0
Posted 31/03/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Bloodstrike #26

“Fuh Youngblood does the primetime stuff. I’m strictly the late-night horror movie copy.”

Rob Liefelds (The Infinite, Youngblood) Extreme Studios kwamen eerder dit jaar weer vanonder het stof vandaan. De series uit de jaren ’90 worden voortgezet vanaf het nummer waar ze al die jaren geleden zijn stopgezet. Er werken nieuwe makers aan die de comics een geheel andere kant opsturen. Het enige wat hetzelfde blijft is de naam van de serie en de nummering. Eerder brachten we jullie al reviews van meerdere issues van Prophet en Glory. De Extreme-relaunch is echter nog niet afgelopen. Het is nu de beurt aan Bloodstrike.

De schrijver van dit alles is Tim Seeley (Hack/Slash), mijn grote vriend van Witchblade. Het eerste wat opvalt is dat het verhaal al afwijkt van het idee dat alles nieuw en anders is. Zo wordt er verwezen naar eerdere acties van het Youngblood-team. Gelukkig gaat Seeley ervan uit dat de lezers niet alles weten.

De ene verhaallijn van de comic bestaat uit gesprekken tussen Cabbot (de alter ego van Bloodstrike) en een psychiater. Hiermee leer je als lezer de voorgeschiedenis en motivatie van het hoofdpersonage kennen. Het is niet de meest originele oplossing, maar (het moet gezegd worden): het werkt wel. In de andere verhaallijn zien we Bloodstrike in actie. Hij knokt tegen een soort cyborg-krijgsheer. En dat gaat gepaard met het nodige geweld. Op het hoogtepunt knaagt hij zelfs het vel van zijn huid (nuja het blijft een cyborg dus het woord huid moet je ruim zien).

Het tekenwerk van Franchesco Gaston zorgt ervoor dat de impact van het geweld uiteindelijk wel meevalt. Het wordt er wat cartoonesker door. De combinatie van Gastons tekenwerk met de inkleuring deed me erg denken aan het tekenwerk van de UDON Studios (Street Fighter, Darkstalkers). Het ademt de sfeer uit van Japanse animeseries. Het is alleen jammer dat Gaston niet de gelegenheid krijgt om zelf wat dingen te ontwerpen. Hij is een betere tekenaar dan Rob Liefeld, maar de ontwerpen van Liefeld lijken hem te beknellen. Zonde.

Wat me honderd procent meeviel was het verhaal. Het is geen topwerk. Maar Seeley weet er wel een vermakelijk geheel van te maken. Als je uit bent op simpel vermaak dan kun je jezelf hier geen bult aan vallen.

 
 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar