7
Posted 14/03/2012 by Yann in Comics
 
 

Review: Saga #1 (Brian K. Vaughan & Fiona Staples)


“We have hope.”

Sinds de eerste aankondiging van de samenwerking tussen de bejubelde schrijver Brian K. Vaughan (Y: The Last Man, Ex Machina) en tekenares Fiona Staples (North 40, Womanthology) is Saga niet uit de aandacht geweest in de VS. De verwachtingen waren bijzonder hooggespannen en oh ja, er ontstond een kleine, volstrekt overbodige controverse omdat tekenaar Dave Dorman (die verder geen moer met deze reeks te maken heeft) geschokt was door de cover, waar het vrouwelijke hoofdpersonage haar baby de borst geeft. Borstvoeding, nou vraag ik je! Als dat geen afdoende bewijs vormt voor de verderfelijke invloed van comics op onbezoedelde kinderzieltjes!

Maar goed, de hype drong dus niet helemaal door tot bij ons. En dat is misschien nog wel het beste: zo blijven we behoed voor teleurstellingen. Anderzijds is het toch een beetje jammer, want laat het duidelijk zijn: Saga #1 is verdomd goed, en belooft een duizelingwekkend epos te worden. Begeef je dus morgen als de wiedeweerga naar je lokale comicboer, en hoop dat hij nog een exemplaar op overschot heeft. Indien niet, bestel dan meteen de tweede druk[1], of hou de webshop van Archonia stevig in de gaten. Eerlijk: ik probeer me in te houden, maar Saga #1 maakt me razend enthousiast.

Ik heb geprobeerd om de spoilers in deze review tot een absoluut minimum te beperken. Daarom voeg ik ook geen uitgebreide previews toe. Het helpt ongetwijfeld als je dit werk met een zekere onbevangenheid kunt benaderen. Lees eventueel eerst de comic, en kom me daarna vertellen of ik overdreven heb.

Saga vertelt het verhaal van Marko en Alana, wier liefde onder slecht gesternte staat. Zij is afkomstig van de planeet Landfall, hij van de maan Wreath.

Zij heeft doorzichtige vleugels, hij heeft hoorns. Haar planeet is technologisch geavanceerd, zijn volk beschikt over magische krachten. Lang geleden brak een strijd los tussen Landfall en Wreath, en het conflict greep om zich heen tot het hele melkwegstelsel in oorlog was. En nu wordt, ver van de plaats waar het allemaal begon, te midden van het geweld en bloedvergieten, het gevleugeld en gehoornde kind van de voortvluchtige Alana en Marko geboren. Beide partijen in het conflict zetten alles op alles om het koppel en hun dochtertje in handen te krijgen…

Deze samenvatting beslaat echter nog niet de helft van het eerste nummer. Dat geeft al een idee van de overdonderende omvang van Saga #1. Het is een verhaal waar al duizenden jaren variaties op worden gemaakt, maar Vaughan en Staples dopen het om tot een clash van sciencefiction en fantasy die zich uitstrekt over talloze planeten, met vreemde volkeren en concepten die in andere media wellicht compleet uitzinnig zouden lijken. Zo is er het Keizerrijk der Robots, mensachtige wezens met een computer­scherm als hoofd, en zijn de hoofdpersonages zijn op zoek naar een woud waar ruimteschepen groeien. Vaughan gaat infodumps bij dit alles grotendeels uit de weg. Alles wordt gepresenteerd alsof het volstrekt natuurlijk is, en als lezer word je in het verhaal gegooid, om gaandeweg kennis te maken met deze vreemde wereld. Vaughan en Staples hebben dus een opvallend en vreemd universum geschapen waarin ze hun verhaal kunnen vertellen, maar ze gaan gelukkig nog verder.

Vaughan maakt van Saga geen simpele strijd van goed tegen kwaad. Beide partijen denken het recht aan hun kant te hebben, en beide tonen zich in dit eerste nummer in staat tot gruweldaden. We krijgen ook een eerste kijk op wat er zich achter de schermen afspeelt, en het ziet ernaar uit dat de politieke spelletjes van de machthebbers eveneens een grote rol zullen spelen in het verhaal.

Marko en Alana blijven echter in elk opzicht het hart van het verhaal. Zij zijn het emotionele centrum waar Saga om draait, de menselijkheid tussen alle waanzin die hier gaande is. De personages voelen realistisch aan, en als lezer voel je meteen een zekere verbondenheid. Dat is in grote mate te danken aan het prachtige tekenwerk.

Fiona Staples genoot tot nu toe weinig bekendheid. Het lijkt onbegrijpelijk, als je dit ziet. De tekeningen hebben een bepaalde ruwheid, die een directheid aan het verhaal geeft. Tegelijk weet Staples een zekere zachtheid in de hoofdpersonages te leggen en weet daardoor ook echt te ontroeren tijdens momenten van tederheid. Staples is ook zelf verantwoordelijk voor het inktwerk en de inkleuring. Dat zie je niet vaak, en is dus sowieso bewonderenswaardig, maar wat meer is: ze kan zich meten met de grote namen in de industrie. Een regelrechte krachttoer. De subtiele verschillen in het kleurenpalet doorheen de scènes, zijn bepalend voor de sfeer. De vertelling in de eerste persoon is bovendien met de hand geletterd (opnieuw door Fiona Staples zelf) en wordt echt een deel van de tekeningen, waardoor een hecht geheel ontstaat. Zelfs op momenten waarin je als lezer een grote hoeveelheid info te slikken krijgt, voelt het daardoor aan alsof je een jarenlange geschiedenis van dichtbij meemaakt.

Als Vaughan en Staples de belofte die wij in dit eerste nummer zien kunnen waarmaken, is dit een klassieker in wording. Hier begint iets moois. Zorg dus dat je het niet mist.

^ [1] Image liet in een persbericht weten dat Saga #1 volledig is uitverkocht. De tweede druk komt uit in april, samen met het tweede nummer. Update: Saga is (wellicht voor korte duur) in stock bij Archonia. Klik hier om te bestellen.

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder