0
Posted 29/03/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: My Friend Dahmer (Derf Backderf)


“That night in Ohio, that one impulsive night. Nothing’s been normal since then. It taints your whole life. After it happened I thought that I’d just try to give as normally as possible and bury it, but things like that don’t stay buried.”

De cartoonist John Backderf, kortweg “Derf” (Trashed) kreeg in 1991 de schrik van zijn leven. Zijn vrouw, een journaliste, belde hem op met de mededeling dat er een seriemoordenaar was gearresteerd die uit zijn geboortestad vandaan kwam. En dat hij bij hem in de klas had gezeten. Wie het was? Jeffrey Dahmer. Hij werd, net zoals veel andere (ex-) inwoners van het stadje bestormd door de media. Toen de storm ging liggen begon hij na te denken over zijn rol in dit alles. In zijn achterhoofd bleef het verhaal lang na sudderen.
Na wat eerdere pogingen besloot hij om alsnog een graphic novel te maken die het leven van hem, zijn vrienden en Dahmer zou omvatten. Dat werd My Friend Dahmer.

De graphic novel bevat een bijlage waarin Derf omschrijft waar hij de informatie voor zijn comic vandaan haalde. Welke delen autobiografisch zijn, welke zijn gekleurd door de interviews met Dahmer en psychiatrische rapporten die over hem zijn gemaakt en welke delen bestaan uit de verhalen van voormalige stadsbewoners. Mensen die Dahmer hebben meegemaakt. Ook staat erin waarom hij bepaalde keuzes heeft gemaakt. Het gros van deze keuzes kan ik begrijpen, maar voor mij gaat Derf één keer de fout in. Hij blijft benadrukken dat het niet de bedoeling is dat Dahmer als een sympathiek mens wordt afgeschilderd. Hij wil hem onbevooroordeeld tegemoet treden, ook al was voor hem Jeffrey niet meer te redden toen hij zijn eerste moord pleegde. Daar kan ik nog inkomen, maar toch doet Derf juist dat wat hij zegt niet te doen. Hij schildert Dahmer af als iemand waar je sympathie voor kunt hebben. Zelfs het voorbeeld waarmee hij het in de comic wil aantonen, snijdt mijns inziens geen hout. Jeffrey lacht op een gegeven moment iemand uit die uitgleed en zijn arm bezeerde. Dat bewijst nog niet dat hij een sociopaat is. Verder lijkt Derf geen voorbeelden weten te bedenken.

De comic draait vooral om Derf en zijn vrienden. Zij leven de normale alledaagse levens van jongens op het einde van de jaren zeventig. Het is alweer meer dan dertig jaar geleden, maar toch zullen jongere mensen zich er nu nog wel in herkennen. De chemie tussen pubers is immers iets van alle tijden. De scènes met Derf en zijn kompanen worden meer en meer afgewisseld met beelden van het leven van Dahmer, totdat hij definitief het verhaal overneemt en Derf meer een toeschouwer wordt. Deze actie zorgt er ook voor dat het verhaal niet verzand in het bekende navelstaren waar veel autobiografische comics last van hebben. Het hadden even goed de memoires van een man kunnen zijn die net de vijftig is gepasseerd en beseft dat het leven nu langzaam af zal lopen. Jeffrey Dahmer geeft meer kleur aan het bestaan van Derf dan dat hij zelf durft toe te geven. Het maakt zijn levensverhaal net even wat interessanter dan dat van de doorsnee Amerikaan.

Als lezer zijnde wordt je langzaam het leven van Jeffrey Dahmer binnengeleid. In het begin zie je hem bijvoorbeeld zijn collectie dode dieren tonen aan een stel klasgenoten. Deze scène wordt briljant getimed door Derf. Een goede spanningsopbouw naar een wat tam einde. Dahmer betreedt de school van Derf en zijn kompanen en wordt in het begin vooral gezien als een zonderling. Een soort nerd. Maar door middel van zijn imitatiekunsten weet hij toch iets van aansluiting te vinden. Al mag je zeggen dat het merendeel van zijn vrienden zijn aanwezigheid vooral gedogen en misschien zelfs als iets van liefdadigheid zien. Langzaam maar zeker worden de luikjes naar de innerlijke belevingswereld van Dahmer geopend.  Zijn moeilijke thuissituatie gecombineerd met zijn wanen leveren uiteindelijk een deprimerend beeld op. Langzaam maar zeker zie je hem afglijden en geconsumeerd worden door zijn fantasieën. Met de kennis van achteraf was ook zijn alcoholisme uit te leggen als een laatste poging om zijn perverse neigingen te bedwingen.

Het simpele tekenwerk van Derf leid in het begin af. Maar wanneer je in het verhaal wegzinkt begint het tekenwerk meer te leven. Door de simpele maar degelijke tekenstijl ga je zelf een boel details invullen. De bijlage waarin Derf zijn werkwijze verklaart haalt echter wel de angel uit het verhaal. Deze bundel bevat een paar griezelige scènes waarin heel wat gesuggereerd wordt. Maar aangezien het achterliggende verhaal wordt uitgelegd verdwijnt het al snel. Ik had liever gezien dat de lezer hierover in het ongewisse was gelaten. Het zou het verhaal net een beetje meer hebben gegeven. Maar goed, als losstaand drama voldoet het nog steeds.

Ter conclusie dien je My Friend Dahmer niet te kopen als je details verwacht over zijn moorden. Daarvoor kun je beter een zoekopdracht ingeven op Google. Nee, koop het als je geïnteresseerd bent in de opkomst en onvermijdelijke ondergang van Jeffrey Dahmer. Het zou je weleens kunnen verrassen…

  
 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar