1
Posted 17/02/2012 by Yann in Comics
 
 

Review: Wonder Woman #6

“What if heaven were ruled by day by the sea, and by night by shadow… sharing a queen?”

In Wonder Woman #6 zet Brian Azzarello zijn modernisering van de Griekse mythologie verder, en dit keer stort hij ons van bij de eerste pagina in de actie, met Wonder Woman die stevig gekneld zit in de tentakels van Poseidon (die meer wegheeft van een Lovecraftiaans diepzeemonster dan van Koning Triton uit Disney’s De Kleine Zeemeermin). En omdat ze het bij DC nog steeds vertikken om een samenvatting van de gebeurtenissen uit de vorige nummers op te nemen in hun comics, zullen wij het maar weer doen…

De onthulling van Koningin Hippolyta dat niemand minder dan Zeus verantwoordelijk was voor haar verwekking, had Wonder Woman diep geschokt. In gemengde woede en weemoed verliet de prinses der Amazones haar geboorte-eiland. Maar ook Hera, Zeus’ gemalin, is in vurige toorn ontstoken. Als Wonder Woman uiteindelijk naar huis terugkeert, vindt ze haar moeder veranderd in steen, en haar zusters veranderd in slangen. Nu blijven slechts Hermes (boodschapper van de goden) en Zola (die Zeus’ volgende kind ter wereld zal brengen) aan haar zijde over. In het vorige nummer diende zich een nieuwe medestander aan: de mysterieuze Lennox, die beweert Wonder Womans broer te zijn. Hij vertelt dat, nu Zeus onvindbaar is, zijn broers Hades en Poseidon de troon willen opeisen. En als vanzelfsprekend vinden de goden er weer niets beters op dan de mensenwereld op stelten te zetten om hun dominantie te bewijzen. Hun aanval begint in Londen (of all places) waar Wonder Woman en Lennox hen in dit nummer moeten zien tegen te houden.

Wonder Woman neemt Poseidon voor haar rekening, terwijl Lennox Hades benadert. Deze scènes worden parallel opgebouwd, met dialogen die in mekaar overvloeien (iets dat enkele Amerikaanse recensenten vreselijk verwarrend schijnen te vinden, alsof ze nog nooit met deze verteltechniek in aanraking zijn gekomen). Wonder Woman en Lennox doen de goden uiteindelijk het voorstel om de troon te delen — Poseidon bij dag, Hades bij nacht — met Hera als hun koningin. Twee keer raden of die laatste daar zomaar genoegen mee neemt… Nee dus, en dat is ook waar Wonder Woman en de haren op gerekend hadden. Maar hoe hun plan zich ontvouwt, moet u zelf maar lezen…

Azzarello neemt nog steeds rustig zijn tijd voor de opbouw van het verhaal, al bevat dit nummer veel meer actie dan het vorige. We krijgen nog steeds slechts met mondjesmaat zicht op wat de personages precies beweegt, maar ik heb niettemin de indruk dat al hun daden voortkomen uit stabiele persoonlijkheidstrekken (althans: ik zie geen gedragingen die ik onverzoenbaar met elkaar acht). Het is bijvoorbeeld klaar als een klontje dat Diana Zola koste wat het kost zal beschermen. Ik hoop dat we de personages in de toekomst iets beter leren kennen, maar voorlopig stelt dit me tevreden. Daarnaast blijft Azzarello’s interpretatie van de Griekse mythologie een sterk punt. Zo wordt Hades ten tonele gevoerd als een jonge knaap. In eerste instantie was dit me een beetje onduidelijk door het wat tegenvallende tekenwerk, maar bij nadere lezing plaatst het de clichés waarvan Hades zich hier bedient in een geestig perspectief.

Het verhaal weet me dus nog steeds te bekoren, maar de tekeningen houden helaas geen gelijke tred. Voor dit nummer (en het vorige) werd Cliff Chiang als tekenaar vervangen door Tony Akins. Beiden hebben een enigszins gelijkaardige stijl en Akins doet duidelijk zijn best om bij zijn voorganger aan te sluiten, maar lijkt net iets meer uit de losse pols te tekenen, waardoor de gezichtsuitdrukkingen van zijn personages hier en daar een meer cartooneske indruk geven. Daarbij hebben ze ook niet dezelfde naturel qua lichaamshouding en ontbreekt de statigheid die Chiang hen altijd wist te verlenen. Akins tracht de actie op dezelfde manier in beeld te brengen als de gevechtschoreografieën uit de eerste nummers maar laat daarbij soms aan duidelijkheid te wensen over: het duurde even voor het tot me doordrong wat er precies was gebeurd bij de climax van het verhaal (al moet ik hier wel aan toevoegen dat de gedrukte versie overzichtelijker overkomt dan de digitale versie).

Deze problemen beletten me om opgeslorpt te worden door het verhaal zoals dat in de eerste nummers was gebeurd. Hoewel niet per se slecht (en bij momenten zelfs gewoon goed), voegt het tekenwerk in het algemeen weinig toe. En dat is jammer, want Azzarello brengt nog steeds spanning en intrige (en alweer een dijk van een cliffhanger). Daarom durf ik deze reeks nog steeds aan te raden aan iedereen met een zwak voor klassieke mythologie en interesse in Wondy.

Cliff Chiang keert volgende maand terug… Nu maar hopen dat zijn komend co-auteurschap zijn tekenwerk niet in de weg gaat zitten.

 

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder