4
Posted 21/02/2012 by Yann in Comics
 
 

Review: Batwoman #6

“I’m going to make you cry for mother, freak.”

Na vijf fantastische issues met een hoog verteltempo, zit de eerste verhaallijn (of beter: het eerste deel van de eerste verhaallijn) van Batwoman erop. Het zesde nummer last een kleine adempauze in, en vormt daarnaast ook het startpunt van het tweede deel, dat door Amy Reeder getekend wordt. Als je in september de boot gemist hebt, is dit wellicht het beste moment om die schande uit te wissen: pik deze comic op!

De vraag die trouwe fans op de lippen brandt is natuurlijk: hoe zit het met de tekeningen? In Batwoman #0 (dat maanden voor de relaunch van het DC-universum verscheen) konden we al zien dat Amy Reeders tekeningen zich wondermooi laten combineren met die van J.H. Williams III. Maar ook als solo-tekenares brengt ze het er uitstekend vanaf.

Reeder probeert niet om Williams’ stijl te kopiëren – terecht, want zo’n onderneming is gedoemd tot falen, voor gelijk welke tekenaar – maar doet haar eigen ding. Ze gaat voor een conventionelere vorm, en doet dat goed. De indrukwekkende double page spreads met vrije patronen waar Williams een patent op lijkt te hebben, blijven hier grotendeels achterwege, maar als Reeder uiteindelijk toch gebruikmaakt van een spread, slaagt ze er door een goede zin voor de juiste details en kadrering in om met slechts een paar panelen veel te vertellen. Hetzelfde talent is zichtbaar in de meer ingetogen momenten in dit nummer.

Het grafische verschil tussen het dagelijkse leven van Kate Kane en de nachtelijke avonturen van haar gemaskerde alter ego is minder groot dan tot nu toe het geval was: het zit hem meer in de details in Reeders tekenwerk. En hoewel inkleurder Guy Major (Batman: Gates of Gotham) net niet die subtiele toets van Dave Stewart (Hellboy, DC: The New Frontier) bezit, zorgt hij nog steeds voor de haast fotorealistische inkleuring van Batwomans uniform, zoals we het inmiddels gewend zijn.

Op het vlak van scenario heeft dit nummer de taak om de vragen die overblijven uit het eerste deel aan te knopen bij een paar nieuwe plotelementen en tegelijk de persoonlijke drama’s van Kate en haar omgeving naar de voorgrond te brengen. Williams en co-auteur W. Haden Blackman stellen zich daarbij niet tevreden met een rechttoe rechtaan vertelstructuur, maar werken met flashback en flash forward: telkens wordt er een paar pagina’s lang stilgestaan bij een ander personage, op een ander moment in de tijd (over een periode van vijf maanden).

De beperkte lengte van een maandelijkse comic speelt hier echter in het nadeel van Williams en Blackman: 22 pagina’s is bijzonder kort voor deze verhaalstructuur, en het lijken er zelfs nog minder te zijn, waardoor je als lezer een beetje op je honger blijft zitten. Het is meer een aperitief dan een hoofdgerecht. Dat zorgt er wel weer voor dat nieuwe lezers hier eventueel in kunnen pikken, zolang ze geduld genoeg hebben om alle vragen waarmee ze ongetwijfeld achterblijven pas over enkele maanden uitgeklaard te zien. Trouwens, als het voornaamste punt van kritiek ten aanzien van een comic is dat we grotere porties zouden willen, is dat eigenlijk niet zo’n slecht teken.

Zelfs op het moment dat de kwaliteit even geen grote piek haalt, blijft deze reeks een zeer genietbare combinatie bieden van stevige superheldenactie en sterk interpersoonlijk drama, gebracht door een bevlogen team dat durft te experimenteren, al is het met details. Batwoman blijft met voorsprong bij de meest unieke en interessante comics in de mainstream behoren. Ik hou van Kate, en zolang ze in goede handen is, blijf ik haar volgen.

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder