3
Posted 27/02/2012 by Arno in Comics
 
 

Movie Review: Justice League – Doom

“As individuals, and even more so as a group, the Justice League is far too dangerous to lack a fail-safe against any possible misuse of our power…” – Batman

Justice League: Doom is de nieuwste geanimeerde langspeelfilm omtrent DC‘s grootste superhelden en de dertiende telg in de reeks DC Universe Animated Original Movies. De film werd geregisseerd door Lauren Montgomery (Superman/Batman: Apocalypse, Wonder Woman) en levert een ware reünie van enkele bekende stemacteurs uit de Batman-, Superman-, Justice League- en Justice League Unlimited-animatiereeksen. Deze film is tevens de laatste waarvan het filmscript werd geschreven door wijlen Dwayne McDuffie (Static Shock, Justice League of America).

Justice League: Doom is een vrij losse adaptatie van de verhaallijn Tower of Babel door Mark Waid (Kingdom Come) en Howard Porter (DC Universe Online – Legends) in de JLA-reeks uit de jaren ’90. Hierin kwam aan het licht dat Batman — het enige lid van de Justice League zonder inherente superkrachten — geheime plannen had opgesteld om elk van zijn teamgenoten te neutraliseren mochten ze ooit over de schreef gaan. Deze plannen werden echter gestolen en misbruikt door zijn vijand Ra’s al Ghul, die zo in één klap de League onschadelijk kon maken. Het was toen aan Batman om zijn teammaats te redden van zijn eigen strategieën en zich achteraf tegenover hen te verantwoorden…

In deze geanimeerde versie wordt het algemene verhaal slechts in grote lijnen gerespecteerd en is het eindproduct zeer verschillend. Zo is ditmaal niet Ra’s al Ghul, maar de onsterfelijke crimineel en veroveraar Vandal Savage de hoofdschurk van dienst. Hij wil de League uit de weg ruimen zodat hij ongestoord een zonnevlam kan manipuleren om zowat de helft van het leven op aarde ongedaan te maken. Om Batman zijn plannen te stelen en uit te voeren huurt hij ook een klein legertje superschurken in, waarvan elk lid een persoonlijke band heeft met een held in de Justice League. Deze zijn niet van de minste, denk maar aan Bane (de man die ooit de Batman gebroken heeft), Metallo (de cyborg met het hart van Kryptoniet) en Cheetah, de ijdele aartsvijand van Wonder Woman. Ook een bezeten Carol Ferris (de liefdesinteresse van Green Lantern Hal Jordan) doet mee als Star Sapphire. Mirror Master vertegenwoordigt dan weer de Rogues van The Flash en de vrij obscure Ma’alefa’ak (tweelingbroer van de Martian Manhunter) maakt in deze film zijn animatiedebuut. Zo’n team stond doorheen de jaren in de comics bekend als een Injustice League, een Anti-Justice League, of een Secret Society, maar men opteert hier voor The Legion of Doom. Deze naam klinkt een tv-kijkend publiek dankzij Super Friends en Justice League Unlimited ongetwijfeld iets bekender in de oren (en zo weet je meteen ook waar de titel van de film op slaat).

Een verdere aanpassing aan de oorspronkelijke verhaallijn zijn natuurlijk de leden van de League zelf. Tower of Babel speelde zich immers af in de jaren ’90, met onder meer Kyle Rayner als Green Lantern en Wally West als The Flash. Het ledenaantal in de Justice League levert in deze film echter een mix van oud en nieuw. Zo doen uiteraard de grote drie mee: Superman, met de stem van Tim Daly (Superman: The Animated Series), Batman, met de stem van Kevin Conroy (Batman: The Animated Series, Batman: Arkham Asylum, Batman: Arkham City) en Wonder Woman, ingesproken door Susan Eisenberg (Justice League, Justice League Unlimited). Stemacteur Michael Rosenbaum (Justice League Unlimited, Lex Luthor uit Smallville) keert terug als The Flash, maar niet als Wally West. De rol van de snelste man ter wereld wordt — net zoals in de klassieke League en The New 52 — ingevuld door Barry Allen. Kyle Rayner is ook nergens te bespeuren, want stemacteur Nathan Fillion (Castle, Firefly) herneemt zijn rol uit Green Lantern: First Flight als Hal Jordan. Carl Lumbly (Justice League Unlimited) keert terug als de Martian Manhunter en Bumper Robinson (Avengers: Earth’s Mightiest Heroes, Batman Beyond) levert de stem voor de Cyborg, die net zoals in The New 52, ook in deze film het nieuwste en jongste lid van het team wordt.

We beginnen het verhaal met een gevecht tegen de Royal Flush Gang, een bende superschurken gemodelleerd naar een spel kaarten. Deze actievolle scène is voornamelijk bedoeld om de kijker vertrouwd te maken met de krachten en persoonlijkheden (maar ook zwakheden!) van de League. Ook zien we hierin al de beperkingen die Batman heeft tegenover zijn van superkrachten voorziene teammaats en kunnen we enigszins al wat sympathie opbrengen voor zijn latere plannen (met een leuke cameo van butler Alfred Pennyworth).

Zoals in de meeste superheldenanimatiefilms, is er aan actie zeker geen gebrek doorheen Justice League: Doom. Of het nu gaat om een gevecht tegen de Royal Flush Gang, het Legion of Doom, Vandal Savage of een zonnevlam: alle actiescènes worden zeer mooi in beeld gebracht en de spectaculaire redding op het einde van de film doet terugdenken aan de hoogdagen van de JLA-comicreeks en Justice League-animatiereeksen. Hoewel de tekenstijl van Phil Bourassa (Young Justice) mij minder aanspreekt, wordt de vloeiende actie niet verpest door de bij momenten vrij onlogische anatomische proporties en enkele gekke kostuumkeuzes van de personages (hoe minder gezegd over Bane zijn nieuwe stretchy pak, hoe beter!).

Al primeert de actie, toch laat het script van Dwayne McDuffie enkele kleine, en vaak humoristische, karaktermomenten toe. Ook de (met alle veranderingen in deze film uiteraard herschreven) plannen van Batman om de League neer te halen waren weldoordacht en bevatten nog enkele glimpen van deze uit de comic. Maar het script wordt toch vooral tot leven gebracht door de geweldige stemacteurs. Vooral de acteurs voor de leden van de Justice League (die hier ondertussen toch al voldoende ervaring mee hebben), leveren alweer magnifieke vertolkingen. Er bestaan vandaag de dag gewoon geen betere stemmen voor Superman en Batman dan Tim Daly en Kevin Conroy, Nathan Fillion vertolkt een lichtjes arrogante, maar toch zeer capabele Hal Jordan en ook hoedje af voor Michael Rosenbaum, wiens Barry Allen voldoende verschilt van zijn eerdere Wally West.

Waar de film echter wel durft mis te lopen, is in de scènes waarin de superschurken centraal staan. Terwijl je in een animatiefilm natuurlijk geen te diepgaande karakterisaties moet verwachten, leek het bij momenten alsof de leden van het Legion of Doom — die uiteindelijk allen zeer persoonlijke banden hebben met de helden — vrij lukraak gekozen werden. Al zijn er enkele kleine verwijzingen naar de geschiedenis tussen pakweg Batman en Bane of Star Sapphire en Green Lantern, hier mocht toch wat meer tijd aan besteed worden. Verder wordt op het einde de afrekening tussen Batman en de rest van de League iets te snel opgelost naar mijn mening. In de comics zorgde Batman zijn gebrek aan vertrouwen een tijdlang voor nog heel wat spanningen tussen de leden van het team, terwijl dit in het filmscript eerder vrij braafjes wordt opgevat als “Batman, deugniet!, vooraleer er terug wordt overgegaan tot de orde van de dag (als klein pluspunt krijgen we hierbij wel een geanimeerde versie van een klassiek DC-moment tussen Superman, Batman en een zeker stuk Kryptoniet, ’nuff said!).

Justice League: Doom levert alweer pure superheldenfun, waarin de spectaculaire actiescènes en de kleine, humoristische karaktermomenten van de helden de aandacht voldoende wegtrekken van de iets mindere tekenstijl en plot omtrent de schurken. In tegenstelling tot zijn zeer letterlijk vertaalde voorganger Batman: Year One, past Justice League: Doom de oorspronkelijke verhaallijn zodanig aan dat er haast iets geheel nieuws uit voortkomt. Ook kan deze film rekenen op misschien wel de beste stemcasting ooit in een DC-animatiefilm. Justice League: Doom is vanaf deze week verkrijgbaar op Blu-Ray en DVD.

 

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.