0
Posted 19/03/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Peter Panzerfaust #2

“I’d never seen anything like it, Mr. Parsons. Hell itself had arrived.”

Hoe zou het Peter Panzerfaust vergaan in deze tweede issue? In de vorige issue lieten we Peter en zijn jongens achter in een lastig parket. Maar natuurlijk redden ze zich eruit. De Duitse soldaat blijkt een brief bij zich te hebben met belangrijke informatie. Een aantal Britse soldaten zijn gevangen genomen en worden bewaakt in een nabijgelegen hotel. Het spreekt voor zich dat de helden van dit verhaal een poging gaan doen om ze te bevrijden…

Het is bijzonder om te zien hoe snel dit allemaal gaat. Peter en de jongens kennen elkaar nog maar net of ze gaan al op missie. In dit tweede deel ligt de vertelsnelheid nog altijd erg hoog. Je vliegt dus los door deze comic heen. Het lijkt wel een actiefilm. Niet alleen vanwege de intensiteit en de aard van de scènes die voorbijkomen, maar ook vanwege de wijze waarop deze zijn ‘gemonteerd’ op de pagina.

Zo lokt Felix, een van de jongens, een Duitse soldaat achter zich aan. Het lijkt alsof hij de klos is. Maar dan sla je de pagina om en draait de situatie ineens 360 graden om en is de soldaat het haasje. Uiteraard wordt de scène hierna afgeblust met een smeuïge one-liner. Bruce Willis zou trots zijn.

Maar om dit nu een ‘simpele ‘actiefilm op papier te noemen is toch te simpel. Het einde van deze issue — nee, dit is geen spoiler — is toch wel even schrikken. Geen happy end maar de grauwe realiteit dewelke hoort bij een beginnende oorlog. Het fanatisme waarmee Peter Panzerfaust zijn nieuwe vrienden voor zijn karretje spant komt ook wat naar over. Hij lijkt me wat megalomaan. Ik kan me haast niet voorstellen dat deze beginnende duistere randjes in de komende issues niet verder tot uiting komen.

Helaas was ik niet zo te spreken over het tekenwerk van Tyler Jenkins (Proof). Zodra hij de zaken vanaf een afstandje tekent wordt het lastig om personen uit elkaar te houden. Bij sommige plaatjes moest ik een paar keer kijken om te zien of het nu Peter was of een van de andere jongens. Persoonlijk was ik dan weer meer te spreken over het tikwerk van  Kurtis Wiebe (The Intrepids, Green Wake). Hij begint de issue weer met Tootles die jaren na dato praat met een journalist. De issue eindigt met de laatste woorden van Tootles die op een bijna magische manier het einde van dit deel inluiden. Op deze manier krijg je het idee dat deze issue eigenlijk aan je wordt voorgelezen. Net een sprookje…

 
 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar