2
Posted 11/04/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: America’s Got Powers #1

“Every single one of us lucky little bastards lived. Every single one got a gift. A talent. A power.”

Normaal gesproken ben ik geen fan van celebrities die zich bemoeien met comics. Ook niet als het een oprechte fan is, zoals voormalig BBC-coryfee Jonathan Ross (Turf). Ik ben dan ook ver van zijn eerste comic weggebleven. Niet alleen vanwege zijn status trouwens, maar ook omdat ik vampieren beu ben. Maar dat is voer voor een andere discussie.

Toch verdient zijn nieuwe comic mijn aandacht. Want meneer Ross slaagde erin om de grote tekenaar Bryan Hitch (The Authority, The Ultimates) na 10 jaar weg te lokken bij Marvel. En waarvoor eigenlijk? Ben ik te optimistisch als ik denk dat het meer moet zijn dan een zak geld?

De vrucht van hun samenwerking heet America’s Got Powers. De reeks verkent de mediawereld waar Ross zo erg in thuis is. Zeventien jaar geleden stortte een ruimtekristal neer in het centrum van San Francisco. Elke zwangere vrouw in een omtrek van vijf mijl beviel van een kerngezond kind. Al deze kinderen hadden gaven, op eentje na: onze hoofdpersoon Tommy Watts.

We worden getrakteerd op een heftige scène uit de spelshow America’s Got Powers. Daarna gaan we over tot de orde van de dag. We volgen de voorbereiding voor een nieuw seizoen van de show. Het is duidelijk dat de show ook deels dient als een soort operatie van een overheidsorganisatie. Met de inkomsten die de show genereert wordt het onderzoek naar het ruimtekristal en de gaven van de ‘powers’ bekostigd. Maar een andere organisatie grijpt in en de show wordt beëindigd. Nog één laatste seizoen en het is afgelopen. Dat is maar beter ook, want wat moet je nog met die freaks?

Tommy heeft geen gaven, maar hij werkt wel bij de show. Hij verkoopt merchandise en speelt voor mascotte. Toen ik keek naar de manier waarop Tommy zich voorbereidt en hoe hij omgaat met zijn vrienden, moest ik denken aan zo’n beetje elke highschoolfilm die er is. De spelshow zelf roept associaties op met sciencefictionverhalen als The Running Man (of zelfs The Hunger Games). Maar wat pleit voor Jonathan Ross is dat hij me laat vergeten dat dit clichés zijn. Zijn schrijfwerk is zo natuurlijk dat je jezelf alleen maar hoeft laten mee te voeren. Ik kan hem, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Mark Millar (Kick-Ass, Superior), niet betrappen op bepaalde tics. En dan Bryan Hitch. Hij gaat weer terug naar zijn roots. Hij zorgt nog steeds voor prachtige “widescreenpagina’s”. Maar de actie die je ziet is gewoon ouderwets hard vuistwerk. Op het hoogtepunt van deze comic vliegen de mensen in het rond en explodeert er van alles. Hollywood kan er dus nog een puntje aan zuigen.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze comic, maar dat was onterecht. Dit begin is gewoon heel sterk.

 

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar