0
Posted 11/04/2012 by Arno in Comics
 
 

Review: Supreme #63

“Okay. Firstly, are you by any chance a shape-changing alien from the Supreme Retribution Corps, intent on marrying Supreme… only to destroy him? Sorry to ask, but you’d be surprised how often that happens.”

Met Supreme #63 wordt er alweer een titel van Extreme Studios uit de jaren ’90 opgegraven en verdergezet. Het personage Supreme is een creatie van Rob Liefeld (X-Force, Youngblood) en één van de machtigste superhelden uit het Extreme Studios-universum. Oorspronkelijk werd hij bedoeld als een Superman met attitude (lees: een gewelddadige, immer grimassende 90’s-versie van ‘s werelds eerste superheld), maar na 40 issues van zijn eigen reeks nam de legendarische schrijver Alan Moore (Watchmen, V for Vendetta) het over, gooide al het voorgaande buiten en bracht zijn eigen Supreme-reboot (of, zoals het in de comics zelf zou vernoemd worden: een revision supreme). Supreme onder Alan Moore werd een prachtige hommage aan het comicbookmedium, het superheldengenre en vooral aan de Supermanverhalen uit de jaren ’50 en ’60, waarin echt alles mogelijk was en geen enkel ondenkbaar sciencefictionconcept als taboe werd beschouwd.

Spijtig genoeg kon Moore in de jaren 90 zijn run — dewelke grotendeels werd verzameld in de trades Supreme: The Story of the Year en Supreme: The Return — nooit afmaken wegens het tijdelijk ineenstorten van Awesome Entertainment (het toenmalige Extreme Studios). Een tweetal scripts van Moore bleven dus in de koelkast liggen. Maar nu, iets meer dan tien jaar later, wordt er in Supreme #63 het eerste hiervan opgegraven. Moore wordt dus vernoemd als schrijver van deze issue, hoewel het natuurlijk maar de vraag blijft hoeveel er nog van het origineel overschiet in de bewerking van tekenaar, medeplotter — alsook de man die de serie hierna zelf zal overnemen — Erik Larsen (Savage Dragon, The Amazing Spider-Man), met behulp van Cory Hamscher (X-Men Forever).

In tegenstelling tot de eerdere Extreme Studios-relaunchtitels als Glory, Prophet of Bloodstrike, hoef je hier echter voorlopig geen nieuwe richting te verwachten. Supreme #63 is geheel een voortzetting van Moore’s eerdere run, al lijkt Larsen zijn invloed er wel voor te zorgen dat er in de issue toch nog enkele momenten te vinden zijn waarin er wat wordt uitgelegd voor nieuwe lezers. Wat moet je weten? Denk Supreme gewoon als een ietwat andere take op de Supermanmythos, waarin net dat ietsje verder kan gegaan worden, maar de basics toch zeer herkenbaar blijven: journalist Clark Kent wordt bijvoorbeeld Ethan Crane, een even mild-mannered striptekenaar bij Dazzle Comics. Hier heeft hij een liefdesinteresse genaamd, jawel, Diana Dane, schrijfster van de fictieve comicbooksuperheld Omniman. De substantie Kryptonite wordt vervangen door Supremium, krachten als super strength of super hearing worden strength supreme en hearing supreme, Supergirl — nicht van Superman — wordt Suprema (zus van Supreme), het Fortress of Solitude wordt de Citadel Supreme en Metropolis wordt omgedoopt tot Omegapolis. Ziezo.

In de twee laatste issues van Supreme: The Return uit de jaren 90 (denk deze als Supreme #61 en 62), onthulde Supreme zijn geheime identiteit aan Diana Dane. Hij vertelde over zijn vele avonturen, dewelke tevens kunnen dienen als inspiraties voor de fictieve avonturen van Omniman. We openen deze issue dan ook met een comic binnen een comic, waarin Omniman verschillende versies van zichzelf ontmoet. Allen hebben ooit weleens bestaan, alvorens een revision (lees: een zoveelste reboot) hen teniet deed. Al deze tenietgedane Omnimannen komen terecht in een heuse citadel genaamd de Omnigarchy. Dit gebeurde ook Supreme in het begin van Moores run, waarin de hernieuwde 90’s-versie van Supreme zijn voorgangers en parallelle versies uit de jaren ’30-’80 ontmoette in een plek genaamd The Supremacy. Moore speelde hier met alle clichés uit de geschiedenis van het comicbookmedium. Zo had je bijvoorbeeld een 50’s-Supreme die uiteindelijk verslaafd geraakte aan al zijn door Supremium veroorzaakte transformaties, een Mighty Mouse-versie van Supreme, een zwarte jive-talkin’ Supreme uit de jaren 70 en een grimmige, suïcidale 80’s-Supreme.

Wat Supreme echter niet weet wanneer hij zijn nieuwe geliefde Diana Dane rondleidt in zijn citadel, is dat zijn oude aartsvijand Darius Dax (de Lex Luthor van dienst) is teruggekeerd en die bewuste Omnimancomic in handen heeft gekregen. Het concept van zo’n Omnigarchy/Supremacy doet hem wel zeer sterk terugdenken aan Daxia, de plek waar dan weer alle parallelle versies van Dax zelf worden verzameld. Een oorlog tussen Daxia en de Supremacy lijkt hierbij onvermijdelijk, en als het aan Dax ligt, zijn de eerste die hieraan moeten geloven de huidige Supreme en Diana Dane…

Ook al is deze comic niet meteen een knaller van formaat (althans, toch niet voor zo’n lang uitgestelde terugkeer), toch wordt de voorgaande verhaallijn van Supreme uiteindelijk met het nodige respect voortgezet. De humor zit goed, de talrijke hommages en referenties blijven aanwezig en zelfs in de flashy 90’s-tekenstijl van Erik Larsen zie ik uiteindelijk geen graten. Supreme blijft immers een product van de jaren ’90, waardoor je hier een aardige dosis nostalgiesaus voorgeschoteld krijgt. Supreme #63 is echter geen goed instappunt voor nieuwe lezers. Deze zouden er misschien beter aan doen enkele issues te wachten tot de huidige verhaallijn is afgerond (en Larsen waarschijnlijk zijn eigen revision Supreme doorvoert), of gewoon alvorens hieraan te beginnen de gehele run van Moore uit de jaren ’90 te lezen (iets dat ik uiteindelijk alleen maar kan aanraden). Ook al is het niet voor iedereen weggelegd, de fans van deze run zullen alvast niet teleurgesteld zijn met Supreme #63 en mogen zich toch nog verwachten aan alweer een leeservaring supreme!

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.