8
Posted 18/02/2012 by Yann in Comics
 
 

Top 10 prettig gestoorde comics (deel 2)

In de eerste helft van deze top 10 lijstten we een aantal comics op die niet bepaald geschikt zijn voor jonge kinderen of ouderen van dagen met een zwak hart. Maar het bleef nog redelijk braaf… Op wat wandelende doden, seks met steampunkrobots, gemuteerde insecten en zo meer na dan. Waarmee weer eens bewezen is dat Einstein er niet ver naast zat toen hij wist te vertellen dat alles relatief is. Vandaag zetten we onze klim naar de top der foute comics verder, en krijg je de 5 prettigst gestoordeprettig gestoordste… ik weet het niet maar je krijgt een top 5. Voilà!

Deze schrijvers zouden wellicht elk op zich een lijstje kunnen vullen met comics die alle anderen in de schaduw zouden stellen. Om een beetje variatie te behouden, heb ik ervoor gekozen om maar één comic of reeks per schrijver op te nemen. Verder is het hele concept “objectiviteit” me bij dit soort dingen totaal vreemd. Ben je het desondanks grondig oneens met mijn selectie, of zaten er volgens jou schandelijke gaten in deze top 10, laat het dan gerust weten in de comments!

En bezint eer ge in deze boekskes begint!

5. Hack/Slash – Tim Seeley, Daniel Leister, Emily Stone, e.a.
(Devil’s Due Publishing / Image)

Deze reeks met klinkende titel heeft een beetje van alles in huis: een flinke dosis over-the-top bloederige horror, met een vette knipoog naar de klassiekers en clichés in het genre, een snuifje exploitation (de bevallige vormen van protagoniste Cassie Hack sieren menig cover) gebalanceerd met een scheut drama zoals die enkel getrokken kan worden uit de trauma’s van een woelige jeugd (uitvergroot tot de wanstaltige vormen zoals die gevonden worden in de betere nachtmerrie). Tim Seeley kruipt met overtuiging in het hoofd van zijn hoofdpersonage en zorgt voor een zwarte humor, die onder andere Gail Simone een fan van Hack/Slash maakte. Deze reeks mag zich vol trots “prettig gestoord” noemen, en krijgt de eer om de tweede helft van onze top 10 te openen.

Hack/Slash: My First Maniac, de eerste trade die door Image werd uitgegeven, is hier door Wade besproken.

4. Transmetropolitan – Warren Ellis en Darick Robertson (Vertigo)

In vergelijking met zijn werk bij Avatar Press (waaronder Strange Kisses, Blackgas, Supergod en nog veel meer) valt het qua grafisch geweld en seksuele inhoud al bij al nog mee in Transmetropolitan. Toch viel de keuze op deze Vertigoklassieker, omdat deze vlijmscherpe dystopische satire als geen ander laat zien dat de toekomst een foute boel is.

In de metropool die eenvoudigweg bekendstaat als The City spelen politici vuil spel. Ze hebben er geen moeite mee om lastposten uit de weg te ruimen, of hen op zijn minst het leven zuur te maken met alle middelen die tot hun beschikking staan. De politie gaat zich te buiten aan machtsmisbruik, met bloedvergieten tot gevolg. Het consumentisme is uit zijn voegen gebarsten: alles en iedereen is te koop. Dit terwijl een groot deel van de bevolking crepeert in armoede, gebukt onder de gevolgen van verregaande vervuiling, hoogtechnologische drugs en straatgeweld. Interplanetaire relaties en transhumanisme hebben geleid tot nieuwe vormen van intolerantie. Patiënten die teruggebracht zijn uit cryostase raken veelal getraumatiseerd door deze bizarre nieuwe wereld, maar worden aan hun lot overgelaten. Übercynicus en gonzojournalist Spider Jerusalem trekt, gewapend met een scherpe pen en een bowel disruptor (vrij vertaald: een diarreegeweer) en twee schunnige assistentes aan zijn zijde, ten strijde tegen alles waar The City voor staat. In het kort: Transmetropolitan definieert cyberpunk.

Alles in Transmetropolitan is overdreven en grotesk, maar met een akelig realistisch kantje, zodat je het ene moment zit te knarsetanden en het volgende zit te schaterlachen om de bizarre mix van grove humor, pijnlijke slapstick en bijtend sarcasme, zoals alleen Warren Ellis kan serveren.

3. Hard Boiled – Frank Miller en Geoff Darrow (Dark Horse)

Frank Miller lijkt me een prettig gestoord persoon. Zijn ondoordachte uitspraken over de Occupy-beweging maakten hem tot risee van de comicbookwereld. Ooit werd hij beschouwd als één van de beste schrijvers in de industrie, maar de laatste jaren bestond zijn output onder andere uit in stripvorm gegoten anti-islampropaganda en een Batmanverhaal dat zo fout was dat het inmiddels memetische proporties heeft aangenomen, waarin Miller van “de nobelste van alle superhelden” (zijn woorden) een psychopathische maniak maakte die zijn achtjarige sidekick hielp om de dood van zijn ouders te verwerken door hem ratten te laten eten. En waarin Vicki Vale letterlijk en figuurlijk uit haar bevallige derrière leek te praten.

Maar zelfs toen hij nog onmiskenbare kwaliteit afleverde, vloeiden er al prettig gestoorde comics uit Frankies pen. Enkele pagina’s ver in Hard Boiled, liggen de lijken al opgestapeld in de straten – en dat is vóór een auto zich door een muur boort en tot ontploffing komt midden in een plaatselijke orgie. Van hier af aan volgt het ene “Holy shit!”-moment na het andere.

Het verhaal is niet onaardig, al is het evenmin een meesterwerk. Een verzekeringsagent ontdekt dat hij in werkelijkheid een cybernetische moordmachine in dienst van de belastinginspectie is, en moet nu kiezen of hij vecht voor zijn vrijheid of voor een terugkeer naar de leugen. Dat is het zo’n beetje. De grote ster van deze reeks is echter niet Frank Miller, maar Geoff Darrow. Darrow heeft een heldere tekenstijl die onder meer Tony Moore (The Exterminators, The Walking Dead) beïnvloed heeft. Met zijn klare lijn en een bijzonder indrukwekkende zin voor detail zorgt Darrow voor minutieus uitgewerkte pareltjes van geweld, vernieling en seksuele uitspattingen. Het resultaat is een miniserie die je leest met wijd opengesperde ogen.

2. Crossed – Garth Ennis en Jacen Burrows (Avatar)

Het lijkt erop dat Garth Ennis niet tevreden zal zijn voor hij heel de comiclezende wereld gechoqueerd, geschoffeerd, of nachtmerries bezorgd heeft. Volgens mij lijdt hij aan één of andere hoogst unieke kwaal, waarbij hij ten prooi valt aan onbedaarlijke niesbuien als hij niet op tijd en stond een personage gruwelijke martelingen toebedenkt. Zoiets.

Ennis is immers de man die onder meer het inmiddels klassiek geworden Preacher, de hypergewelddadige “Fuck you!” aan het superheldengenre The Boys, en een van de heftigste runs op Hellblazer (een reeks die sowieso al geen gebrek kende aan lugubere taferelen) uit zijn koker toverde. Maar Crossed… Oh lieve hemel, Crossed!

In dit verhaal volgen we een groepje overlevenden van een pandemie van onbekende origine, die zich verspreidt zoals een klassieke zombieplaag. De geïnfecteerden lijken echter in niets op de zombies zoals we die kennen: in hun gezicht verschijnt een kruis van zweren en open wonden en de infectie zorgt ervoor dat ze zich overleveren aan hun meest gestoorde, sadistische driften. Ze blijven echter cognitief en fysiek in staat om de grootste wreedheden te bedenken, en die ook uit te voeren bovendien. Malkavian herinnerde me, hulpvaardig als hij is, bijvoorbeeld aan de scène waarin een groepje geïnfecteerden zich tezamen afrukken, teneinde kogels in hun besmette sperma te kunnen dopen. Als overlevende zou je misschien beter blij zijn als zo’n kogel je lot is, want in het beste geval word je anders de schedelpan ingeslagen met een afgehakte paardenlul (terwijl enkele geïnfecteerden ter duiding “Horsecock!” in je oor brullen). En het slechtste geval… wil ik liever niet al te uitvoerig beschrijven.

Crossed is extreem op het perverse af. Ja, soms moet je een kat een kat durven noemen (en voor de rest moet je vooral zorgen dat je dat beest uit de buurt houdt van mensen met kruisvormige gelaatsinfecties). Maar het moet gezegd: die perversiteit staat ten dienste van een ongemeen spannend verhaal. En hoewel je het zou kunnen lezen als een al te cynische kijk op wat er van de mens overschiet wanneer je het laatste laagje beschaving wegkrabt, zorgt Ennis voor een sterke ontwikkeling van de overblijvende personages, die zich trachten vast te klampen aan de laatste beetjes menselijkheid die hen resten. Waardoor de horror er natuurlijk des te harder inhakt. Ten overvloede wellicht: dit boek is niet aan te raden tenzij je een behoorlijke tolerantie hebt voor schokkend materiaal.

Voor de volledigheid: er zijn een paar vervolgen op Crossed geschreven. Eentje in 3D, met zo’n brilletje erbij waar je schele koppijn van krijgt, want ach, waarom ook niet? En twee die nog gestoorder schijnen te zijn dan de originele reeks. Ik heb ze niet gelezen, en voel daar ook geen enkele aandrang toe. Ik heb ook mijn grenzen. Getuige daarvan onze nummer één…

Maar voor we daaraan toe zijn: heb je al gehoord van Garth Ennis’ volgende project? Een kinderboek! Het moet toch echt niet gekker worden.

1. Neonomicon – Alan Moore en Jacen Burrows (Avatar)

Alan Moore slaagde er ooit in om collega-schrijver Neil Gaiman (Sandman) tijdens een dinertje zodanig van zijn melk te brengen met uitgebreide grafische beschrijvingen van scènes uit From Hell, dat de brave man meermaals opstond omdat hij dringend wat frisse lucht nodig had. Om maar te zeggen: Zijne Baardigheid deinst er niet voor terug om iemands eetlust te bederven. Wie meer voorbeelden wil, kan voor de lol Brainfreezer Arno eens vragen om een korte inhoud van de eightiescomic Miracleman.

Alan Moore is dus niet aan zijn proefstuk toe, en hetzelfde kan gezegd worden voor Jacen Burrows. Burrows weet net als Tony Moore twee plaatsen in deze top 10 te versieren, maar eindigt wel helemaal bovenaan in de lijst. Met Neonomicon geven Moore en Burrows namelijk iedereen het nakijken. “Fout” is inmiddels een kleiner wordend stipje in de achteruitkijkspiegel. “Prettig” is eigenlijk ongeveer het laatste woord dat ik zou gebruiken om deze Lovecraft-adaptatie te omschrijven. Ik laat de details hier even terzijde (wie wil kan daarvoor terecht in deze uitgebreide recensie) en hou het erop dat de paginalange verkrachtingsscène in dit boek ervoor zorgde ervoor dat ik een haast fysieke weerstand voelde om door te lezen. Dat gebeurt me niet zo gauw (denk ik aan het einde van deze top 10 te mogen zeggen) en dus kan ik niet anders dan Neonomicon uitroepen tot de meest gestoorde comic die ik ooit onder ogen kreeg.

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder