0
Posted 09/03/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Manhattan Projects #1

“I saw the bodies, doctor… Paper cuts are no way for a man to meet his maker.”

Jonathan Hickman (Fantastic Four) en Nick Pitarra komen na hun eerdere succesvolle samenwerking op The Red Wing weer bij elkaar. Dit keer gaan ze voor een ongoing serie getiteld The Manhattan Projects. In Europa zijn we titels met een alternatieve kijk op historische gebeurtenissen al een tijdje gewend. Denk maar aan De verborgen Geschiedenis van uitgeverij Silvester. Hickman gaat dit genre nu eens uitproberen op de Amerikaanse manier.

De eerste bladzijden doen me denken aan S.H.I.E.L.D., de Marvel-titel waarin Hickman in de geschiedenis van deze club duikt. Al snel sta je in deze comic versteld over de wonderbaarlijke werelden die voor je ogen verschijnen. In The Manhattan Projects verandert de verwondering al snel in complete verbazing. Bijna alle personages die je voorbij ziet komen zijn… “apart”. De megalomane generaal die alleen ogen heeft voor de oorlog. Oppenheimer die in beginsel nogal autistisch overkomt. De geschifte tweelingbroer van Oppenheimer. Niemand voldoet ook maar aan enigszins aan de definitie van normaal menselijk gedrag. Of het moet Albert Einstein zijn, die in een kamer is opgesloten. Hij mag er pas uit als de generaal er klaar voor is.

De bizarre ideeën waar Hickman een patent op heeft komen ook voorbij. De Amerikanen en de Japanners bestoken elkaar achter de schermen met allerlei exotisch oorlogstuig: de Amerikanen hebben krachtige kanonnen en telepaten. De Japanners hebben Death Robots en intelligente Origami.

De rommelige eerste werkdag van Robert Oppenheimer wordt afgewisseld met scènes uit het leven van zijn tweelingbroer Joseph. Hij is geen intellectueel zoals zijn broer. Josephs hoofd zit vol chaos en pijn… die hij alleen kan verwerken door mensen aan het mes te rijgen. Waar Robert uitblinkt op het academisch vlak, legt Joseph Oppenheimer dezelfde klasse aan de dag als het aankomt op moorden. Aan het einde van deze comic komen deze verhaallijnen op een hele vreemde manier bij elkaar.

Dit alles wordt kraakhelder in beeld gebracht door Nick Pitarra. Pitarra tekent nog steeds als een lightversie van Frank Quitely.  Toch wordt hij steeds beter. De achtergronden in The Red Wing waren meestal doodsimpel, om niet te zeggen : onbestaand. Nu zijn ze niet alleen aanwezig maar ook nog eens prima getekend. Hij is duidelijk gegroeid.

Deze comic is een prima begin. Hickman’s grootste uitdaging is niet alleen om het verhaal boeiend te houden. Nee, zijn echte uitdaging is om de comic niet al te vreemd te maken. Lukt hem dat, dan zou het mij niet verbazen als deze comic een blijvertje is.

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar