achter de feiten aan, en dat is ook de gedreven onderzoeksjournaliste Norah Winters niet ontgaan. Op zoek naar haar verhaal, komt ze in contact met de overlevende bruid, Rachel Alves, met wie ze een onwaarschijnlijke vriendschap aanknoopt.

Preview: klik om te vergroten

Inmiddels heeft The Exchange iemand ingehuurd om hen van Castle af te helpen: The Vulture, een Z-listpersonage dat wellicht werd gekozen om zijn naam (of zie ik ondertussen dubbele bodems waar er geen zijn?), en vooral omdat het geen kwaad kon als Frank ‘m naar pierenland zou helpen. Er volgt een intense en visueel interessante gevechtsscène. Castle komt echter niet ongehavend uit de strijd, en ziet zich gedwongen om zich terug te trekken naar één van zijn vele schuilplaatsen. Daar wordt hij ontdekt door een jongetje wiens ouders op legermissie zijn. Als de jongen ontdekt dat hij met de Punisher te maken heeft, spreekt hij de laatste zin van het verhaal: “You’re not a soldier.”

Hij is geen held. Hij is geen soldaat. Maar wie of wat is The Punisher dan wel? Hij is de wraak voorbij, maar hij is niet gek, hij haalt geen genot uit het moorden. Hij is koel, methodisch, efficiënt… Hij is Magere Hein met een missie. Hij is een natuurkracht, zo staat op de achterflap te lezen. En dat is ook precies hoe Rucka hem schrijft. Het duurt lang voor Castle zelfs maar één lijn tekst uitspreekt.

Net als de wetten van de natuur, kan The Punisher het best bestudeerd worden door te kijken naar het effect dat hij heeft op de omgeving. Rucka daartoe legt de focus op de verschillende personages, wiens leven op een of andere manier door The Punisher werd geraakt. Dit is dan ook vooral hún verhaal, en het wordt vol overtuiging gebracht. Er zijn de misdaadintriges, de detective die met zijn werk is getrouwd en de jonge agent die meegezogen wordt in een moreel twijfelachtige situatie. Er is de overlevende bruid, wiens hartverscheurend lijden niet gehoord wordt.  Er is de wijfelende, ploeterende onderzoeksjournaliste, de eerste die echt luistert. Er is vriendschap. Er is vuiligheid en afzien. Ondanks de setting blijft het verhaal op die manier geworteld in de realiteit.

Van bij de eerste pagina’s valt daarbij op dat Greg Rucka vertrouwt op zijn tekenaar om het verhaal te brengen — geheel terecht overigens, want Marco Checchetto is zeer getalenteerd. De veelvuldig gebruikte voice-over in de eerste persoon is hier niet te bekennen. Het verhaal bevat een hoop scènes zonder dialogen of geluidseffecten (de openingsscène bevat in het geheel geen tekst). De personages spreken met hun gezichten en lichamen. De uitgekiende composities, met dynamische “camerastandpunten” (bij gebrek aan een betere term) en focus op de juiste details, vertellen alles wat je moet weten. Checchetto speelt met schaduwen en silhouetten, geholpen door de inkleuring van Matt Hollingsworth, die de tekeningen nog naar een hoger niveau brengt. Het geheel baadt in een groezelige, duistere sfeer. Het lijkt erop dat het creatieve team mooi op één golflengte zit, want nergens is er een element te bekennen dat uit de toon valt.

Greg Rucka laat de afbeeldingen nu en dan botsen met teksten:  we krijgen een transcript te lezen van een politieverhoor naar aanleiding van een schietpartij waarbij Detective Bolt verscheidene misdadigers doodde, terwijl de tekeningen de ware toedracht laten zien. Het origineverhaal van The Punisher wordt samengevat in enkele afbeeldingen, gecomplementeerd door een kladversie van een artikel van Norah, die twijfelend probeert om haar opinie over Castle vorm te geven. Het zijn geen grootse vernieuwingen, maar Rucka en Checchetto tonen zich hier vakmannen die dankbaar gebruik maakt van de mogelijkheden van het stripmedium. Daarnaast maken ze ook gebruik van visuele cues uit films als David Finchers Se7en (de detectives lijken erg op Brad Pitt en Morgan Freeman) en de Punisher-verfilming uit 2004 (de doodskop die aangebracht is met een spuitbus witte verf).

Greg Rucka doet veel met een in se vrij beperkte premisse. Het intelligente scenario dat spanning, menselijke emotie en een subtiele uitwerking van alle thema’s combineert, samen met het uitstekende tekenwerk van Marco Checchetto, maken van The Punisher een uitmuntende misdaadthriller die iedereen een kans zou moeten geven, zowel fans van het eerste uur, als zij die Frank Castle tot nu toe uit de weg zijn gegaan.

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder