1
Posted 15/02/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Glory #23

This was to happen sooner than later, mother. You know how long I’ve dreamed of earth.

We zijn inmiddels toe aan de tweede titel van de Extreme Studiosrelaunch: Glory. Net zoals Prophet, gaat ook deze titel verder op een oude serie van Rob Liefeld (Youngblood, X-Force) uit de jaren negentig. En ook deze titel wordt gemaakt door twee mensen die weinig tot niets met de beste man van doen hebben. We hebben het dan over Ross Campbell (Shadoweyes, Spooked) en Joe Keatinge (Hell Yeah, Brutal). Ook nu ben ik echter niet zo bekend met de gelijknamige serie uit de jaren negentig. Ik kan dus geen vergelijkingen maken.

Het eerste dat opvalt is het tekenwerk van Campbell. Hij houdt zijn dames bescheiden. Wie bekend is met Campbell’s eigen werk weet dat hij van ronde dames houdt. Vrouwen met spek op de botten, om het in vaktermen te zeggen. Nu zien zijn vrouwen er wat magerder uit, maar tegelijkertijd ook gevarieerder. Dat is een goede zet. Ik kon ook wel lachen om de Shadoweyes-referentie in een van de eerste pagina’s. Google voor de aardigheid eens Shadoweyes voordat je gaat lezen. Dan zie je wat ik bedoel.

Het verhaal was helemaal niet slecht. We zien twee verhaallijnen die zich langs elkaar afspelen. Eerst is daar Glory — een buitenaardse, half-Amazoonse, half-demonische krijgster — die ruzie krijgt met haar moeder omdat ze zich verbonden voelt met de aarde. Ze daalt af naar onze planeet en nadat ze wat nazi’s heeft geplet wil ze een mens worden. Ze heeft ook nog wat ruzietjes met Supreme (een analoog van Superman) die vooral bedoeld zijn om te laten zien wat voor persoon ze is. Het doet me allemaal wat denken aan Thor en natuurlijk vooral aan Wonder Woman.
De tweede verhaallijn draait om Riley. Een jong meisje die regelmatig droomt over Glory. Elke droom bouwt voort op de vorige, maar op een gegeven moment houden de nieuwe dromen op. Ze droomt nu alleen nog maar dezelfde dromen. Alsof er een bandje staat te draaien. Het wekt bij haar de nieuwsgierigheid op.

Ze gaat op zoek naar Glory en die tocht brengt haar naar een klein Frans eilandje. Daar ontmoet ze een Amerikaanse vrouw die werkt in een cafeetje. Ze vertelt haar over Glory. De serveerster die Gloria heet en Glory waren een tijdje namelijk één persoon. Toen Glory menselijk wou worden werd ze een onderdeel van deze vrouw. Om de haverklap nam ze het lichaam van Gloria over en bond ze de strijd aan met het kwaad. Op een dag verdween Glory echter uit het leven van Gloria. Ze ondernam een zoektocht die te vergelijken is met deze van Riley. En ja, ze vond Glory. Alleen heeft iets of iemand haar afgerost. Wat nu? Een groot gevaar is in aantocht. Wie gaat dat stoppen?

Conclusie? Glory #23 is een leuke comic. Ook al is het overduidelijk dat de mosterd alweer bij andere helden wordt gehaald. De comic ligt vanaf vandaag in de winkelrekken.


Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar