0
Posted 17/03/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Glory #24

“I know where you came from. I know what they trained you for. I know you came to earth to make it a better place. No matter what, you protected us for decades until you suddenly left us all alone.”

Wow.. Deze comic kent een vrij euh… direct begin. In een flashback rekent een dolgedraaide Glory op bloederige wijze af met haar vader. Nadat ze hem tot pulp heeft geslagen keren we terug naar de slaapkamer waar we haar in deel 1 achterlieten.

Zoals jullie misschien nog weten was Riley in deel 1 naar Glory op zoek. Het jonge meisje reisde er zelfs voor naar Frankrijk. De Amerikaanse die Glory nu even onder haar hoede heeft praat Riley nog wat bij. Dan wordt Glory wakker…

Het weerzien met Riley is voor haar doen redelijk hartelijk. Glory is tenslotte een stoere krijgster en die zijn nooit echt enthousiast, toch? Het komt ook wat gek over. De band tussen Riley en Glory ontstond in de dromen van Riley, maar het kwam nooit over als een soort vriendschap. Daar lijkt nu toch wel sprake van te zijn. De gewonde Glory neemt haar mee naar het afgelegen Isle de Tombelaine. Daar wordt Riley bijgepraat over de laatste avonturen die Glory heeft meegemaakt: er was een oorlog tussen de volkeren waar haar vader en haar moeder toe behoren. In dat conflict is ze gewond geraakt en nu wil ze terug ten strijde trekken om het een en ander recht te zetten. Riley is de eerste rekruut in haar leger.

Met dit tweede deel begin ik de verhaalopzet van Joe Keatinge (Hell Yeah, Brutal) wat meer te doorzien. De flashbacks die we steeds aan de start van een issue zien vertellen wat over de geschiedenis van Glory. En aan de hand van de flashbacks kun je ook weer afleiden wat de hoofdmoot van het verhaal gaat worden. Als je aandachtig leest, zou je kunnen zeggen dat het mysterie rondom Glory niet zo heel groot is. Alles wordt goed uitgelegd. Ook het tekenwerk van Ross Campbell (Shadoweyes, Leonardo) is strak en helder. Geen lijntje teveel. Ik moet me sterk vergissen als hij niet soberder is gaan tekenen. Dat idee heb ik echt namelijk.

Dan maar even eindigen met een moeilijk puntje. Ik had deze comic in geen tijd uitgelezen. Kwam dat nu doordat er zo weinig verhaal in stond, of doordat ik hem heel geconcentreerd heb zitten lezen? Lieve lezers, ik weet het antwoord niet. Misschien is dat ook wel het mooie aan deze issue.


Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar