3
Posted 26/03/2012 by Yann in Comics
 
 

Review: Wonder Woman #7

“It’ll take more than weapons to bargain with Hell.”

Een tijdje geleden nam Wonder Woman een jonge vrouw onder haar bescherming: Zola, de toekomstige moeder van het volgende kind van Zeus. Maar Hades sleurde Zola mee naar de onderwereld, en nu is het aan Wonder Woman om haar terug te halen. Om de Hel te trotseren, zal ze zich echter moeten bewapenen. En waar kan ze dat beter doen dan in het atelier van Hephaistos, de goddelijke smid?

Wonder Woman #7 vormt een brugje met de vorige nummers en een aanloop naar wat komen gaat: de personages maken zich gereed voor een tocht naar het rijk van Hades. Maar zelfs in de smederij tracht de jonge vorst van de onderwereld hen te treffen, met alweer een mooie actiescène tot gevolg. En alles ziet er weer fantastisch uit. Ja, Cliff Chiang is terug! Ik heb onderhand al een hoop halve liefdesbrieven aan ’s mans tekentalent geschreven, dus trouwe lezers weten het al: Chiang heeft een magische toets en met enkele zuinige potloodlijnen legt hij een hoop leven in elk plaatje. Zijn Wonder Woman is statig, gracieus, krachtig, van onmiskenbare schoonheid en toch menselijk.

Ditmaal is het echter Brian Azzarello die, ongeveer halverwege het nummer, voor een stevige teleurstelling zorgt die alles dreigt te overschaduwen. Als je gevoelig bent voor spoilers, scroll dan voorlopig door naar de laatste alinea. Sla de rest even over, tot je de comic gelezen hebt.

In mijn review van Wonder Woman #3 stelde ik me de vraag waar de kindjes vandaan komen op Paradise Island. Had ik mijn mond maar gehouden. Het antwoord kwam als een schok: driemaal per eeuw varen de Amazones uit, om seks te hebben met zeevaarders. (Terzijde: Cliff Chiang vermijdt fanservice, en verdient daarvoor een compliment.) Na de daad worden de onvermoedende zeelui gedood. Negen maanden later worden de borelingen van het mannelijk geslacht meegegeven aan Hephaistos (en zo van een wisse dood gered).

In slechts twee bladzijden keilt Azzarello de feministische achtergrond van Wonder Woman hier door het raam. De Amazones zijn terug barbaarse, moorddadige mannenhaters, het klassieke schrikbeeld van geëmancipeerde vrouwen. Ze zijn niet langer een subversie van de Griekse mythologie, zoals William Moulton Marston hen had bedacht (en zoals ze behouden bleven in de herwerking van George Pérez), als strijdvaardig en krijgshaftig, maar ook liefdevol en met een sterk moreel compas. Is dat zo moeilijk, dat zoveel schrijvers hen veranderen in ballenkrakende woestelingen (soms letterlijk, zie Flashpoint) of hen uit het verhaal schrijven (binnenkort op Earth 2 zijn ze weer allemaal dood)?

Dit is niet louter een probleem van subtekst (al moet het belang daarvan niet onderschat worden), het onder­mijnt het personage. Hoe is het immers mogelijk dat Diana de culturele mores van haar volk niet heeft overgenomen? Zowel haar zusters als haar goddelijke familie zijn slechteriken! Waarom hebben de Amazones haar überhaupt laten vertrekken? Hoe is het mogelijk dat dit alles voor haar verborgen is gebleven? Heeft ze zich nooit vragen gesteld? Azzarello probeert al deze vragen weg te wuiven met één lijntje dialoog, maar dat is gewoonweg onvoldoende.

Ter vergelijking: in Batman: R.I.P. van Grant Morrison kwamen documenten aan het licht die wezen op een duister crimineel verleden van Thomas en Martha Wayne. Deze verbogen geschiedenis zaaide vertwijfeling, maar tegen het einde van het verhaal bleek natuurlijk dat al het bewijs gefabriceerd was. Je kan de achtergrond van een personage immers niet zomaar wijzigen. Zelfs als de documenten in Morrisons verhaal niet als vervalsingen waren ontmaskerd, was dit nooit canon geworden.

De vorige wijziging in de geschiedenis van Wonder Woman, nam ik voor lief omdat ik vertrouwen had in de visie van het artistieke team. Azzarello zal me echter opnieuw moeten overtuigen. Anders wordt het wachten op de zoveelste retcon – nog maar een goed half jaar na het begin van deze nieuwe serie. Of op Grant Morrisons All Star Wonder Woman.

Wonder Woman #7 is geen slechte issue. Het scenario loopt grotendeels zonder haperingen, de intrige uit de vorige delen is nog steeds aanwezig, de emoties van de personages zijn nog steeds geloofwaardig en het tekenwerk is meesterlijk, met opnieuw een paar geïnspireerde designs voor de Griekse goden. Diana is nog steeds een sterk personage. Maar Azzarello is er schijnbaar zo op gebeten om een tragische heldin van haar te maken, dat hij geen spaander heen laat van de achtergrond die haar als superheldin groot heeft gemaakt. Hij lijkt met opzet de confrontatie met de fans op te zoeken. Dat laat een bijzonder bittere nasmaak achter, waardoor ik dit nummer tot mijn spijt niet ten volle kan prijzen.


 

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder